Het onweer buiten weerspiegelde haar gevoel. Bij elke flits die de lucht deed kleuren in een ondefinieerbare kleur voelde zij haar machteloosheid, elke donder stond voor haar woede. Is hij echt vermist en komt hij nog terug? Ze keek naar het raam waar regendruppels wedstrijdjes deden, een strijd wie er het eerst de vensterbank zou raken en zou opgaan in een plas. De auto’s in de straat reden langzaam. Ook de bestuurders van deze voertuigen hadden hinder van deze weersomstandigheden.

De melodie van haar telefoon deed haar opschrikken. Met trillende handen zocht ze naar de knop zodat ze deze herrie kon inruilen voor het gesprek waarop ze wachtte.

“ja, weet je waar hij is?”

vermist. komt hij ooit nog terug? animaartje.nl, verdietig
vermist. komt hij ooit nog terug? animaartje.nl

“nee…”

Radeloos

Haar telefoon viel uit haar handen, en ze verloor de controle over haar emoties. Ze huilde onbedaarlijk terwijl haar gesprekspartner ook het stilzwijgen toe deed. Waarschijnlijk voelde hij hetzelfde. De onmacht liet haar tranen stromen.

Waar was hij heen?

Vragen flitste door haar hoofd, wat was er gebeurd? Waar was hij? Ineens de realisatie over wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Het werd al vroeg donker, de grote klok in de hal sloeg een maal, de wijzers van haar horloge wees de tijd eveneens aan. Half zes. Weer tranen, hij was al bijna vier uur weg. De drang om het stille huis te verlaten was groot, ze wilde ook gaan zoeken. Een engeltje en een duiveltje op haar schouder vochten om het gelijk. Weggaan en de kans hebben om hem te vinden of thuisblijven zodat ze aanwezig was als hij de weg naar huis zou vinden. Hij was nog zo klein. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)

Is hij echt vermist? komt jij ooit nog terug?

Avond

De straatverlichting sprong aan. In de stralen van de lantaarn zag je eigenlijk pas hoe hard het regende. Daarnaast de wind die door de bomen woei. Ze liet poorten klapperen, takken breken als luciferhoutjes en floot angstaanjagend. Een rilling ging over haar hele lichaam en haar blik dwaalde weer af naar de straat, opzoek naar een glimp, een teken van leven.

Haar gedachtes dwaalde weer af. Wat als het zo echt donker begint te worden, dan zou hij zijn huis helemaal niet meer kunnen vinden. Misschien was hij wel bij iemand anders binnen gegaan, zolang hij maar veilig is. Als hij maar niet meegenomen was, dan werden de jaren zorg voor hem overgenomen door iemand anders. Ze las ooit een boek over een soort gelijke situatie. De bezorgdheid verdween door de twijfel. De twijfel over haar zorg. Was dit haar schuld geweest, was het een vrije keuze geweest om te gaan. Misschien had ze beter op moeten letten. Wellicht had ze hem meer aandacht moeten geven, als hij daarom vroeg. Veel tijd nam deze gedachtegang niet in beslag, haar mijmeringen werden woest onderbroken door het indringende geluid van de deurbel.

Haar hart leek een keer over te slaan.

Politie

Als verdoofd staat ze op en met onstabiele passen liep ze naar de voordeur. Door de matglazen ruiten is een silhouet van een volwassen man te herkennen. Langzaam opende ze de deur. De emotionele achtbaan waarin ze de afgelopen uren in gezeten had kwam door het zien van deze man abrupt tot stilstand. De wereld leek stil te staan…

“mevrouw van Lunteren?” vroeg de man kalm.

Ze knikte nauwelijks zichtbaar.

“Het is niet de duur van de vermissing, het is de ernst.”

“Pieterse, politie Centrum.” Hij zwaaide met een gouden embleem. ”Ik heb begrepen dat u vanmiddag telefonisch contact heeft gehad met een van mijn collega’s?” de man keek haar indringend aan, hij verwachte een bevestigend antwoord.

“ja, dat klopt”, zei ze timide, “maar zij vertelde me dat jullie niets voor mij kunnen doen…het duurt nog niet lang genoeg.”

