animaartjeteam

Dennis Vrolijk | 17 juli, 2017,

Hier aan de kust. Dennis Vrolijk. Uitvaartprofessional. animaartje.nl.

Het is nog een beetje fris als ik ’s ochtends het duinpad afloop richting het strandpaviljoen. Toch belooft het een zomerse dag te worden, want ik zie al enkele strandgasten die zich installeren voor een warme stranddag. Ik klop het zand van mijn schoenen en loop naar binnen op zoek naar de eigenaar van het paviljoen. Hij is al druk in de weer met de voorbereiding voor een hele bijzondere dag. Uitgerekend op deze zonnige dag hebben zij hun strandpaviljoen beschikbaar gesteld voor een hele bijzondere uitvaart, van een hele bijzondere jonge vrouw. Het zegt veel over de onderlinge band en de plaats die zij innam in deze hechte gemeenschap.

Samen met hem doe ik de laatste check van de locatie. Haar foto’s staan op tafel, het aanpalende boothuis is ingericht met tekeningen, foto’s en werkstukken van haarzelf. Dit is de ruimte waar straks haar kist komt te staan. Even moet ik slikken. Bij ieder tafeltje en hoekje in de ruimte bedenk ik me dat dit wel eens de tafel geweest zou kunnen zijn waar zij vorige week nog onbezorgd met haar ouders, broertjes of vriendje zat te genieten van gezelligheid, tapas en de Zeeuwse zon op haar stralende gezicht. Ik beeld me in dat ze aan dit tafeltje druk aan het appen is met haar vriendinnen over vakantieplannen, strandfeestjes en “zaken waar jonge vrouwen van 19 jaar nou eenmaal over praten”.

Nog één keer stralen

Een noodlottig ongeval, waar jonge mensen slachtoffer van waren, gooide al deze plannen in de war. En nu staan we hier dan in de, toch nog wel onwerkelijke situatie, dat we nog één keer een strand”feestje” organiseren voor haar. Het moet háár dag worden. Ze zal nog één keer stralen. Dat hebben mijn collega’s en ik haar ouders beloofd en dat zal lukken ook. Met deze afspraak aan mezelf laat ik de opbouw van de locatie vol vertrouwen over aan de eigenaar van het paviljoen en vertrek naar het huisadres.

Daar aangekomen geef ik haar moeder een knuffel en haar vader een stevige handdruk. Hun dochter zal vandaag voor het laatst het ouderlijk huis verlaten. We staan samen even stil bij dit onmogelijke moment voordat we ons klaarmaken voor vertrek. Vrienden van de ouders hebben belangeloos een VW T2 busje beschikbaar gesteld. En zo vertrekken we, “Ibiza-stijl”, samen met haar richting het strand.

Het afscheid.

Ze krijgt een ereplaats in het boothuis, uitkijkend op de door haar zo geliefde Zeeuwse kust. Ondertussen vult het strandpaviljoen zich met honderden mensen. Familie, vrienden, bekenden, collega’s. Iedereen is aanwezig om haar de eer te brengen die ze verdient. De middag verstrijkt met mooie anekdotes, tranen, verdriet en toch ook een zweem van gezelligheid. Op gepaste wijze wordt het glas geheven en geproost op haar leven. Tot dat moeilijke moment aanbreekt. We maken ons op voor haar allerlaatste strandwandeling. Haar ouders en broertjes begeleiden haar naar buiten. En bij het verlaten van het duinpad begint het langzaam te druppelen vanuit de inmiddels bewolkte lucht boven ons. Terwijl de regendruppels over het rouwbusje parelen nemen we afscheid van ieder die haar lief was. Zelfs de hemel huilt om het verlies van zo’n mooi persoon….

Tekst: Dennis Vrolijk

De cirkel van het leven. Zowel fonkelnieuw als voltooid. Het zijn de beide uitersten van deze levenscyclus die onze gastblogger van deze week ziet. Dennis Vrolijk, Uitvaartverzorger, deelt recht uit het hart zijn meest bijzondere momenten. 

