kinderen

Papa-Kazan. Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs. animaartje.nl

‘Ja, ja, Papa kan niet heksen.‘ is een uitdrukking die me nogal eens ontvalt. Bijvoorbeeld wanneer er van me verwacht wordt dat ik op een en hetzelfde moment een pamper moet verwisselen, een potlood aan moet punten, drinken moet pakken, helpen met de schoenen én de deurbel gaat. Situaties die zich vaker voordoen dan je statistisch zou mogen verwachten.

Heksen kan papa misschien niet, maar hij kan wel een beetje toveren. Nou ja. Papa kan kleutertoveren. Ik mag graag kijken naar Youtube-filmpjes waarin kaarttrucjes uitgelegd worden. Half-half met als doel er mezelf een paar eigen te maken. Vandeweek kocht ik een vers spel kaarten, om te oefenen. En er is geen beter try-out publiek dan twee kleuters.

Het meest lepe trucje leerde ik ooit van m’n opa. Ik laat Lizzy een kaart kiezen, goed kijken, onthouden en dan onderop terug stoppen. ,,Kom hier”, zegt ik. ,,Dan fluister ik het in je oor.” Terwijl ze zich tegen me aandrukt, hou ik de stapel kaarten simpelweg achter haar hoofd en werp ik een blik op de onderste kaart. ,,Het was…. (spanningsopbouw)… de 4 met hartjes.”

Ik geloof meteen dat Hans Klok geniet wanneer hij in Las Vegas met wapperende haren het applaus in ontvangst neemt als hij net vastgeketend, ondersteboven en geblinddoekt  uit een vliegende, brandende kist is ontsnapt. Maar ik geloof nooit dat een zaal vol flabbergasted Amerikanen méér voldoening kan geven dan de grote ogen van je dochter die je verbluft en vol ongeloof aanstaren. ,,Hoe dóe jij dat”,  wil Lizzy weten. Ze wéét dat ik haar voor de gek hou, maar heeft geen idee hoe.

Een tweede truc leerde ik ook al decennia geleden. De truc met de vier koningen bestaat eruit dat ik alle vier de koningen laat zien. Ik leg ze met de achterkant naar boven op de rest van de kaarten en steek ze één voor één ergens in het midden van de stapel. Behalve de vierde. Die draai ik om en ik laat zien dat deze achter is gebleven. ,,En nou is de koning verdrietig”, leg ik uit. ,,En hij wil zijn vriendjes graag terugzien.” Ik klop een paar keer op de kaarten en zeg: ,,Koningen, komen jullie naar boven!” Ik blaas nog eens op de kaarten: et voilà. Alle vier de heren liggen bovenop. Mijn publiek is dolenthousiast. Lizzy wil het meteen ook een keer proberen.

In uiterste concentratie pakt ze de kaarten. Stopt drie heren halverwege in de stapel, roept, klopt en blaast. En… is hoogst verbaasd dat het niet gelukt is. En dat terwijl ze alles precies zo gedaan heeft zoals ze het mij zag doen. Wat ze uiteraard niet zag is dat achter de vierde koning drie willekeurige kaarten zaten. Laura denkt wel te weten hoe het moet en kijkt al even beteuterd wanneer het ook haar niet lukt.

Als laatste probeer ik iets uit wat ik in een van de Youtube-filmpjes voorbij zag komen. In het kort: ik laat een kaart pakken. Deze gaat bovenop de stapel en ik steek de kaart ergens halverwege in het pak. Als ik vervolgens de kaarten omdraai en uitspreid, zit alleen hún kaart omgekeerd  in het pak. Het foefje hier uitleggen is wat lastig maar in de tutorial hebben ze het over een ‘pinky-break’ en een ‘double-lift’. Echt een truc uit categorie 1.0, heel basic allemaal.

