animaartje

Papa-Kazan. Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs. animaartje.nl

‘Ja, ja, Papa kan niet heksen.‘ is een uitdrukking die me nogal eens ontvalt. Bijvoorbeeld wanneer er van me verwacht wordt dat ik op een en hetzelfde moment een pamper moet verwisselen, een potlood aan moet punten, drinken moet pakken, helpen met de schoenen én de deurbel gaat. Situaties die zich vaker voordoen dan je statistisch zou mogen verwachten.

Heksen kan papa misschien niet, maar hij kan wel een beetje toveren. Nou ja. Papa kan kleutertoveren. Ik mag graag kijken naar Youtube-filmpjes waarin kaarttrucjes uitgelegd worden. Half-half met als doel er mezelf een paar eigen te maken. Vandeweek kocht ik een vers spel kaarten, om te oefenen. En er is geen beter try-out publiek dan twee kleuters.

Het meest lepe trucje leerde ik ooit van m’n opa. Ik laat Lizzy een kaart kiezen, goed kijken, onthouden en dan onderop terug stoppen. ,,Kom hier”, zegt ik. ,,Dan fluister ik het in je oor.” Terwijl ze zich tegen me aandrukt, hou ik de stapel kaarten simpelweg achter haar hoofd en werp ik een blik op de onderste kaart. ,,Het was…. (spanningsopbouw)… de 4 met hartjes.”

Ik geloof meteen dat Hans Klok geniet wanneer hij in Las Vegas met wapperende haren het applaus in ontvangst neemt als hij net vastgeketend, ondersteboven en geblinddoekt  uit een vliegende, brandende kist is ontsnapt. Maar ik geloof nooit dat een zaal vol flabbergasted Amerikanen méér voldoening kan geven dan de grote ogen van je dochter die je verbluft en vol ongeloof aanstaren. ,,Hoe dóe jij dat”,  wil Lizzy weten. Ze wéét dat ik haar voor de gek hou, maar heeft geen idee hoe.

Een tweede truc leerde ik ook al decennia geleden. De truc met de vier koningen bestaat eruit dat ik alle vier de koningen laat zien. Ik leg ze met de achterkant naar boven op de rest van de kaarten en steek ze één voor één ergens in het midden van de stapel. Behalve de vierde. Die draai ik om en ik laat zien dat deze achter is gebleven. ,,En nou is de koning verdrietig”, leg ik uit. ,,En hij wil zijn vriendjes graag terugzien.” Ik klop een paar keer op de kaarten en zeg: ,,Koningen, komen jullie naar boven!” Ik blaas nog eens op de kaarten: et voilà. Alle vier de heren liggen bovenop. Mijn publiek is dolenthousiast. Lizzy wil het meteen ook een keer proberen.

In uiterste concentratie pakt ze de kaarten. Stopt drie heren halverwege in de stapel, roept, klopt en blaast. En… is hoogst verbaasd dat het niet gelukt is. En dat terwijl ze alles precies zo gedaan heeft zoals ze het mij zag doen. Wat ze uiteraard niet zag is dat achter de vierde koning drie willekeurige kaarten zaten. Laura denkt wel te weten hoe het moet en kijkt al even beteuterd wanneer het ook haar niet lukt.

Als laatste probeer ik iets uit wat ik in een van de Youtube-filmpjes voorbij zag komen. In het kort: ik laat een kaart pakken. Deze gaat bovenop de stapel en ik steek de kaart ergens halverwege in het pak. Als ik vervolgens de kaarten omdraai en uitspreid, zit alleen hún kaart omgekeerd  in het pak. Het foefje hier uitleggen is wat lastig maar in de tutorial hebben ze het over een ‘pinky-break’ en een ‘double-lift’. Echt een truc uit categorie 1.0, heel basic allemaal.

Deze papa-Kazan gooit er echter wederom hoge ogen mee. Na twee keer beginnen Lizzy’s ogen ineens te twinkelen: ,,Ik wéét hoe jij het doet”, zegt ze overtuigd. ,,Oja?” vraag ik. Ze knikt heel gedecideerd. Eindelijk heeft ze een truc uitgevogeld. ,,Je hebt stiekem op de kaarten geblazen!”

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Dennis Vrolijk | 17 juli, 2017,

Hier aan de kust. Dennis Vrolijk. Uitvaartprofessional. animaartje.nl.

Het is nog een beetje fris als ik ’s ochtends het duinpad afloop richting het strandpaviljoen. Toch belooft het een zomerse dag te worden, want ik zie al enkele strandgasten die zich installeren voor een warme stranddag. Ik klop het zand van mijn schoenen en loop naar binnen op zoek naar de eigenaar van het paviljoen. Hij is al druk in de weer met de voorbereiding voor een hele bijzondere dag. Uitgerekend op deze zonnige dag hebben zij hun strandpaviljoen beschikbaar gesteld voor een hele bijzondere uitvaart, van een hele bijzondere jonge vrouw. Het zegt veel over de onderlinge band en de plaats die zij innam in deze hechte gemeenschap.

