samen lezen

Papa-Kazan. Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs. animaartje.nl

‘Ja, ja, Papa kan niet heksen.‘ is een uitdrukking die me nogal eens ontvalt. Bijvoorbeeld wanneer er van me verwacht wordt dat ik op een en hetzelfde moment een pamper moet verwisselen, een potlood aan moet punten, drinken moet pakken, helpen met de schoenen én de deurbel gaat. Situaties die zich vaker voordoen dan je statistisch zou mogen verwachten.

Heksen kan papa misschien niet, maar hij kan wel een beetje toveren. Nou ja. Papa kan kleutertoveren. Ik mag graag kijken naar Youtube-filmpjes waarin kaarttrucjes uitgelegd worden. Half-half met als doel er mezelf een paar eigen te maken. Vandeweek kocht ik een vers spel kaarten, om te oefenen. En er is geen beter try-out publiek dan twee kleuters.

Het meest lepe trucje leerde ik ooit van m’n opa. Ik laat Lizzy een kaart kiezen, goed kijken, onthouden en dan onderop terug stoppen. ,,Kom hier”, zegt ik. ,,Dan fluister ik het in je oor.” Terwijl ze zich tegen me aandrukt, hou ik de stapel kaarten simpelweg achter haar hoofd en werp ik een blik op de onderste kaart. ,,Het was…. (spanningsopbouw)… de 4 met hartjes.”

Ik geloof meteen dat Hans Klok geniet wanneer hij in Las Vegas met wapperende haren het applaus in ontvangst neemt als hij net vastgeketend, ondersteboven en geblinddoekt  uit een vliegende, brandende kist is ontsnapt. Maar ik geloof nooit dat een zaal vol flabbergasted Amerikanen méér voldoening kan geven dan de grote ogen van je dochter die je verbluft en vol ongeloof aanstaren. ,,Hoe dóe jij dat”,  wil Lizzy weten. Ze wéét dat ik haar voor de gek hou, maar heeft geen idee hoe.

Een tweede truc leerde ik ook al decennia geleden. De truc met de vier koningen bestaat eruit dat ik alle vier de koningen laat zien. Ik leg ze met de achterkant naar boven op de rest van de kaarten en steek ze één voor één ergens in het midden van de stapel. Behalve de vierde. Die draai ik om en ik laat zien dat deze achter is gebleven. ,,En nou is de koning verdrietig”, leg ik uit. ,,En hij wil zijn vriendjes graag terugzien.” Ik klop een paar keer op de kaarten en zeg: ,,Koningen, komen jullie naar boven!” Ik blaas nog eens op de kaarten: et voilà. Alle vier de heren liggen bovenop. Mijn publiek is dolenthousiast. Lizzy wil het meteen ook een keer proberen.

In uiterste concentratie pakt ze de kaarten. Stopt drie heren halverwege in de stapel, roept, klopt en blaast. En… is hoogst verbaasd dat het niet gelukt is. En dat terwijl ze alles precies zo gedaan heeft zoals ze het mij zag doen. Wat ze uiteraard niet zag is dat achter de vierde koning drie willekeurige kaarten zaten. Laura denkt wel te weten hoe het moet en kijkt al even beteuterd wanneer het ook haar niet lukt.

Als laatste probeer ik iets uit wat ik in een van de Youtube-filmpjes voorbij zag komen. In het kort: ik laat een kaart pakken. Deze gaat bovenop de stapel en ik steek de kaart ergens halverwege in het pak. Als ik vervolgens de kaarten omdraai en uitspreid, zit alleen hún kaart omgekeerd  in het pak. Het foefje hier uitleggen is wat lastig maar in de tutorial hebben ze het over een ‘pinky-break’ en een ‘double-lift’. Echt een truc uit categorie 1.0, heel basic allemaal.

Deze papa-Kazan gooit er echter wederom hoge ogen mee. Na twee keer beginnen Lizzy’s ogen ineens te twinkelen: ,,Ik wéét hoe jij het doet”, zegt ze overtuigd. ,,Oja?” vraag ik. Ze knikt heel gedecideerd. Eindelijk heeft ze een truc uitgevogeld. ,,Je hebt stiekem op de kaarten geblazen!”