Deze papa-Kazan gooit er echter wederom hoge ogen mee. Na twee keer beginnen Lizzy’s ogen ineens te twinkelen: ,,Ik wéét hoe jij het doet”, zegt ze overtuigd. ,,Oja?” vraag ik. Ze knikt heel gedecideerd. Eindelijk heeft ze een truc uitgevogeld. ,,Je hebt stiekem op de kaarten geblazen!”

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
For the birds. Tekst: Martijn Schraven. Illustratie: Jules Calis. Animaartje.nl

We hebben een vogelhuisje in de tuin hangen. Zo’n semi-trendy dingetje in de vorm van een beach-style caravan. Een impulsaankoop bij een bouwmarkt vorig jaar. Lange tijd bleef het caravanhuisje zo leeg als een strandtent met Kerstmis.

Tot halverwege maart van dit jaar dan. Ineens zie ik twee vogeltjes. In het huisje, uit het huisje. Erop, eraf. Op een afstandje zitten kijken en weer dichterbij. Hoe vrolijk is dat! Enthousiast wijs ik Laura op het tafereel. Verrukt slaan we het lente-tafereeltje gade. Pas dan valt het Patricia op wat de beestjes werkelijk aan het doen zijn. Ze zijn het hartstikke hippe vogelverblijf stukje bij beetje aan het slopen. Om de afgebroken stukjes hout vervolgens mee te nemen naar elders. Ongetwijfeld naar een of ander ongezellig, saai dertien-in-een-dozijn-holletje.

Anderhalve week verder moet ik erkennen dat ik de twee kwetteraars in de achtertuin geheel ten onrechte de vinkentering toegewenst heb. Niet in de laatste plaats omdat het, zoals Patricia me terecht corrigeerde, geen vinken maar koolmeesjes zijn. Maar meer nog omdat het slopen van het huisje geen daad van baldadigheid blijkt. Volgens Wikipedia hebben deze vogels de gewoonte hun holletje te markeren voor ze aan de inrichting beginnen. Een beetje zoals het bordje ‘verkocht’ dat de makelaar in je tuin kiepert terwijl de verhuiswagen voorrijdt.

Met Laura bespreek ik hoe dat nou allemaal gaat, in zo’n nestkastje. ,,Wat komt er uit een eitje?”, vraag ik naar de bekende weg. ,,Een vogeltje”, antwoordt ze. En als ik wil weten waar dat eitje vandaan komt, kan ze me feilloos vertellen dat dit ‘uit de billen van de mama’ komt. Als ik vervolgens nóg een stapje verder ga door te vragen hoe dat kuiken daar dan in komt, zegt ze zonder op of om te kijken dat kuikens door een meneer in het ei gestopt worden. ,,En dan doen ze het ei in de vogel”, besluit ze. Het lijkt mij een vervelend klusje en ook voor de vogel in kwestie geen pretje. Ik laat het er voor nu bij.

Wekenlang leven we in onzekerheid of er nu wel of geen eitjes in het huisje liggen. Het gaatje is nogal klein en ik kan moeilijk met dat ding gaan rammelen om te horen of er iets in zit. We gaan er vanwege alle bedrijvigheid wel vanuit. Pas sinds de eerste week van mei hebben we zekerheid. Niet alleen vliegen pa en ma koolmees af en aan met wurmpjes en andere insectjes, we horen ook het constante getjilp van hongerige vogeltjes.

Het gepiep zwelt aan, telkens wanneer paps mees met een versnapering aankomt. En wanneer een mondje gevuld is, zetten de andere bekjes nog een tandje bij. Ik aanschouw het hele tafereel vanaf een afstandje. Al kijkend vallen me enkele veranderingen op bij vadervogel. Zeker ten opzichte van begin maart. De heldergele borstveren lijken wat valer, de zwarte streep over de buik is een beetje grijzer. Het verenkleed is ook aanzienlijk minder vol en oogt rommelig. De veertjes op zijn kop zijn een janboel. Vanuit mijn tuinstoel kan ik niet zien of hij ook kleine wallen onder zijn vogeloogjes heeft. Ik vermoed echter van wel. Hoe het ook zij: ik heb, bij deze, vanochtend mijn totemdier gevonden!