Samen met hem doe ik de laatste check van de locatie. Haar foto’s staan op tafel, het aanpalende boothuis is ingericht met tekeningen, foto’s en werkstukken van haarzelf. Dit is de ruimte waar straks haar kist komt te staan. Even moet ik slikken. Bij ieder tafeltje en hoekje in de ruimte bedenk ik me dat dit wel eens de tafel geweest zou kunnen zijn waar zij vorige week nog onbezorgd met haar ouders, broertjes of vriendje zat te genieten van gezelligheid, tapas en de Zeeuwse zon op haar stralende gezicht. Ik beeld me in dat ze aan dit tafeltje druk aan het appen is met haar vriendinnen over vakantieplannen, strandfeestjes en “zaken waar jonge vrouwen van 19 jaar nou eenmaal over praten”.

Nog één keer stralen

Een noodlottig ongeval, waar jonge mensen slachtoffer van waren, gooide al deze plannen in de war. En nu staan we hier dan in de, toch nog wel onwerkelijke situatie, dat we nog één keer een strand”feestje” organiseren voor haar. Het moet háár dag worden. Ze zal nog één keer stralen. Dat hebben mijn collega’s en ik haar ouders beloofd en dat zal lukken ook. Met deze afspraak aan mezelf laat ik de opbouw van de locatie vol vertrouwen over aan de eigenaar van het paviljoen en vertrek naar het huisadres.

Daar aangekomen geef ik haar moeder een knuffel en haar vader een stevige handdruk. Hun dochter zal vandaag voor het laatst het ouderlijk huis verlaten. We staan samen even stil bij dit onmogelijke moment voordat we ons klaarmaken voor vertrek. Vrienden van de ouders hebben belangeloos een VW T2 busje beschikbaar gesteld. En zo vertrekken we, “Ibiza-stijl”, samen met haar richting het strand.

Het afscheid.

Ze krijgt een ereplaats in het boothuis, uitkijkend op de door haar zo geliefde Zeeuwse kust. Ondertussen vult het strandpaviljoen zich met honderden mensen. Familie, vrienden, bekenden, collega’s. Iedereen is aanwezig om haar de eer te brengen die ze verdient. De middag verstrijkt met mooie anekdotes, tranen, verdriet en toch ook een zweem van gezelligheid. Op gepaste wijze wordt het glas geheven en geproost op haar leven. Tot dat moeilijke moment aanbreekt. We maken ons op voor haar allerlaatste strandwandeling. Haar ouders en broertjes begeleiden haar naar buiten. En bij het verlaten van het duinpad begint het langzaam te druppelen vanuit de inmiddels bewolkte lucht boven ons. Terwijl de regendruppels over het rouwbusje parelen nemen we afscheid van ieder die haar lief was. Zelfs de hemel huilt om het verlies van zo’n mooi persoon….

Tekst: Dennis Vrolijk

De cirkel van het leven. Zowel fonkelnieuw als voltooid. Het zijn de beide uitersten van deze levenscyclus die onze gastblogger van deze week ziet. Dennis Vrolijk, Uitvaartverzorger, deelt recht uit het hart zijn meest bijzondere momenten. 

Mooi verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Woodstock”, of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

4 september was er een leuk festival gepland op het mooie eiland Schiermonnikoog. Woodstock Schier. Wij (Henk, Maartje en Serge) zijn gevraagd om tijdens het festival de videoregistratie te verzorgen. Wij mochten dus met camera en regie set de grote schermen naast het podium tijdens het gehele festival voorzien van de mooiste beelden. In samenwerking met Wadfantastisch en SchiermonnikoogTV mochten wij als Animaartje hier dus een aandeel in leveren. Nadat we de gehele video set tussen 09.00 uur en 13:00 uur hadden opgebouwd hadden we nog tot 14:00 uur de tijd om te testen want op dat moment ging het Festival beginnen.

Artiesten:

.

Onderstaande bands en een DJ zorgden voor de muzikale invulling van de dag. Liedjes van onder andere Jimmy Hendrix, Santana, CCR, The Who en Joe Cocker werden voor het publiek gespeeld.

  • Challenge & friends
  • Carpet Burns
  • Voice Over
  • Substitute
  • Mad Dogs and Englishmen

Opening

Nadat de DJ en de eerste band de mensen al hebben voorzien van de ontspannen klanken werd Woodstock Schier officieel door de burgemeester geopend waarna de muziek weer verder kon.