Mooi verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Woodstock”, of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

4 september was er een leuk festival gepland op het mooie eiland Schiermonnikoog. Woodstock Schier. Wij (Henk, Maartje en Serge) zijn gevraagd om tijdens het festival de videoregistratie te verzorgen. Wij mochten dus met camera en regie set de grote schermen naast het podium tijdens het gehele festival voorzien van de mooiste beelden. In samenwerking met Wadfantastisch en SchiermonnikoogTV mochten wij als Animaartje hier dus een aandeel in leveren. Nadat we de gehele video set tussen 09.00 uur en 13:00 uur hadden opgebouwd hadden we nog tot 14:00 uur de tijd om te testen want op dat moment ging het Festival beginnen.

Artiesten:

.

Onderstaande bands en een DJ zorgden voor de muzikale invulling van de dag. Liedjes van onder andere Jimmy Hendrix, Santana, CCR, The Who en Joe Cocker werden voor het publiek gespeeld.

  • Challenge & friends
  • Carpet Burns
  • Voice Over
  • Substitute
  • Mad Dogs and Englishmen

Opening

Nadat de DJ en de eerste band de mensen al hebben voorzien van de ontspannen klanken werd Woodstock Schier officieel door de burgemeester geopend waarna de muziek weer verder kon.

Sommige mensen uit het publiek lieten zien dat ze van de ontspannen sfeer van aan het genieten waren door lekker in het zand bij de Berkenplas te relaxen. Een aantal anderen lieten hun plezier zien door op de muziek mee te dansen. Een enkeling vond de sfeer zo ontspannend dat er lekker een middagdutje gedaan kon worden

Het weer

Het weer is altijd een dingetje wat mee of tegen kan zitten. Wij hebben het geluk gehad dat het weer fantastisch was de zon scheen heel erg mooi en de temperatuur was geweldig. De locatie, De Berkenplas, waar dit festival werd gehouden had meer dan goed voor iedereen gezorgd.

Naast de nodige verkoelende drankjes en lekkere hapjes hadden ze ook geregeld dat er voor iedereen meer dan genoeg zonnebrand was om naast de innerlijke mens ook de uiterlijke mens te verzorgen. Later op de dag ging de zon onder en koelde het enorm af. Om dat op te vangen was er, het festival duurde namelijk nog tot middernacht, ook nog eens gedacht aan dekentjes waar men gebruik van kon maken.

Aan alles komt een eind

Om middernacht klonken de laatste klanken waarna de menigte gezellig naar hun slaapverblijven konden gaan. Voor ons begon op dat het moment dat we konden gaan afbouwen. Na een uurtje of anderhalf was ales weer netjes opgeruimd en was er tijd om nog een klein drankje te doen. Daarna konden we, na een lange maar geweldig leuke dag, lekker naar bed en nagenieten van een mooie editie van Woodstock Schier.

Mooi verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “For the birds”, of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
For the birds. Tekst: Martijn Schraven. Illustratie: Jules Calis. Animaartje.nl

We hebben een vogelhuisje in de tuin hangen. Zo’n semi-trendy dingetje in de vorm van een beach-style caravan. Een impulsaankoop bij een bouwmarkt vorig jaar. Lange tijd bleef het caravanhuisje zo leeg als een strandtent met Kerstmis.

Tot halverwege maart van dit jaar dan. Ineens zie ik twee vogeltjes. In het huisje, uit het huisje. Erop, eraf. Op een afstandje zitten kijken en weer dichterbij. Hoe vrolijk is dat! Enthousiast wijs ik Laura op het tafereel. Verrukt slaan we het lente-tafereeltje gade. Pas dan valt het Patricia op wat de beestjes werkelijk aan het doen zijn. Ze zijn het hartstikke hippe vogelverblijf stukje bij beetje aan het slopen. Om de afgebroken stukjes hout vervolgens mee te nemen naar elders. Ongetwijfeld naar een of ander ongezellig, saai dertien-in-een-dozijn-holletje.

Anderhalve week verder moet ik erkennen dat ik de twee kwetteraars in de achtertuin geheel ten onrechte de vinkentering toegewenst heb. Niet in de laatste plaats omdat het, zoals Patricia me terecht corrigeerde, geen vinken maar koolmeesjes zijn. Maar meer nog omdat het slopen van het huisje geen daad van baldadigheid blijkt. Volgens Wikipedia hebben deze vogels de gewoonte hun holletje te markeren voor ze aan de inrichting beginnen. Een beetje zoals het bordje ‘verkocht’ dat de makelaar in je tuin kiepert terwijl de verhuiswagen voorrijdt.