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

4 september was er een leuk festival gepland op het mooie eiland Schiermonnikoog. Woodstock Schier. Wij (Henk, Maartje en Serge) zijn gevraagd om tijdens het festival de videoregistratie te verzorgen. Wij mochten dus met camera en regie set de grote schermen naast het podium tijdens het gehele festival voorzien van de mooiste beelden. In samenwerking met Wadfantastisch en SchiermonnikoogTV mochten wij als Animaartje hier dus een aandeel in leveren. Nadat we de gehele video set tussen 09.00 uur en 13:00 uur hadden opgebouwd hadden we nog tot 14:00 uur de tijd om te testen want op dat moment ging het Festival beginnen.

Artiesten:

.

Onderstaande bands en een DJ zorgden voor de muzikale invulling van de dag. Liedjes van onder andere Jimmy Hendrix, Santana, CCR, The Who en Joe Cocker werden voor het publiek gespeeld.

  • Challenge & friends
  • Carpet Burns
  • Voice Over
  • Substitute
  • Mad Dogs and Englishmen

Opening

Nadat de DJ en de eerste band de mensen al hebben voorzien van de ontspannen klanken werd Woodstock Schier officieel door de burgemeester geopend waarna de muziek weer verder kon.

Sommige mensen uit het publiek lieten zien dat ze van de ontspannen sfeer van aan het genieten waren door lekker in het zand bij de Berkenplas te relaxen. Een aantal anderen lieten hun plezier zien door op de muziek mee te dansen. Een enkeling vond de sfeer zo ontspannend dat er lekker een middagdutje gedaan kon worden

Het weer

Het weer is altijd een dingetje wat mee of tegen kan zitten. Wij hebben het geluk gehad dat het weer fantastisch was de zon scheen heel erg mooi en de temperatuur was geweldig. De locatie, De Berkenplas, waar dit festival werd gehouden had meer dan goed voor iedereen gezorgd.

Naast de nodige verkoelende drankjes en lekkere hapjes hadden ze ook geregeld dat er voor iedereen meer dan genoeg zonnebrand was om naast de innerlijke mens ook de uiterlijke mens te verzorgen. Later op de dag ging de zon onder en koelde het enorm af. Om dat op te vangen was er, het festival duurde namelijk nog tot middernacht, ook nog eens gedacht aan dekentjes waar men gebruik van kon maken.

Aan alles komt een eind

Om middernacht klonken de laatste klanken waarna de menigte gezellig naar hun slaapverblijven konden gaan. Voor ons begon op dat het moment dat we konden gaan afbouwen. Na een uurtje of anderhalf was ales weer netjes opgeruimd en was er tijd om nog een klein drankje te doen. Daarna konden we, na een lange maar geweldig leuke dag, lekker naar bed en nagenieten van een mooie editie van Woodstock Schier.

Mooi verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “For the birds”, of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Tergend langzaam gleed het jacht de Waddenzee‑jachthaven bin­nen. Op de plecht stond een fors gebouwde dame quasi pro­fessioneel loodswerk te verrich­ten. Met nerveuze hand‑ en voet­gebaren  gaf zij de eveneens fors ge­bouwde roerganger aanwij­zingen. Beiden waren gehuld in de allernieuwste ex­clusieve, sportieve bootkleding. Met behulp van walkanters kon na enige tijd worden  afgemeerd.

Waar is het water gebleven? Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Het schitterende jacht trok veel bekijks. De prachtig en te­vens functionele vormgeving van het uiterlijk verried de grote klasse van het jacht. Ruim dertig meter lang en uitge­rust met de meest geavanceerde, moderne apparatuur op het gebied van navigatie en vaarbeheersing.

Het gedrag van de twee, uit Duitsland afkomstige echtelieden, deed vermoeden, dat beiden alle fijne kneepjes van het varen tot in de puntjes onder de knie hadden. De belangstel­ling voor hun vaartuig en voor henzelf streelde duide­lijk hun trots. Toen de belangstel­ling iets was afgenomen verlieten beiden het jacht voor een bezoek aan het dorp. Zij behangen met een grote hoe­veelheid gouden sieraden en kettingen en gestoken in de laatste mode uit Parijs. Hij ge­kleed in een zeemanstenue, waar zelfs een mari­ne‑admiraal jaloers op zou kunnen wor­den.

Bij de havenmeester

Na ruim vijf uur keerden zij terug naar de jachthaven. Bij het aanschouwen van de haven sloeg bij mevrouw zichtbaar de schrik om het hart. De ogen werden groot en de mond viel open. Ook meneer leek zichtbaar onthutst van de aanblik. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Zo snel als de benen hun konden dragen begaven zij zich naar het kantoor van de havenmeester. Deze stond rustig voor de deur, kauwend op een pas gedraaide sigaret, die nog niet was aangestoken, zijn ogen tuurden over het wad. Geheel buiten a­dem begon de vrouw, happend naar lucht, haar ontsteltenis aan de havenmeester kenbaar te maken.