Sommige mensen uit het publiek lieten zien dat ze van de ontspannen sfeer van aan het genieten waren door lekker in het zand bij de Berkenplas te relaxen. Een aantal anderen lieten hun plezier zien door op de muziek mee te dansen. Een enkeling vond de sfeer zo ontspannend dat er lekker een middagdutje gedaan kon worden

Het weer

Het weer is altijd een dingetje wat mee of tegen kan zitten. Wij hebben het geluk gehad dat het weer fantastisch was de zon scheen heel erg mooi en de temperatuur was geweldig. De locatie, De Berkenplas, waar dit festival werd gehouden had meer dan goed voor iedereen gezorgd.

Naast de nodige verkoelende drankjes en lekkere hapjes hadden ze ook geregeld dat er voor iedereen meer dan genoeg zonnebrand was om naast de innerlijke mens ook de uiterlijke mens te verzorgen. Later op de dag ging de zon onder en koelde het enorm af. Om dat op te vangen was er, het festival duurde namelijk nog tot middernacht, ook nog eens gedacht aan dekentjes waar men gebruik van kon maken.

Aan alles komt een eind

Om middernacht klonken de laatste klanken waarna de menigte gezellig naar hun slaapverblijven konden gaan. Voor ons begon op dat het moment dat we konden gaan afbouwen. Na een uurtje of anderhalf was ales weer netjes opgeruimd en was er tijd om nog een klein drankje te doen. Daarna konden we, na een lange maar geweldig leuke dag, lekker naar bed en nagenieten van een mooie editie van Woodstock Schier.

Mooi verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “For the birds”, of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
For the birds. Tekst: Martijn Schraven. Illustratie: Jules Calis. Animaartje.nl

We hebben een vogelhuisje in de tuin hangen. Zo’n semi-trendy dingetje in de vorm van een beach-style caravan. Een impulsaankoop bij een bouwmarkt vorig jaar. Lange tijd bleef het caravanhuisje zo leeg als een strandtent met Kerstmis.

Tot halverwege maart van dit jaar dan. Ineens zie ik twee vogeltjes. In het huisje, uit het huisje. Erop, eraf. Op een afstandje zitten kijken en weer dichterbij. Hoe vrolijk is dat! Enthousiast wijs ik Laura op het tafereel. Verrukt slaan we het lente-tafereeltje gade. Pas dan valt het Patricia op wat de beestjes werkelijk aan het doen zijn. Ze zijn het hartstikke hippe vogelverblijf stukje bij beetje aan het slopen. Om de afgebroken stukjes hout vervolgens mee te nemen naar elders. Ongetwijfeld naar een of ander ongezellig, saai dertien-in-een-dozijn-holletje.

Anderhalve week verder moet ik erkennen dat ik de twee kwetteraars in de achtertuin geheel ten onrechte de vinkentering toegewenst heb. Niet in de laatste plaats omdat het, zoals Patricia me terecht corrigeerde, geen vinken maar koolmeesjes zijn. Maar meer nog omdat het slopen van het huisje geen daad van baldadigheid blijkt. Volgens Wikipedia hebben deze vogels de gewoonte hun holletje te markeren voor ze aan de inrichting beginnen. Een beetje zoals het bordje ‘verkocht’ dat de makelaar in je tuin kiepert terwijl de verhuiswagen voorrijdt.

Met Laura bespreek ik hoe dat nou allemaal gaat, in zo’n nestkastje. ,,Wat komt er uit een eitje?”, vraag ik naar de bekende weg. ,,Een vogeltje”, antwoordt ze. En als ik wil weten waar dat eitje vandaan komt, kan ze me feilloos vertellen dat dit ‘uit de billen van de mama’ komt. Als ik vervolgens nóg een stapje verder ga door te vragen hoe dat kuiken daar dan in komt, zegt ze zonder op of om te kijken dat kuikens door een meneer in het ei gestopt worden. ,,En dan doen ze het ei in de vogel”, besluit ze. Het lijkt mij een vervelend klusje en ook voor de vogel in kwestie geen pretje. Ik laat het er voor nu bij.

Wekenlang leven we in onzekerheid of er nu wel of geen eitjes in het huisje liggen. Het gaatje is nogal klein en ik kan moeilijk met dat ding gaan rammelen om te horen of er iets in zit. We gaan er vanwege alle bedrijvigheid wel vanuit. Pas sinds de eerste week van mei hebben we zekerheid. Niet alleen vliegen pa en ma koolmees af en aan met wurmpjes en andere insectjes, we horen ook het constante getjilp van hongerige vogeltjes.