Met Laura bespreek ik hoe dat nou allemaal gaat, in zo’n nestkastje. ,,Wat komt er uit een eitje?”, vraag ik naar de bekende weg. ,,Een vogeltje”, antwoordt ze. En als ik wil weten waar dat eitje vandaan komt, kan ze me feilloos vertellen dat dit ‘uit de billen van de mama’ komt. Als ik vervolgens nóg een stapje verder ga door te vragen hoe dat kuiken daar dan in komt, zegt ze zonder op of om te kijken dat kuikens door een meneer in het ei gestopt worden. ,,En dan doen ze het ei in de vogel”, besluit ze. Het lijkt mij een vervelend klusje en ook voor de vogel in kwestie geen pretje. Ik laat het er voor nu bij.

Wekenlang leven we in onzekerheid of er nu wel of geen eitjes in het huisje liggen. Het gaatje is nogal klein en ik kan moeilijk met dat ding gaan rammelen om te horen of er iets in zit. We gaan er vanwege alle bedrijvigheid wel vanuit. Pas sinds de eerste week van mei hebben we zekerheid. Niet alleen vliegen pa en ma koolmees af en aan met wurmpjes en andere insectjes, we horen ook het constante getjilp van hongerige vogeltjes.

Het gepiep zwelt aan, telkens wanneer paps mees met een versnapering aankomt. En wanneer een mondje gevuld is, zetten de andere bekjes nog een tandje bij. Ik aanschouw het hele tafereel vanaf een afstandje. Al kijkend vallen me enkele veranderingen op bij vadervogel. Zeker ten opzichte van begin maart. De heldergele borstveren lijken wat valer, de zwarte streep over de buik is een beetje grijzer. Het verenkleed is ook aanzienlijk minder vol en oogt rommelig. De veertjes op zijn kop zijn een janboel. Vanuit mijn tuinstoel kan ik niet zien of hij ook kleine wallen onder zijn vogeloogjes heeft. Ik vermoed echter van wel. Hoe het ook zij: ik heb, bij deze, vanochtend mijn totemdier gevonden!

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Troostende rituelen….”, de volgende blog “Woodstock“ of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

‘Hoe ben ik hier in ’s hemelsnaam terecht gekomen?’, vraag ik mezelf af. Het is half elf zondagochtend. Ik hang zo’n drie meter boven de grond, op m’n sokken,  tussen kruiselings gespannen rubberen banden. Dit zijn wat mij betreft de momenten waarop ik al mijn life choices nog eens de revue laat passeren. Het korte antwoord is echter: ik hang hier omdat Patricia met het vrolijke idee kwam om weer eens naar een binnenspeeltuin te gaan. Vinden ze leuk. De kinderen.

in de touwen

Patricia gaat met de tweeling naar de peuterhoek en ik hou een oogje in het zeil bij Lizzy en Laura. Gretig verkennen ze het klim- en speeldoolhof. Glijbaan 1, glijbaan 2, omhoog, omlaag links, rechts. ,,Papa, hier zijn we”, klinkt het van tijd tot tijd. Ik zwaai dan even omhoog en dan kunnen ze weer verder. Op enig moment heeft Lizzy haar zinnen gezet op de glijbaan het verst verwijderd van de ingang. Laura is te lijmen met een natte vinger en zou haar zus volgen tot aan de poorten van de hel. Maar voor de poorten van de hel zitten geen kruiselings gespannen rubberen banden. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Papááá!

En hier, op een paar meter van de beoogde glijbaan, wel. Lizzy wurmt zich door de bovenste laag banden heen, en klimt naar een ondergelegen plateau van waaruit ze naar beneden kan roetsjen. Laura zet zichzelf vast en hoewel ze zich zonder gevaar door de zes etages aan rubber zou kunnen laten zakken, heeft ze het gevoel niet voor of achteruit te kunnen. ,,Papááá!”, roept ze met een piepende stem. ,,Papa komt”, zucht ik. Maar dat is makkelijker verzucht dan gedaan.