“Nee, mevrouw, het is niet de duur van de vermissing, het is de ernst.”

De woede nam overhand, met schelle stem schreeuwde ze naar de handhaver van de wet. “de ernst? Het is je werk..” De wereld die zojuist stil leek te staan nam nu dreigende vormen aan, ze leek het bewustzijn te verliezen.

Net op dat moment riep agent Pieterse zijn collega. Verbaasd door deze actie vermande ze zichzelf en keek dezelfde richting op als de persoon voor haar. Ze zag daar een tweede agent, hij droeg iets. Haar hart maakte een sprongetje van geluk en ze vergat alles, ze rende op de man af niets kon haar tegen houden.

Terug

De regen kletterde neer op haar maar ze voelde niets. De adrenaline gierde door haar lichaam. Op een afstand van een meter hield ze in, ze stond stil en reikte haar armen uit. Voorzichtig haalde ze de deken waarmee hij bedekt was weg. Twee donker bruine ogen keken haar aan, wederom stond de wereld stil. Het moment van de hereniging nam de overhand.

“Bobby…”stamelde ze..

“Mevrouw van Lunteren, ik neem aan dat dit uw hondje is?”

vermist. komt deze familievriend ooit nog terug? animaartje.nl
vermist. komt deze familievriend ooit nog terug? animaartje.nl


Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? lees ook mijn vorige blog “Prietpraat” , de volgende blog “Mensenleven is een herhaling in ontwikkel stadia” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
5 2 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
11 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
9 Lives, Cats, Etc
11 maanden geleden

Het lezen van dit verhaal katapulteerde me even terug naar mijn verleden.
4 dagen en 3 nachten was hij vermist. Het was een hel.
Hoe kon hij me dit in godsnaam aandoen. Ik ging kapot, dit keer was hij echt te ver gegaan. Iemand dergelijke doodsangsten laten uitstaan.
Neen, het was geen huisdier.
Maar mijn ex-man die alcoholverslaafde was.
En toen hij eindelijk gevonden werd, zei ik ‘STOP’.

admin
Beheerder
11 maanden geleden
Antwoord aan  9 Lives, Cats, Etc

Wat lijkt me dat erg om mee te maken. Een huisdier is al alles behalve een pretje maar als je je man kwijt bent. Pfff, dan zit je wel even in angst ja.

lindaschrijfthetop
lindaschrijfthetop
11 maanden geleden

Ooit ook mijn hondje kwijt geraakt, zo herkenbaar. Al was ik tot het eind van het verhaal wel in de spanning is het een kat of een hond?

Fallon
11 maanden geleden

Wat schrijf jij toch fijn! Opbouwende spanning daar houd ik van. Tot de laatste zin met spanning zitten lezen.

admin
Beheerder
11 maanden geleden
Antwoord aan  Fallon

Dank je wel voor je mooie woorden. Ik begin er bijna van te blozen.

nicole orriens
11 maanden geleden

Fijn dat het verhaal een happy end had! Daar had ik wel even zin in, na alle narigheid in het nieuws.

admin
Beheerder
11 maanden geleden
Antwoord aan  nicole orriens

Wat extra happy ends is voor een mens nog verkeerd. kijken naar de leuke en positieve dingen is altijd al belangrijk maar zeker nu. Blij dat dit verhaaltje er een klein beetje aan heeft kunnen bijdragen.

mvk
mvk
11 maanden geleden

Wat een fijne schrijfstijl! Je dier kwijt raken is slopend, heb het twee keer een week meegemaakt met mijn kat. Na intensief flyeren en tot middernacht zoeken zat hij ineens weer op de stoep.

admin
Beheerder
11 maanden geleden
Antwoord aan  mvk

Dank je wel voor je mooie compliment. Gelukkig dat jullie kat ook weer teruggekomen is.

Frederique
Frederique
11 maanden geleden

Denk dat het verhaal voor veel mensen herkenbaar is. Ik heb katten en die hebben ook de tendens te ‘verdwijnen’…

admin
Beheerder
11 maanden geleden
Antwoord aan  Frederique

Het is een hel waar je op dat moment doorheen moet. Wel weer grote blijdschap als je dierenvriendje weer terug is