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Troostende rituelen….”, de volgende blog “Woodstock“ of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

‘Hoe ben ik hier in ’s hemelsnaam terecht gekomen?’, vraag ik mezelf af. Het is half elf zondagochtend. Ik hang zo’n drie meter boven de grond, op m’n sokken,  tussen kruiselings gespannen rubberen banden. Dit zijn wat mij betreft de momenten waarop ik al mijn life choices nog eens de revue laat passeren. Het korte antwoord is echter: ik hang hier omdat Patricia met het vrolijke idee kwam om weer eens naar een binnenspeeltuin te gaan. Vinden ze leuk. De kinderen.

in de touwen

Patricia gaat met de tweeling naar de peuterhoek en ik hou een oogje in het zeil bij Lizzy en Laura. Gretig verkennen ze het klim- en speeldoolhof. Glijbaan 1, glijbaan 2, omhoog, omlaag links, rechts. ,,Papa, hier zijn we”, klinkt het van tijd tot tijd. Ik zwaai dan even omhoog en dan kunnen ze weer verder. Op enig moment heeft Lizzy haar zinnen gezet op de glijbaan het verst verwijderd van de ingang. Laura is te lijmen met een natte vinger en zou haar zus volgen tot aan de poorten van de hel. Maar voor de poorten van de hel zitten geen kruiselings gespannen rubberen banden. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Papááá!

En hier, op een paar meter van de beoogde glijbaan, wel. Lizzy wurmt zich door de bovenste laag banden heen, en klimt naar een ondergelegen plateau van waaruit ze naar beneden kan roetsjen. Laura zet zichzelf vast en hoewel ze zich zonder gevaar door de zes etages aan rubber zou kunnen laten zakken, heeft ze het gevoel niet voor of achteruit te kunnen. ,,Papááá!”, roept ze met een piepende stem. ,,Papa komt”, zucht ik. Maar dat is makkelijker verzucht dan gedaan.

Op reddingsjacht

Goed, daar ga ik. Klimwand op, makkelijk zat. Gangetje door, een beetje bukken, hier en daar kruipen. Misschien goed om hierbij even te vermelden dat deze speelpaleizen op maat gemaakt zijn voor kinderen. Niet direct voor papa’s van een meter negentig. Ik ploeter verder. Door het driehoekje omhoog, weer een gangetje en dan over een touwbrug. Leuk. Hierna volgt een gele buis die een bocht van 180 graden maakt. Ik wurm me tussen twee rollen door en dan weer zo’n buis waarbij ik er nog niet achter ben of ik er nu slim aan doe om te tijgeren of om met de voeten vooruit te gaan. Duidelijk is me wel dat er géén manier is om dit met enig behoud van waardigheid te doen. Jeroen, een jeugdvriend die ik erg hoog acht, heeft de opleiding van het Korps Mariniers gevolgd. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Ik ben er bijna

U zult me niet horen zeggen dat deze opleiding een eitje is. Ik merk alleen op dat ik hem nooit heb horen praten over jezelf door felgele buizen of knalrode rollers proppen. Enfin. Ik ben er bijna. Even voorbij de kabelbaanboksbal en voorbij het laatste zigzagpad en ik bereik mijn oogappeltje met valangst. Ik laat me door de bovenste laag rubbers zakken, beland bijna twee verdiepingen lager en trek mezelf weer omhoog naar haar niveau. Ik geef Laura een klein kontje in de richting van de glijbaan. Ze zoeft naar beneden, waar Lizzy op haar wacht. Ze besluiten een spring/klimkussen aan de andere kant van de hal op te zoeken. Daar gaan ze. En hier hang ik. ,,Meneer, kunt u even aan de kant gaan”, hoor ik achter me. ,,Ik wil er graag even langs”, zegt een of andere snotneus van een jaar of tien.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Kleuterspijbelaar”, de volgende blog Troostende rituelen…. of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Kleuterspijbelaar