Op reddingsjacht

Goed, daar ga ik. Klimwand op, makkelijk zat. Gangetje door, een beetje bukken, hier en daar kruipen. Misschien goed om hierbij even te vermelden dat deze speelpaleizen op maat gemaakt zijn voor kinderen. Niet direct voor papa’s van een meter negentig. Ik ploeter verder. Door het driehoekje omhoog, weer een gangetje en dan over een touwbrug. Leuk. Hierna volgt een gele buis die een bocht van 180 graden maakt. Ik wurm me tussen twee rollen door en dan weer zo’n buis waarbij ik er nog niet achter ben of ik er nu slim aan doe om te tijgeren of om met de voeten vooruit te gaan. Duidelijk is me wel dat er géén manier is om dit met enig behoud van waardigheid te doen. Jeroen, een jeugdvriend die ik erg hoog acht, heeft de opleiding van het Korps Mariniers gevolgd. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Ik ben er bijna

U zult me niet horen zeggen dat deze opleiding een eitje is. Ik merk alleen op dat ik hem nooit heb horen praten over jezelf door felgele buizen of knalrode rollers proppen. Enfin. Ik ben er bijna. Even voorbij de kabelbaanboksbal en voorbij het laatste zigzagpad en ik bereik mijn oogappeltje met valangst. Ik laat me door de bovenste laag rubbers zakken, beland bijna twee verdiepingen lager en trek mezelf weer omhoog naar haar niveau. Ik geef Laura een klein kontje in de richting van de glijbaan. Ze zoeft naar beneden, waar Lizzy op haar wacht. Ze besluiten een spring/klimkussen aan de andere kant van de hal op te zoeken. Daar gaan ze. En hier hang ik. ,,Meneer, kunt u even aan de kant gaan”, hoor ik achter me. ,,Ik wil er graag even langs”, zegt een of andere snotneus van een jaar of tien.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Kleuterspijbelaar”, de volgende blog Troostende rituelen…. of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Kleuterspijbelaar

Van de week hebben we Laura’s eerste 10-minuten-oudergesprek gehad. Ik moet heel eerlijk zeggen dat het me bijna ontschoten was. Niet in de laatste plaats omdat de juf er klakkeloos vanuit gaat dat ze dit soort afspraken met de moeder moet maken. Dat ik dagelijks aan de schoolpoort sta, is kennelijk onvoldoende om van het vastgeroeste patroon af te wijken. Ook het feit dat we bij inschrijving aangaven dat ik de eerste contactpersoon ben, verandert daar niets aan. Maar goed. Ook als ik wél rechtstreeks door de juf benaderd zou zijn, zou ik er niet heel erg mee bezig zijn geweest. Vooral omdat ze pas krap twee maanden op school zit. Voorafgaand aan haar vierde verjaardag zijn er een paar oefendagen.

Afscheid nemen.

Weken, zo niet maanden, heeft ze hier naartoe geleefd. Jaloers op grote zus Lizzy, die ze dagelijks mee weg gaat brengen. Ze gaat vanaf dag één met groeiend plezier naar school. Het afscheid bij de eerste dag deed mij meer dan haar, zo leek het. Ondanks dat ze nooit naar de kinderopvang of peuterspeelzaal ging, zegt ze stoer ‘doei’ om vervolgens samen met de juf haar jas en rugzakje op te gaan hangen. Dat gaat een stuk makkelijker dan bij een klasgenootje dat, afgaande op haar verzet, er vanuit lijkt te gaan dat ze binnen verplicht gaat worden de hele dvd-registratie van de Toppers in Concert te kijken. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Wanhopig klampt ze zich vast aan mama’s benen. Laura is inmiddels uit zicht verdwenen en ik ga naar huis. Het is ongelooflijk hoe rustig het kan zijn, bemerk ik. Niet dat Laura zo druk of lastig is wanneer ik thuis aan het werk ben. Maar de dynamiek verschilt nu eenmaal enorm. Twee of drie kinderen maakt nogal een verschil. Laura zit in ‘groepje nul’. Een bezemklasje voor alle kinderen die laat in het schooljaar jarig zijn. Zij maken gebruik van een klaslokaal in de uitbouw, en komen hier binnen via een eigen ingang. Volgend jaar gaat ze naar groep 1.

Wanneer ik haar ’s middags ophaal is ze er helemaal vol van. ,,En weet je papa”, vertelt ze met een twinkeling in haar ogen, ,,er was een jongen en die had een schéétje gelaten!” Tja, met dit soort hilariteit is het natuurlijk een feest om naar school te gaan.

Kleuterspijbelaar.