Het gepiep zwelt aan, telkens wanneer paps mees met een versnapering aankomt. En wanneer een mondje gevuld is, zetten de andere bekjes nog een tandje bij. Ik aanschouw het hele tafereel vanaf een afstandje. Al kijkend vallen me enkele veranderingen op bij vadervogel. Zeker ten opzichte van begin maart. De heldergele borstveren lijken wat valer, de zwarte streep over de buik is een beetje grijzer. Het verenkleed is ook aanzienlijk minder vol en oogt rommelig. De veertjes op zijn kop zijn een janboel. Vanuit mijn tuinstoel kan ik niet zien of hij ook kleine wallen onder zijn vogeloogjes heeft. Ik vermoed echter van wel. Hoe het ook zij: ik heb, bij deze, vanochtend mijn totemdier gevonden!

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Troostende rituelen….”, de volgende blog “Woodstock“ of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Rituelen en gewoonten.

Ze bieden ons houvast. In iedere fase van het leven. Zo serveerden wij afgelopen jaar traditioneel beschuit met blauwe muisjes na de geboorte van onze jongste zoon. Een gewoonte… Totdat ik mij afgelopen week realiseerde dat ik de oorsprong hiervan niet kende. Nieuwsgierig ging ik op onderzoek uit en ontdekte enkele leuke en interessante inzichten. Wist je bijvoorbeeld dat het koningshuis een rol heeft gespeeld in de populariteit van deze zoete geboorte traktatie?

In dit zelfde artikel lees ik een parallel met de prachtige branche waarin ik werkzaam ben:

“Vroeger kregen bezoekers van begrafenissen ook geregeld beschuiten voorgeschoteld, als symbool voor de broosheid van het leven”

Diezelfde broosheid van het leven waarmee ik laatst weer zo intens werd geconfronteerd, toen er veel te vroeg afscheid genomen moest worden van een veel te jong leven. Slechts 14 jaar mocht zij stralen, voordat zij naar de andere kant van de regenboog vertrok. Intens verdrietig en even leek de regen te overheersen. Toch heb je als familie en vrienden op zo’n moment juist ook behoefte aan de helende kracht van het zonlicht. Zonnestralen die gevormd worden door heel veel troostende woorden, beelden, gebaren en ja, ook rituelen.

Aan mij als uitvaartverzorger de eervolle, maar niet altijd makkelijke, taak om dit kleurrijke meisje een even zo kleurrijk afscheid te geven. Niet makkelijk, omdat dit nooit routine of standaard zal worden. Hier heb ik geen draaiboek voor, sterker nog, hier wil ik geen standaard draaiboek voor hebben. En zo zijn we, haar familie en ik, samen gaan creëren. We hebben regen gezien, we hebben zonlicht gezien. En precies op het punt waar deze twee elkaar ontmoeten ontstaat de regenboog. En we hebben het meisje laten stralen onder deze regenboog. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Met respect voor het ritueel

Troostende rituelen

Met respect voor het ritueel hebben we haar naar haar laatste rustplaats begeleid. Een bekende gewoonte bij het afscheid nemen aan het graf, is een schepje zand laten vallen op de kist. Een van oorsprong religieus gebruik, dat gemeengoed is geworden. Vaak genoeg heb ik de doffe plof van het vallende zand op de kist gehoord. Voor velen een herkenbaar ritueel met bijpassend geluid. Toch is dit niet het ritueel dat ik voor ogen heb bij een 14-jarig meisje. Nee, ik besluit het anders te doen. We gaan haar bedekken met een zachte deken van troost. In plaats van zand, heb ik 7 manden met verschillende kleuren rozenblaadjes langs het graf staan. Iedereen die de verdrietige taak heeft om haar de laatste groet te brengen strooit een kleur naar keuze over haar uit. Een moment van bezinning en een moment van respectvol afscheid nemen.

Één voor één passeren de vele bezoekers het graf. Tranen, een handkus, een gedempte snik.

De rij slinkt, de mandjes worden leger, haar kleurrijke deken wordt alsmaar dikker.

Het zijn dit soort persoonlijke invullingen van troostende rituelen die ons werk dankbaar maken….

Tekst: Dennis Vrolijk

De cirkel van het leven. Zowel fonkelnieuw als voltooid. Het zijn de beide uitersten van deze levenscyclus die onze gastblogger van deze week ziet. Dennis Vrolijk, Uitvaartverzorger, deelt recht uit het hart zijn meest bijzondere momenten. 