Van de week hebben we Laura’s eerste 10-minuten-oudergesprek gehad. Ik moet heel eerlijk zeggen dat het me bijna ontschoten was. Niet in de laatste plaats omdat de juf er klakkeloos vanuit gaat dat ze dit soort afspraken met de moeder moet maken. Dat ik dagelijks aan de schoolpoort sta, is kennelijk onvoldoende om van het vastgeroeste patroon af te wijken. Ook het feit dat we bij inschrijving aangaven dat ik de eerste contactpersoon ben, verandert daar niets aan. Maar goed. Ook als ik wél rechtstreeks door de juf benaderd zou zijn, zou ik er niet heel erg mee bezig zijn geweest. Vooral omdat ze pas krap twee maanden op school zit. Voorafgaand aan haar vierde verjaardag zijn er een paar oefendagen.

Afscheid nemen.

Weken, zo niet maanden, heeft ze hier naartoe geleefd. Jaloers op grote zus Lizzy, die ze dagelijks mee weg gaat brengen. Ze gaat vanaf dag één met groeiend plezier naar school. Het afscheid bij de eerste dag deed mij meer dan haar, zo leek het. Ondanks dat ze nooit naar de kinderopvang of peuterspeelzaal ging, zegt ze stoer ‘doei’ om vervolgens samen met de juf haar jas en rugzakje op te gaan hangen. Dat gaat een stuk makkelijker dan bij een klasgenootje dat, afgaande op haar verzet, er vanuit lijkt te gaan dat ze binnen verplicht gaat worden de hele dvd-registratie van de Toppers in Concert te kijken. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Wanhopig klampt ze zich vast aan mama’s benen. Laura is inmiddels uit zicht verdwenen en ik ga naar huis. Het is ongelooflijk hoe rustig het kan zijn, bemerk ik. Niet dat Laura zo druk of lastig is wanneer ik thuis aan het werk ben. Maar de dynamiek verschilt nu eenmaal enorm. Twee of drie kinderen maakt nogal een verschil. Laura zit in ‘groepje nul’. Een bezemklasje voor alle kinderen die laat in het schooljaar jarig zijn. Zij maken gebruik van een klaslokaal in de uitbouw, en komen hier binnen via een eigen ingang. Volgend jaar gaat ze naar groep 1.

Wanneer ik haar ’s middags ophaal is ze er helemaal vol van. ,,En weet je papa”, vertelt ze met een twinkeling in haar ogen, ,,er was een jongen en die had een schéétje gelaten!” Tja, met dit soort hilariteit is het natuurlijk een feest om naar school te gaan.

Kleuterspijbelaar.

Volgens de juf doet ze het goed. Ze kan in de kringgesprekjes nog wat timide zijn, maar verder lijkt ze haar draai prima gevonden te hebben. Ze is dikke maatjes met Flynn en is dol op de huishoek en de blokkenzolder. ,,Alleen”, zegt de juf. ,,we zijn haar af en toe kwijt.” Pardon? Ik wil niet zo’n curling ouder zijn die alle oneffenheden voor zijn kroost wegpoetst en al helemaal niet zo’n bemoeipapa die denkt iets te moeten vinden van de lesstof en -methodiek of de wijze waarop het onderwijspersoneel haar werk doet. Maar het bijeen houden van de kinderen lijkt me, zeker bij deze kleinsten, toch best een stukje core business van een basisschool.  

Zo’n groepje nul bestaat nota bene uit amper vijftien kinderen. ,,Nou”, legt de juf uit, ,,ze loopt af en toe achter me langs de klas uit, of ze neemt wanneer ze naar het toilet is geweest expres een andere afslag. Verschillende leerkrachten zijn haar al tegengekomen op de gang. Ze heeft ontdekt hoe ze binnendoor bij de andere klassen kan komen. Laura gaat graag even bij de klas van Lizzy kijken en zwaaien. Onze kleuterspijbelaar is erg dol op haar zus.” M’n dochter is vier en spijbelt af en toe. De juf kijkt er wat moeilijk bij maar ik moet er stiekem erg om lachen.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel”, de volgende blog In de touwen of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Voor de krant schreef ik een jaar of twee een vaste rubriek onder de naam ‘heilig huisje’, waarbij we wekelijks een inkijkje gaven bij mensen thuis. Over hun woning, hun favoriete kamers daarin, de inrichting ervan en ga zo maar door.