Volgens de juf doet ze het goed. Ze kan in de kringgesprekjes nog wat timide zijn, maar verder lijkt ze haar draai prima gevonden te hebben. Ze is dikke maatjes met Flynn en is dol op de huishoek en de blokkenzolder. ,,Alleen”, zegt de juf. ,,we zijn haar af en toe kwijt.” Pardon? Ik wil niet zo’n curling ouder zijn die alle oneffenheden voor zijn kroost wegpoetst en al helemaal niet zo’n bemoeipapa die denkt iets te moeten vinden van de lesstof en -methodiek of de wijze waarop het onderwijspersoneel haar werk doet. Maar het bijeen houden van de kinderen lijkt me, zeker bij deze kleinsten, toch best een stukje core business van een basisschool.  

Zo’n groepje nul bestaat nota bene uit amper vijftien kinderen. ,,Nou”, legt de juf uit, ,,ze loopt af en toe achter me langs de klas uit, of ze neemt wanneer ze naar het toilet is geweest expres een andere afslag. Verschillende leerkrachten zijn haar al tegengekomen op de gang. Ze heeft ontdekt hoe ze binnendoor bij de andere klassen kan komen. Laura gaat graag even bij de klas van Lizzy kijken en zwaaien. Onze kleuterspijbelaar is erg dol op haar zus.” M’n dochter is vier en spijbelt af en toe. De juf kijkt er wat moeilijk bij maar ik moet er stiekem erg om lachen.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel”, de volgende blog In de touwen of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Tergend langzaam gleed het jacht de Waddenzee‑jachthaven bin­nen. Op de plecht stond een fors gebouwde dame quasi pro­fessioneel loodswerk te verrich­ten. Met nerveuze hand‑ en voet­gebaren  gaf zij de eveneens fors ge­bouwde roerganger aanwij­zingen. Beiden waren gehuld in de allernieuwste ex­clusieve, sportieve bootkleding. Met behulp van walkanters kon na enige tijd worden  afgemeerd.

Waar is het water gebleven? Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Het schitterende jacht trok veel bekijks. De prachtig en te­vens functionele vormgeving van het uiterlijk verried de grote klasse van het jacht. Ruim dertig meter lang en uitge­rust met de meest geavanceerde, moderne apparatuur op het gebied van navigatie en vaarbeheersing.

Het gedrag van de twee, uit Duitsland afkomstige echtelieden, deed vermoeden, dat beiden alle fijne kneepjes van het varen tot in de puntjes onder de knie hadden. De belangstel­ling voor hun vaartuig en voor henzelf streelde duide­lijk hun trots. Toen de belangstel­ling iets was afgenomen verlieten beiden het jacht voor een bezoek aan het dorp. Zij behangen met een grote hoe­veelheid gouden sieraden en kettingen en gestoken in de laatste mode uit Parijs. Hij ge­kleed in een zeemanstenue, waar zelfs een mari­ne‑admiraal jaloers op zou kunnen wor­den.

Bij de havenmeester

Na ruim vijf uur keerden zij terug naar de jachthaven. Bij het aanschouwen van de haven sloeg bij mevrouw zichtbaar de schrik om het hart. De ogen werden groot en de mond viel open. Ook meneer leek zichtbaar onthutst van de aanblik. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Zo snel als de benen hun konden dragen begaven zij zich naar het kantoor van de havenmeester. Deze stond rustig voor de deur, kauwend op een pas gedraaide sigaret, die nog niet was aangestoken, zijn ogen tuurden over het wad. Geheel buiten a­dem begon de vrouw, happend naar lucht, haar ontsteltenis aan de havenmeester kenbaar te maken.

“Wo ist das Wasser gebleben”, vroeg zij wijzend naar het drooggevallen wad.

Inwendig gierend van het lachen, maar uiterlijk in alle ernst, zei de havenmees­ter: “Tja?…..”.

“Kommt es wieder”, onderbrak de vrouw, die de wanhoop nabij leek. Van de zo profes­sioneel lijkende zeevrouw was niet veel meer over.

“Eh, ja het komt wieder”, antwoordde de havenmeester ernstig.

“Und when?”

“Tja, wie soll het zeggen”, zo zei de havenmeester in alle rust,”soms duurt es een paar stunde, soms een paar tage, eine woche of lenger”.

An die arbeit.