Mooi verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “In de touwen”, of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

‘Hoe ben ik hier in ’s hemelsnaam terecht gekomen?’, vraag ik mezelf af. Het is half elf zondagochtend. Ik hang zo’n drie meter boven de grond, op m’n sokken,  tussen kruiselings gespannen rubberen banden. Dit zijn wat mij betreft de momenten waarop ik al mijn life choices nog eens de revue laat passeren. Het korte antwoord is echter: ik hang hier omdat Patricia met het vrolijke idee kwam om weer eens naar een binnenspeeltuin te gaan. Vinden ze leuk. De kinderen.

in de touwen

Patricia gaat met de tweeling naar de peuterhoek en ik hou een oogje in het zeil bij Lizzy en Laura. Gretig verkennen ze het klim- en speeldoolhof. Glijbaan 1, glijbaan 2, omhoog, omlaag links, rechts. ,,Papa, hier zijn we”, klinkt het van tijd tot tijd. Ik zwaai dan even omhoog en dan kunnen ze weer verder. Op enig moment heeft Lizzy haar zinnen gezet op de glijbaan het verst verwijderd van de ingang. Laura is te lijmen met een natte vinger en zou haar zus volgen tot aan de poorten van de hel. Maar voor de poorten van de hel zitten geen kruiselings gespannen rubberen banden. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Papááá!

En hier, op een paar meter van de beoogde glijbaan, wel. Lizzy wurmt zich door de bovenste laag banden heen, en klimt naar een ondergelegen plateau van waaruit ze naar beneden kan roetsjen. Laura zet zichzelf vast en hoewel ze zich zonder gevaar door de zes etages aan rubber zou kunnen laten zakken, heeft ze het gevoel niet voor of achteruit te kunnen. ,,Papááá!”, roept ze met een piepende stem. ,,Papa komt”, zucht ik. Maar dat is makkelijker verzucht dan gedaan.

Op reddingsjacht

Goed, daar ga ik. Klimwand op, makkelijk zat. Gangetje door, een beetje bukken, hier en daar kruipen. Misschien goed om hierbij even te vermelden dat deze speelpaleizen op maat gemaakt zijn voor kinderen. Niet direct voor papa’s van een meter negentig. Ik ploeter verder. Door het driehoekje omhoog, weer een gangetje en dan over een touwbrug. Leuk. Hierna volgt een gele buis die een bocht van 180 graden maakt. Ik wurm me tussen twee rollen door en dan weer zo’n buis waarbij ik er nog niet achter ben of ik er nu slim aan doe om te tijgeren of om met de voeten vooruit te gaan. Duidelijk is me wel dat er géén manier is om dit met enig behoud van waardigheid te doen. Jeroen, een jeugdvriend die ik erg hoog acht, heeft de opleiding van het Korps Mariniers gevolgd. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Ik ben er bijna

U zult me niet horen zeggen dat deze opleiding een eitje is. Ik merk alleen op dat ik hem nooit heb horen praten over jezelf door felgele buizen of knalrode rollers proppen. Enfin. Ik ben er bijna. Even voorbij de kabelbaanboksbal en voorbij het laatste zigzagpad en ik bereik mijn oogappeltje met valangst. Ik laat me door de bovenste laag rubbers zakken, beland bijna twee verdiepingen lager en trek mezelf weer omhoog naar haar niveau. Ik geef Laura een klein kontje in de richting van de glijbaan. Ze zoeft naar beneden, waar Lizzy op haar wacht. Ze besluiten een spring/klimkussen aan de andere kant van de hal op te zoeken. Daar gaan ze. En hier hang ik. ,,Meneer, kunt u even aan de kant gaan”, hoor ik achter me. ,,Ik wil er graag even langs”, zegt een of andere snotneus van een jaar of tien.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Kleuterspijbelaar”, de volgende blog Troostende rituelen…. of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Kleuterspijbelaar

Van de week hebben we Laura’s eerste 10-minuten-oudergesprek gehad. Ik moet heel eerlijk zeggen dat het me bijna ontschoten was. Niet in de laatste plaats omdat de juf er klakkeloos vanuit gaat dat ze dit soort afspraken met de moeder moet maken. Dat ik dagelijks aan de schoolpoort sta, is kennelijk onvoldoende om van het vastgeroeste patroon af te wijken. Ook het feit dat we bij inschrijving aangaven dat ik de eerste contactpersoon ben, verandert daar niets aan. Maar goed. Ook als ik wél rechtstreeks door de juf benaderd zou zijn, zou ik er niet heel erg mee bezig zijn geweest. Vooral omdat ze pas krap twee maanden op school zit. Voorafgaand aan haar vierde verjaardag zijn er een paar oefendagen.

Afscheid nemen.