Een van de gezinnen die ik voor deze serie bezocht, was een zeer sympathiek samengesteld gezin in Etten-Leur. Gedurende mijn bezoek viel mijn oog op de speelhoek van een van de kinderen. De jongen van een jaar of tien had een duidelijke passie voor ridders. Nou is daar op zich niets opmerkelijks aan. Wat me in deze opviel, was de wijze waarop zijn middeleeuwse Playmobil-leger opgesteld stond. Allemaal keurig in het gelid voor het kasteel, soort bij soort en elk met het juiste helmpje en harnasje aan. Hetzelfde gold voor de garage met de auto’s waar alles perfect in lijn geparkeerd stond én de lego. ,,Dat is een beetje een afwijking van mij”, antwoorde de moeder toen ik haar hiernaar vroeg. ,,Elke avond zet ik alles precies zo neer. Dat geeft me rust.”

Opgeruimd staat netjes, Tekst : Martijn Schraven, Illustratie: Jules Calis

Nou heeft Lizzy inmiddels ook haar eerste dozen Playmobil gekregen. Dat is dat spul dat de week na 5 december zo vrolijk tikt in de stofzuigerslang. En nou moet ik eerlijk zeggen: ik snap die moeder best. Het opbouwen kan op zich best ontspannend zijn. Maar om nou elke dag zo’n exercitie te houden. Ik ben allang blij wanneer ik op werkdagen alles een beetje aan kant heb tegen de tijd dat Patricia thuis komt van haar werk. De grote rieten mand is daarbij mijn vriend. Sowieso is het handig dat we een nis onder de trap hebben waar al het speelgoed staat. Dat oogt al vrij snel opgeruimd.

Om de maand, twee maanden, ontkom ik er echter niet aan om ook die kast eens helemaal leeg te halen. Wanneer alle Little People foetsie zijn en de duploberg geslonken is tot een heuveltje, is het tijd alles weer eens uit te sorteren. Dat zou in een uurtje kunnen. Met de hulp van twee tweejarigen en een kleuter, duurt het een middag. De wil om te helpen is er, maar de drang om te spelen is simpelweg groter. Na een uur of drie zitten alle puzzelstukjes weer in de juiste dozen, is het junior-monopoliespel weer compleet en puilt de blokkendoos weer uit met uitsluitend blokken. Dat was eergisteren. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Zo’n opschoonactie geeft daags erna altijd weer een enorme speelimpuls. Laura, helemaal blij dat de Little People-familie weer compleet is, begint meteen het dorp op te bouwen. Leon, kampioen blokjestorenbouwen, gaat met de blokkenmand in de weer. Julia ontpopt zich als Ikea-speelkeukenprinsesje en begint enthousiast te kokkerellen. Na een minuut of twintig verschuift de focus en pakken Laura en Lizzy het vier-op-een-rij-spel, wil Leon met de duplo verdergaan en laat Julia per ongeluk het etui met de kleurpotloodjes uit de handen vallen. Daarna moet er gepuzzeld worden.

Ik moet nog wel eens denken aan die moeder in Etten-Leur. Die deed sommige dingen toch echt een stuk beter dan ik, denk ik terwijl ik naar de speelkast naast me kijk.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “In de supermarkt”, de volgende blog “Waar is het water gebleven?” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

De definitieve belastingaanslag is binnen. Voor veel mensen geen reden voor een feestje. Maar voor een ZZP’er die een deel van zijn inkomsten via een payroll bedrijf binnenkrijgt, die door het jaar heen geen aanspraak maakt op hypotheekrenteaftrek en die ook nog eens in het bezit is van vier kinderen, is dit geen vervelende dag.