Waar is het water gebleven? Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Beide echtelieden sloeg de schrik nu geheel om het hart. Ze hadden de grap van de havenmeester niet begrepen.

“Och nein,……und mein Mann muss Montag wieder an die Ar­beit”, schreeuwde de vrouw, de handen in het haar en het hoofd neergebogen. Voor manlief was het blijkbaar gewoon, dat me­vrouw het woordvoeren geheel voor zich opeiste, want hij keek alleen geschrokken, maar zei niets.

Nu ook vond de havenmeester het toch tijd worden de beide quasi zeelieden attent te maken op één van de belangrijkste kenmerken van de Wad­den­zee, …eb en vloed.

Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog zin om te lezen? Lees dan de vorige blog “Opgeruimd staat netjes”, de volgende blog “Wij loomden een armband“of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Hier zijn ze dan. De zeer ondemocratisch gekozen 10 leukste huisdierenfoto’s 2 die jullie als reactie hebben gepost op de Facebook pagina van aniMaartje. Deze leukste 10 zijn in willekeurige volgorde geplaatst. Heel veel dank aan iedereen die foto’s heeft geplaatst. Wij hebben er enorm van genoten. Graag jullie reacties op de foto’s onderaan de pagina’s. Dat is leuk voor ons en voor de baasjes/personeel van de fotomodellen.


Marley is ook al een luilak.

10 leukste huisdieren foto's. Marley - Kim Nuitermans Overmans
Marley – Kim Nuitermans Overmans

Dit is sheltie Leddy, nu 4 jaar oud, een vrolijke maar vooral nieuwsgierige en leergierige hond

10 leukste huisdieren foto's. Sheltie Leddy - Jan van de Liefvoort
Leddy – Jan van de Liefvoort

Guus heeft ook al wat extra aandacht voor de camera.

10 leukste huisdieren foto's. Guus - Linda Kools
Guus – Linda Kools


Henk heeft hier weer eens last van zijn gekke buien. Straks weer rustig mee op pad.

animaartje.nl   Henk - Petra Voogt
Henk – Petra Voogt

Diva Lou-Lou heeft speciaal voor deze fotoshoot maar een zonnebril opgezet.

aniMaartje.nl   LouLou - Laura Meijer
Lou-Lou – Laura Meijer

En als bonus natuurlijk onze eigen Dodo. Hier was hij nog lekker aan het uitrusten.
Wij hopen dat jullie genoten hebben van 10 leukste huisdierenfoto’s 2

dodo aniMaartje.nl Maartje Withagen
Dodo – aniMaartje

Nog zin om te lezen? Lees dan de laatste blog “Holy Cow”, de volgende blog “Meeuwen” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder

Naar pagina 1

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Hier zijn ze dan. De zeer ondemocratisch gekozen 10 leukste huisdierenfoto’s die jullie als reactie hebben gepost op de Facebook pagina van aniMaartje. Deze leukste 10 zijn in willekeurige volgorde geplaatst. Heel veel dank aan iedereen die foto’s heeft geplaatst. Wij hebben er enorm van genoten. Graag jullie reacties op de foto’s onderaan de pagina’s. Dat is leuk voor ons en voor de baasjes/personeel van de fotomodellen.


Lekker slapen op de bank. wie wil dat nu niet af en toe. Bruce in ieder geval wel

10 leukste huisdieren foto's Bruce -Marjon-Vinck
Bruce – Marjon Vinck

Lucy is al een dame op leeftijd maar nog steeds schattig

10 leukste huisdieren foto's Lucy -Sang Mee
Lucy – Sang Mee

Pietje ligt mooi klaar voor deze fotoshoot.

10 leukste huisdieren foto's Pietje - Patrick van Gent
Pietje – Patrick van Gent


Dit is Baco. Hier is hij lekker nat van het ravotten en vervolgens in het zand gerold

aniMaartje.nl Baco - Jolanda Marijnissen
Baco – Jolanda Marijnissen

Charley is alweer lekker even aan het uitrusten maar gaat zo verder naar pagina 2 van de 10 leukste huisdierenfoto’s

aniMaartje.nl   Charley - Wendy Wen
Charley – Wendy Wen

Op de volgende pagina kan je nog meer dan deze lieve, ondeugende, grappige en schattige foto’s vinden.
Ga dus maar snel kijken op de volgende pagina.

Naar pagina 2

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.