Weken, zo niet maanden, heeft ze hier naartoe geleefd. Jaloers op grote zus Lizzy, die ze dagelijks mee weg gaat brengen. Ze gaat vanaf dag één met groeiend plezier naar school. Het afscheid bij de eerste dag deed mij meer dan haar, zo leek het. Ondanks dat ze nooit naar de kinderopvang of peuterspeelzaal ging, zegt ze stoer ‘doei’ om vervolgens samen met de juf haar jas en rugzakje op te gaan hangen. Dat gaat een stuk makkelijker dan bij een klasgenootje dat, afgaande op haar verzet, er vanuit lijkt te gaan dat ze binnen verplicht gaat worden de hele dvd-registratie van de Toppers in Concert te kijken. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Wanhopig klampt ze zich vast aan mama’s benen. Laura is inmiddels uit zicht verdwenen en ik ga naar huis. Het is ongelooflijk hoe rustig het kan zijn, bemerk ik. Niet dat Laura zo druk of lastig is wanneer ik thuis aan het werk ben. Maar de dynamiek verschilt nu eenmaal enorm. Twee of drie kinderen maakt nogal een verschil. Laura zit in ‘groepje nul’. Een bezemklasje voor alle kinderen die laat in het schooljaar jarig zijn. Zij maken gebruik van een klaslokaal in de uitbouw, en komen hier binnen via een eigen ingang. Volgend jaar gaat ze naar groep 1.

Wanneer ik haar ’s middags ophaal is ze er helemaal vol van. ,,En weet je papa”, vertelt ze met een twinkeling in haar ogen, ,,er was een jongen en die had een schéétje gelaten!” Tja, met dit soort hilariteit is het natuurlijk een feest om naar school te gaan.

Kleuterspijbelaar.

Volgens de juf doet ze het goed. Ze kan in de kringgesprekjes nog wat timide zijn, maar verder lijkt ze haar draai prima gevonden te hebben. Ze is dikke maatjes met Flynn en is dol op de huishoek en de blokkenzolder. ,,Alleen”, zegt de juf. ,,we zijn haar af en toe kwijt.” Pardon? Ik wil niet zo’n curling ouder zijn die alle oneffenheden voor zijn kroost wegpoetst en al helemaal niet zo’n bemoeipapa die denkt iets te moeten vinden van de lesstof en -methodiek of de wijze waarop het onderwijspersoneel haar werk doet. Maar het bijeen houden van de kinderen lijkt me, zeker bij deze kleinsten, toch best een stukje core business van een basisschool.  

Zo’n groepje nul bestaat nota bene uit amper vijftien kinderen. ,,Nou”, legt de juf uit, ,,ze loopt af en toe achter me langs de klas uit, of ze neemt wanneer ze naar het toilet is geweest expres een andere afslag. Verschillende leerkrachten zijn haar al tegengekomen op de gang. Ze heeft ontdekt hoe ze binnendoor bij de andere klassen kan komen. Laura gaat graag even bij de klas van Lizzy kijken en zwaaien. Onze kleuterspijbelaar is erg dol op haar zus.” M’n dochter is vier en spijbelt af en toe. De juf kijkt er wat moeilijk bij maar ik moet er stiekem erg om lachen.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel”, de volgende blog In de touwen of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

“Het is 02.30 uur ’s nachts als onze kleine man zich luidkeels meldt voor de nachtvoeding. Ik geef mijn vriendin een kus op haar voorhoofd en laat haar nog even slapen.

Terwijl ik de paar uurtjes slaap uit mijn ogen wrijf, loop ik met mijn zoontje naar beneden om de fles te maken voor hem. Als kersverse papa is dit inmiddels na een aantal weken ons ritueeltje geworden.

Ik zit even heel erg gelukkig te zijn met mijn pasgeboren zoon op mijn arm…

Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel....., Animaartje

Als de fles leeg is, breng ik hem terug naar boven en maak aanstalten om zelf ook weer een paar uur te kunnen slapen. Ik kijk nog even dromerig naar mijn zoon tot ik ruw uit deze droom gewekt word door het geluid van mijn telefoon. Het is de meldkamer… Tijd voor een realitycheck. Ik word geconfronteerd met de dualiteit waar wij in ons werk wel vaker mee te maken hebben. Nog aan het genieten van het fonkelnieuwe leventje in de kamer naast me noteer ik de gegevens van een voltooid leven.

Ik loop naar beneden zodat ik de nabestaanden in alle rust kan bellen. Aan de andere kant van de lijn krijg ik een man wiens vader zojuist op 89-jarige leeftijd rustig is ingeslapen. Ik condoleer hem en hoor rustig zijn verhaal aan. “Ja verdrietig, maar het zat er aan te komen. Op deze leeftijd hou je er toch rekening mee. We zijn blij dat hij niet al te veel pijn heeft gehad en dat hij in ons bijzijn is ingeslapen”. (verhaal gaat verder onder de advertentie)

Ik spreek met meneer af dat zijn vader vannacht nog wordt verzorgd door mijn collega’s en zelf maak ik de afspraak dat ik de volgende ochtend langskom om alle wensen voor de uitvaart door te spreken. Ik wens hem nog veel sterkte en hang op.