Ik zie dat het geld op de rekening staat, het is heerlijk weer en ik besluit dat dit een uitgelezen gelegenheid is om iets extra’s te doen. Bij de Primera trakteer ik mezelf op het boek over Thierry B. dat me hier al weken aan staat te kijken. Daarbij besluit ik, ook al is het gewoon een kale dinsdag, alles in huis te halen voor een barbecue. Patricia werkt vandaag in Den Bosch en dan is het leuk thuiskomen wanneer ze alleen maar aan hoeft te schuiven. Ik haal zelfs een fles Hugo, inclusief verse munt. En doe eens gek: ik neem meteen twee bellenblazen mee à 36 cent per stuk.

Elektrische barbecue. Er kan eindelijk gegrild worden

Gegrild. Tekst: Martijn Schraven Illustratie: Jules Calis

Goed plan, vond ik zelf. Maar dat was buiten enkele praktische details gerekend. Te beginnen verkeek ik me even op de tijd die het kost om een viertal zwembadje-zwemmers uit het badje te krijgen, onder de douche te zetten en weer fris en fruitig beneden te krijgen. Ik besluit het voornemen om de tafel aan te kleden met tafelkleed en in stijl op te dekken, te laten varen. De recent aangeschafte elektrische barbecue blijkt een tafelgrill op loszittende pootjes te zijn. Van het type: poot a, b, en c zitten vast waarna bij de bevestiging van poot d, eerst b en daarna a weer losschieten. In de twintig minuten dat ik bezig ben met dit onding, dringen zich verschillende opties op waar ik de poten van dat apparaat zou willen steken, mocht ik de ontwerper tegenkomen.

De productontwikkelaar van deze barbecue mag wat mij betreft samen met de bedenker van Bumba, de man die geluidspeelgoed-zonder-uitknop op de markt bracht én de man die ooit gedacht heeft dat wit en lichtroze prima kleuren voor peuters zijn, met pek en veren besmeurd bij Roosendaal de grens over geflikkerd worden. (Tekst gaat verder onder de advertentie)

Patricia helpt.

Als Patricia thuis komt staat er dus nog niks geen gezellige tafel klaar en moet de meloen nog gesneden worden. Als het Patricia, met iets meer geduld dan ik had, even later wél is gelukt de bbq min of meer stabiel weg te zetten, kunnen we alsnog beginnen.

Lekker lang tafelen, ongedwongen en zonder haast, staat een beetje haaks op peuter- en kleuterplannen. Terwijl ze zich volproppen met stokbrood en meloen, vragen ze elke twintig seconden of de worstjes al klaar zijn. Om zich vervolgens te beklagen dat deze te heet zijn wanneer ze eindelijk op het bord liggen.

Nu dan ontspannen eten?

Laura heeft moeite met de tuinstoel naar achteren schuiven en komt daardoor nét te laat bij het toilet. Gestrand in het zicht van de haven, zeg maar. Ik bedenk dat ik mijn ambitie om de biefstukpuntjes rosé te garen moet laten varen, terwijl ik met een handdoek de wc droogdep en dochterlief naar de douche dirigeer. Wanneer ik weer beneden kom, geeft Julia aan te willen gaan rennen en is Leon zijn vlees, salade en stokbrood aan Max aan het voeren. Een rondje hamburgers en wat geruzie over sausjes verder maakt de tweeling, elk op hun eigen manier, duidelijk dat het bedtijd is. Twee pampers en een slaapliedje verder, constateer ik dat de shaslick iets verder doorgegaard is dan oorspronkelijk bedoeld. Lizzy geeft aan van tafel te willen. Terwijl ik me af zit te vragen waarom we deze primitieve wijze van voedselbereiding niet in de oertijd achter ons hebben gelaten, hoor ik haar roepen vanuit de gang. ,,Papááá, ik heb gepoehóépt…!”

Barbecue. Leuker kunnen we het niet maken.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Meeuwen”, de volgende “Koning Leon” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.