“Wo ist das Wasser gebleben”, vroeg zij wijzend naar het drooggevallen wad.

Inwendig gierend van het lachen, maar uiterlijk in alle ernst, zei de havenmees­ter: “Tja?…..”.

“Kommt es wieder”, onderbrak de vrouw, die de wanhoop nabij leek. Van de zo profes­sioneel lijkende zeevrouw was niet veel meer over.

“Eh, ja het komt wieder”, antwoordde de havenmeester ernstig.

“Und when?”

“Tja, wie soll het zeggen”, zo zei de havenmeester in alle rust,”soms duurt es een paar stunde, soms een paar tage, eine woche of lenger”.

An die arbeit.

Waar is het water gebleven? Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Beide echtelieden sloeg de schrik nu geheel om het hart. Ze hadden de grap van de havenmeester niet begrepen.

“Och nein,……und mein Mann muss Montag wieder an die Ar­beit”, schreeuwde de vrouw, de handen in het haar en het hoofd neergebogen. Voor manlief was het blijkbaar gewoon, dat me­vrouw het woordvoeren geheel voor zich opeiste, want hij keek alleen geschrokken, maar zei niets.

Nu ook vond de havenmeester het toch tijd worden de beide quasi zeelieden attent te maken op één van de belangrijkste kenmerken van de Wad­den­zee, …eb en vloed.

Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog zin om te lezen? Lees dan de vorige blog “Opgeruimd staat netjes”, de volgende blog “Wij loomden een armband“of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Koning Leon

Laura en Leon (koning Leon) zijn de dikste maatjes. Vanochtend zie ik echter hoe Leon onderzoekt wat het effect van een treintje op het hoofd is. Pets! ,,Leon! Dat doet pijn”, spreek ik mijn zoon vermanend toe. ,,Geef Laura maar gauw een kus en dan zeg je sorry.” Laura, nog wrijvend over haar gekwetste achterhoofd, krijgt in plaats van een kus een tweede ros met het duplo-treinstel. ,,Leon!” zeg ik nu nog strenger terwijl ik mijn meest boze blik opzet. ,,Niet doen. En geef nou maar eens héél gauw een kus.” Leon kijkt me aan en ziet dat ik het meen. Hij besluit gehoor te geven aan mijn sommatie.

Daar koopt ze weinig voor

Hij geeft alleen in plaats van Laura, het stuk peuterlego een kus. Ik probeer het nog één keer. ,,Nee, Leon. Láura een kusje geven.” Het mannetje kijkt me aan, en lijkt me te snappen. In de afwerking gaat het mis. In plaats van dat hij z’n zus een kus geeft, bedenkt hij dat zijn zus dat blokje maar moet kussen. Vol enthousiasme zwaait hij het stuk speelgoed vol in Laura’s gezicht, die nu dus voor de derde keer in twee minuten de pineut is. Dat er ditmaal een andere intentie aan ten grondslag ligt, daar koopt ze weinig voor.

Carièrre als voetballer?

Het zijn deze momenten waarop ik bedenk dat we het geld dat we nu aan de kant zetten voor Leons studie, misschien ook wel kunnen spenderen aan een nieuwe bank of een andere eettafel. Dat zelfde gevoel bekruipt me wanneer hij z’n broek over zijn hoofd probeert aan te trekken. Geeft niks. Er is meer in het leven dan studeren. Hij kan altijd nog in het Nederlands elftal belanden. Al zitten daar wat haken en ogen aan. Zo is hij nogal klein van stuk. Maar dat is Wesley Sneijder ook en die is ook leuk terechtgekomen. (En aangekomen, viel me vorige week op, maar dit terzijde). Groter obstakel voor hem is het feit dat ik eigenlijk geen ene fluit zin heb om elke week twee keer langs de zijlijn van het voetbalveld te staan. Ik weet dat ‘je zoon zien voetballen’ voor menig vader de ultieme invulling van het vaderschap is. Ik heb dat niet zo. Zelf nooit gevoetbald, dat zal het zijn. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Modellenleven voor koning Leon?