Met een onbestemd gevoel zit ik nog even voor me uit te staren. Ik kan en wíl de slaap nog niet vatten. Ik loop naar boven en in plaats van de deur naar onze slaapkamer open ik de deur naar de babykamer. Ruim een uur sta ik aan de rand van zijn bedje verliefd naar onze kleine held te staren. En spreek ik heel zachtjes de vurige wens uit dat ik ook minstens 89 jaar mag worden om nog zo lang mogelijk van hem te kunnen genieten….

Tekst: Dennis Vrolijk

De cirkel van het leven. Zowel fonkelnieuw als voltooid. Het zijn de beide uitersten van deze levenscyclus die onze gastblogger van deze week ziet. Dennis Vrolijk, Uitvaartverzorger, deelt recht uit het hart zijn meest bijzondere momenten. 

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Wij loomden een armband”, de volgende blog “Kleuterspijbelaar” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Koning Leon

Laura en Leon (koning Leon) zijn de dikste maatjes. Vanochtend zie ik echter hoe Leon onderzoekt wat het effect van een treintje op het hoofd is. Pets! ,,Leon! Dat doet pijn”, spreek ik mijn zoon vermanend toe. ,,Geef Laura maar gauw een kus en dan zeg je sorry.” Laura, nog wrijvend over haar gekwetste achterhoofd, krijgt in plaats van een kus een tweede ros met het duplo-treinstel. ,,Leon!” zeg ik nu nog strenger terwijl ik mijn meest boze blik opzet. ,,Niet doen. En geef nou maar eens héél gauw een kus.” Leon kijkt me aan en ziet dat ik het meen. Hij besluit gehoor te geven aan mijn sommatie.

Daar koopt ze weinig voor

Hij geeft alleen in plaats van Laura, het stuk peuterlego een kus. Ik probeer het nog één keer. ,,Nee, Leon. Láura een kusje geven.” Het mannetje kijkt me aan, en lijkt me te snappen. In de afwerking gaat het mis. In plaats van dat hij z’n zus een kus geeft, bedenkt hij dat zijn zus dat blokje maar moet kussen. Vol enthousiasme zwaait hij het stuk speelgoed vol in Laura’s gezicht, die nu dus voor de derde keer in twee minuten de pineut is. Dat er ditmaal een andere intentie aan ten grondslag ligt, daar koopt ze weinig voor.

Carièrre als voetballer?

Het zijn deze momenten waarop ik bedenk dat we het geld dat we nu aan de kant zetten voor Leons studie, misschien ook wel kunnen spenderen aan een nieuwe bank of een andere eettafel. Dat zelfde gevoel bekruipt me wanneer hij z’n broek over zijn hoofd probeert aan te trekken. Geeft niks. Er is meer in het leven dan studeren. Hij kan altijd nog in het Nederlands elftal belanden. Al zitten daar wat haken en ogen aan. Zo is hij nogal klein van stuk. Maar dat is Wesley Sneijder ook en die is ook leuk terechtgekomen. (En aangekomen, viel me vorige week op, maar dit terzijde). Groter obstakel voor hem is het feit dat ik eigenlijk geen ene fluit zin heb om elke week twee keer langs de zijlijn van het voetbalveld te staan. Ik weet dat ‘je zoon zien voetballen’ voor menig vader de ultieme invulling van het vaderschap is. Ik heb dat niet zo. Zelf nooit gevoetbald, dat zal het zijn. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Modellenleven voor koning Leon?

Nou heeft Leon gelukkig de looks van zijn moeder meegekregen en heeft hij meer swag in zijn linker pinkje dan ik in mijn hele lijf. Natuurlijk verdienen mannelijke modellen iets minder dan de vrouwen (een glazen plafond waar je nooit iemand over hoort) en is het modellenleven er een van veel reizen, vluchtige relaties en lange werkdagen van soms wel vijf uur. Maar daar went hij wel aan.

Als sterren-chef zou hij in de weekenden moeten werken, maar dan zouden we wel altijd ergens terecht kunnen op Eerste Kerstdag. Hij heeft in elk geval nu al het lef om gewaagde voedselcombinaties op te zoeken. En het speels gemak waarmee hij afgelopen week bij het consultatiebureau maar liefst negen blokjes op elkaar stapelde zou zomaar kunnen duiden op een toekomst in de architectuur of in de kunstwereld. En hoewel ik er persoonlijk niet aan moet denken, zie ik zelfs nog wel een ministerpost in het verschiet. De wijze waarop hij zelfs met een pamper die bij de overburen te ruiken is, weet te ontkennen dat hij in de broek gedaan heeft, dat kunnen alleen de heel groten.