Nou heeft Leon gelukkig de looks van zijn moeder meegekregen en heeft hij meer swag in zijn linker pinkje dan ik in mijn hele lijf. Natuurlijk verdienen mannelijke modellen iets minder dan de vrouwen (een glazen plafond waar je nooit iemand over hoort) en is het modellenleven er een van veel reizen, vluchtige relaties en lange werkdagen van soms wel vijf uur. Maar daar went hij wel aan.

Als sterren-chef zou hij in de weekenden moeten werken, maar dan zouden we wel altijd ergens terecht kunnen op Eerste Kerstdag. Hij heeft in elk geval nu al het lef om gewaagde voedselcombinaties op te zoeken. En het speels gemak waarmee hij afgelopen week bij het consultatiebureau maar liefst negen blokjes op elkaar stapelde zou zomaar kunnen duiden op een toekomst in de architectuur of in de kunstwereld. En hoewel ik er persoonlijk niet aan moet denken, zie ik zelfs nog wel een ministerpost in het verschiet. De wijze waarop hij zelfs met een pamper die bij de overburen te ruiken is, weet te ontkennen dat hij in de broek gedaan heeft, dat kunnen alleen de heel groten.

Ach, we zien vanzelf wel hoe de studieloopbaan verloopt en wat zijn carrière pad zal zijn. Als hij later gewoon zichzelf is, dan is hij wat mij betreft perfect.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Gegrild”, de volgende blog “In de supermarkt” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

De definitieve belastingaanslag is binnen. Voor veel mensen geen reden voor een feestje. Maar voor een ZZP’er die een deel van zijn inkomsten via een payroll bedrijf binnenkrijgt, die door het jaar heen geen aanspraak maakt op hypotheekrenteaftrek en die ook nog eens in het bezit is van vier kinderen, is dit geen vervelende dag.

Ik zie dat het geld op de rekening staat, het is heerlijk weer en ik besluit dat dit een uitgelezen gelegenheid is om iets extra’s te doen. Bij de Primera trakteer ik mezelf op het boek over Thierry B. dat me hier al weken aan staat te kijken. Daarbij besluit ik, ook al is het gewoon een kale dinsdag, alles in huis te halen voor een barbecue. Patricia werkt vandaag in Den Bosch en dan is het leuk thuiskomen wanneer ze alleen maar aan hoeft te schuiven. Ik haal zelfs een fles Hugo, inclusief verse munt. En doe eens gek: ik neem meteen twee bellenblazen mee à 36 cent per stuk.

Elektrische barbecue. Er kan eindelijk gegrild worden

Gegrild. Tekst: Martijn Schraven Illustratie: Jules Calis

Goed plan, vond ik zelf. Maar dat was buiten enkele praktische details gerekend. Te beginnen verkeek ik me even op de tijd die het kost om een viertal zwembadje-zwemmers uit het badje te krijgen, onder de douche te zetten en weer fris en fruitig beneden te krijgen. Ik besluit het voornemen om de tafel aan te kleden met tafelkleed en in stijl op te dekken, te laten varen. De recent aangeschafte elektrische barbecue blijkt een tafelgrill op loszittende pootjes te zijn. Van het type: poot a, b, en c zitten vast waarna bij de bevestiging van poot d, eerst b en daarna a weer losschieten. In de twintig minuten dat ik bezig ben met dit onding, dringen zich verschillende opties op waar ik de poten van dat apparaat zou willen steken, mocht ik de ontwerper tegenkomen.

De productontwikkelaar van deze barbecue mag wat mij betreft samen met de bedenker van Bumba, de man die geluidspeelgoed-zonder-uitknop op de markt bracht én de man die ooit gedacht heeft dat wit en lichtroze prima kleuren voor peuters zijn, met pek en veren besmeurd bij Roosendaal de grens over geflikkerd worden. (Tekst gaat verder onder de advertentie)

Patricia helpt.

Als Patricia thuis komt staat er dus nog niks geen gezellige tafel klaar en moet de meloen nog gesneden worden. Als het Patricia, met iets meer geduld dan ik had, even later wél is gelukt de bbq min of meer stabiel weg te zetten, kunnen we alsnog beginnen.

Lekker lang tafelen, ongedwongen en zonder haast, staat een beetje haaks op peuter- en kleuterplannen. Terwijl ze zich volproppen met stokbrood en meloen, vragen ze elke twintig seconden of de worstjes al klaar zijn. Om zich vervolgens te beklagen dat deze te heet zijn wanneer ze eindelijk op het bord liggen.

Nu dan ontspannen eten?