Ach, we zien vanzelf wel hoe de studieloopbaan verloopt en wat zijn carrière pad zal zijn. Als hij later gewoon zichzelf is, dan is hij wat mij betreft perfect.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Gegrild”, de volgende blog “In de supermarkt” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

De definitieve belastingaanslag is binnen. Voor veel mensen geen reden voor een feestje. Maar voor een ZZP’er die een deel van zijn inkomsten via een payroll bedrijf binnenkrijgt, die door het jaar heen geen aanspraak maakt op hypotheekrenteaftrek en die ook nog eens in het bezit is van vier kinderen, is dit geen vervelende dag.

Ik zie dat het geld op de rekening staat, het is heerlijk weer en ik besluit dat dit een uitgelezen gelegenheid is om iets extra’s te doen. Bij de Primera trakteer ik mezelf op het boek over Thierry B. dat me hier al weken aan staat te kijken. Daarbij besluit ik, ook al is het gewoon een kale dinsdag, alles in huis te halen voor een barbecue. Patricia werkt vandaag in Den Bosch en dan is het leuk thuiskomen wanneer ze alleen maar aan hoeft te schuiven. Ik haal zelfs een fles Hugo, inclusief verse munt. En doe eens gek: ik neem meteen twee bellenblazen mee à 36 cent per stuk.

Elektrische barbecue. Er kan eindelijk gegrild worden

Gegrild. Tekst: Martijn Schraven Illustratie: Jules Calis

Goed plan, vond ik zelf. Maar dat was buiten enkele praktische details gerekend. Te beginnen verkeek ik me even op de tijd die het kost om een viertal zwembadje-zwemmers uit het badje te krijgen, onder de douche te zetten en weer fris en fruitig beneden te krijgen. Ik besluit het voornemen om de tafel aan te kleden met tafelkleed en in stijl op te dekken, te laten varen. De recent aangeschafte elektrische barbecue blijkt een tafelgrill op loszittende pootjes te zijn. Van het type: poot a, b, en c zitten vast waarna bij de bevestiging van poot d, eerst b en daarna a weer losschieten. In de twintig minuten dat ik bezig ben met dit onding, dringen zich verschillende opties op waar ik de poten van dat apparaat zou willen steken, mocht ik de ontwerper tegenkomen.

De productontwikkelaar van deze barbecue mag wat mij betreft samen met de bedenker van Bumba, de man die geluidspeelgoed-zonder-uitknop op de markt bracht én de man die ooit gedacht heeft dat wit en lichtroze prima kleuren voor peuters zijn, met pek en veren besmeurd bij Roosendaal de grens over geflikkerd worden. (Tekst gaat verder onder de advertentie)

Patricia helpt.

Als Patricia thuis komt staat er dus nog niks geen gezellige tafel klaar en moet de meloen nog gesneden worden. Als het Patricia, met iets meer geduld dan ik had, even later wél is gelukt de bbq min of meer stabiel weg te zetten, kunnen we alsnog beginnen.

Lekker lang tafelen, ongedwongen en zonder haast, staat een beetje haaks op peuter- en kleuterplannen. Terwijl ze zich volproppen met stokbrood en meloen, vragen ze elke twintig seconden of de worstjes al klaar zijn. Om zich vervolgens te beklagen dat deze te heet zijn wanneer ze eindelijk op het bord liggen.

Nu dan ontspannen eten?

Laura heeft moeite met de tuinstoel naar achteren schuiven en komt daardoor nét te laat bij het toilet. Gestrand in het zicht van de haven, zeg maar. Ik bedenk dat ik mijn ambitie om de biefstukpuntjes rosé te garen moet laten varen, terwijl ik met een handdoek de wc droogdep en dochterlief naar de douche dirigeer. Wanneer ik weer beneden kom, geeft Julia aan te willen gaan rennen en is Leon zijn vlees, salade en stokbrood aan Max aan het voeren. Een rondje hamburgers en wat geruzie over sausjes verder maakt de tweeling, elk op hun eigen manier, duidelijk dat het bedtijd is. Twee pampers en een slaapliedje verder, constateer ik dat de shaslick iets verder doorgegaard is dan oorspronkelijk bedoeld. Lizzy geeft aan van tafel te willen. Terwijl ik me af zit te vragen waarom we deze primitieve wijze van voedselbereiding niet in de oertijd achter ons hebben gelaten, hoor ik haar roepen vanuit de gang. ,,Papááá, ik heb gepoehóépt…!”

Barbecue. Leuker kunnen we het niet maken.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Meeuwen”, de volgende “Koning Leon” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.