Laura heeft moeite met de tuinstoel naar achteren schuiven en komt daardoor nét te laat bij het toilet. Gestrand in het zicht van de haven, zeg maar. Ik bedenk dat ik mijn ambitie om de biefstukpuntjes rosé te garen moet laten varen, terwijl ik met een handdoek de wc droogdep en dochterlief naar de douche dirigeer. Wanneer ik weer beneden kom, geeft Julia aan te willen gaan rennen en is Leon zijn vlees, salade en stokbrood aan Max aan het voeren. Een rondje hamburgers en wat geruzie over sausjes verder maakt de tweeling, elk op hun eigen manier, duidelijk dat het bedtijd is. Twee pampers en een slaapliedje verder, constateer ik dat de shaslick iets verder doorgegaard is dan oorspronkelijk bedoeld. Lizzy geeft aan van tafel te willen. Terwijl ik me af zit te vragen waarom we deze primitieve wijze van voedselbereiding niet in de oertijd achter ons hebben gelaten, hoor ik haar roepen vanuit de gang. ,,Papááá, ik heb gepoehóépt…!”

Barbecue. Leuker kunnen we het niet maken.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Meeuwen”, de volgende “Koning Leon” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Meeuwen bij de Berkenplas Schiermonnikoog

Uit het niets komen ze tevoorschijn, als er op de terrassen maaltijden worden opgediend. Meeuwen. In getallen, zoals men dat verwacht achter vissende vissersboten. Als aasgieren op een kadaver, maken zij cirkels en duikvluchten boven de tafels. Tafels alwaar juist de bestelde maaltijden zijn opgediend. Terwijl hun soortgenoten op de dakrand, de terrasramen, de parasols en de naast gelegen lege tafels paraat staan om toe te slaan.

Als ware militaire vliegtuigen bombarderen zij ongegeneerd de gasten op het terras met hun uitwerpselen. Alfred Hitscock zou, bij leven, zo een vervolg op de beroemde horrorfilm Birds kunnen maken.

Geen rust door de meeuwen.

Van rustig, gezellig genietend eten is dan plots geen sprake meer. Kinderen reageren zeer angstig op de krijsende laag vliegende, soms nep aanvallen op de gevulde borden uitvoerende vogels. Ouderen houden angstvallig hun etenswaar in de gaten. Beducht op een niet gewenste kwak in of diefstal van etenswaar uit het bord.

Van tijd tot tijd weten de vliegende steeds brutaler wordende rovers zelfs iets van hun gading te bemachtigen als de gast even niet oplet of de tafel verlaat.

En zoals zij gekomen zijn, zo zijn zij ook weer verdwenen. Verdwenen als er geen etenswaar meer op het terras is te vinden. Uit het niets verschijnen zij, in het niets verdwijnen ze weer, om bij de volgende ronde weer op te duiken. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)

Bescherming van de meeuwen

Een ware plaag is het geworden, die verschillende soorten zeemeeuwen. Beschermd door allerlei wetten e.d. is het aantal dusdanig gegroeid. Het vinden van voldoende voedsel in de natuurlijke omgeving vrijwel onmogelijk is geworden om al die snavels te vullen. Na het wegkapen van vele jonge eendenkuikens in het voorseizoen zijn nu de verschillende terrassen in en buiten het dorp hun  ‘jachtterrein’ geworden.

meeuw op paal Schiermonnikoog

Bescherming van deze vogelsoort met z’n mantel- en kapmeeuwen. Dat lijkt een averechts effect te hebben op het eigenlijke doel van die bescherming. Velen ergeren zich al jaren aan de enorme roofzucht naar voedsel van deze dieren. Roofzucht waardoor andere vogelsoorten in hun voortbestaan sterk bovennatuurlijk worden uitgedund. Zoals bijvoorbeeld de eendenkuikens, waar slechts een bijzonder klein percentage zal uitgroeien tot volwassen eenden. De bergeenden in het bijzonder. Eens, zo verzekeren de biologen, komt de tijd dat de meeuwen door natuurlijke zelfregulatie weer een normaal aanvaardbare populatie zullen vormen. Doch niet gesproken wordt over de schade aan andere diersoorten en hun voortbestaan. Ook niet over de groeiende overlast, die de mens hiervan gaat ondervinden of reeds ondervindt. Het lijkt er op dat op verschillende plaatsen de meeuwen de plek hebben ingenomen van de traditioneel aanwezige huismussen.

Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog zin om te lezen? Lees dan de vorige blog “10 leukste huisdierenfoto’s”, de volgende “gegrild” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.