Rituelen en gewoonten.

Ze bieden ons houvast. In iedere fase van het leven. Zo serveerden wij afgelopen jaar traditioneel beschuit met blauwe muisjes na de geboorte van onze jongste zoon. Een gewoonte… Totdat ik mij afgelopen week realiseerde dat ik de oorsprong hiervan niet kende. Nieuwsgierig ging ik op onderzoek uit en ontdekte enkele leuke en interessante inzichten. Wist je bijvoorbeeld dat het koningshuis een rol heeft gespeeld in de populariteit van deze zoete geboorte traktatie?

In dit zelfde artikel lees ik een parallel met de prachtige branche waarin ik werkzaam ben:

“Vroeger kregen bezoekers van begrafenissen ook geregeld beschuiten voorgeschoteld, als symbool voor de broosheid van het leven”

Diezelfde broosheid van het leven waarmee ik laatst weer zo intens werd geconfronteerd, toen er veel te vroeg afscheid genomen moest worden van een veel te jong leven. Slechts 14 jaar mocht zij stralen, voordat zij naar de andere kant van de regenboog vertrok. Intens verdrietig en even leek de regen te overheersen. Toch heb je als familie en vrienden op zo’n moment juist ook behoefte aan de helende kracht van het zonlicht. Zonnestralen die gevormd worden door heel veel troostende woorden, beelden, gebaren en ja, ook rituelen.

Aan mij als uitvaartverzorger de eervolle, maar niet altijd makkelijke, taak om dit kleurrijke meisje een even zo kleurrijk afscheid te geven. Niet makkelijk, omdat dit nooit routine of standaard zal worden. Hier heb ik geen draaiboek voor, sterker nog, hier wil ik geen standaard draaiboek voor hebben. En zo zijn we, haar familie en ik, samen gaan creëren. We hebben regen gezien, we hebben zonlicht gezien. En precies op het punt waar deze twee elkaar ontmoeten ontstaat de regenboog. En we hebben het meisje laten stralen onder deze regenboog. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Met respect voor het ritueel

Troostende rituelen

Met respect voor het ritueel hebben we haar naar haar laatste rustplaats begeleid. Een bekende gewoonte bij het afscheid nemen aan het graf, is een schepje zand laten vallen op de kist. Een van oorsprong religieus gebruik, dat gemeengoed is geworden. Vaak genoeg heb ik de doffe plof van het vallende zand op de kist gehoord. Voor velen een herkenbaar ritueel met bijpassend geluid. Toch is dit niet het ritueel dat ik voor ogen heb bij een 14-jarig meisje. Nee, ik besluit het anders te doen. We gaan haar bedekken met een zachte deken van troost. In plaats van zand, heb ik 7 manden met verschillende kleuren rozenblaadjes langs het graf staan. Iedereen die de verdrietige taak heeft om haar de laatste groet te brengen strooit een kleur naar keuze over haar uit. Een moment van bezinning en een moment van respectvol afscheid nemen.

Één voor één passeren de vele bezoekers het graf. Tranen, een handkus, een gedempte snik.

De rij slinkt, de mandjes worden leger, haar kleurrijke deken wordt alsmaar dikker.

Het zijn dit soort persoonlijke invullingen van troostende rituelen die ons werk dankbaar maken….

Tekst: Dennis Vrolijk

De cirkel van het leven. Zowel fonkelnieuw als voltooid. Het zijn de beide uitersten van deze levenscyclus die onze gastblogger van deze week ziet. Dennis Vrolijk, Uitvaartverzorger, deelt recht uit het hart zijn meest bijzondere momenten. 

Mooi verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “In de touwen”, of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
5 1 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
12 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Giulia
1 maand geleden

Wow, wat een bijzonder verhaal! Heel mooi hoe je dit anders hebt aangepakt dan door zand op de kist te laten vallen. Ik kan me goed voorstellen dat die doffe klap bij zo’n meisje emotioneel nog veel harder aankomt. Dit is een prachtig gebaar!

lindaschrijfthetop
lindaschrijfthetop
1 maand geleden

Wat mooi opgeschreven. Ik zie het letterlijk voor me. En wat een mooi gebaar rozenblaadjes. in plaats van de doffe schep zand die ik zelf verschrikkelijk vind.

Mitchel
1 maand geleden

Super mooi geschreven. Een hele zware tijd, kan ik mij zo voorstellen. De deken vind ik heel prettig om te lezen. Mooi gevonden om dat zo te doen.

Kiki
1 maand geleden

Wat mooi beschreven! Die ‘deken’ is ook mooi symbolisch

Fany Van Hemelen
Fany Van Hemelen
1 maand geleden

Prachtig en zo herkenbaar💕. Vorig jaar mijn vader verloren in coronatijd dus geen koffietafel, wou dit nooit en nu wel. Ik begreep waarom dit zo belangrijk was. Prachtig gedaan. Ik deel mijn ziel op http://www.artikel.nl. Als je me wil volgen daar welkom, als dit niet past, verwijder maar…

Rory
1 maand geleden

Pffff, tranen weer. En wat mooi gezegd. Naar de andere kant van de regenboog. Toen mijn moeder overleed 3 jaar geleden had iemand het over: “Dat ze was over gegaan”. Gek genoeg vond ik dat ook heel troostend.
Toen ik onlangs las over een ongeluk waarbij de twee zoons van een jeugdvriend van mij zijn omgekomen (16 en 18 jaar) heb ik daar echt heel lang verdriet van gehad. En ik kende die jongens niet persoonlijk. Kinderen die overlijden. Het hoort gewoon niet.
Heel mooi hoe je het afscheid van dit jonge meisje op de een of andere manier draaglijker hebt weten te maken (al is draaglijker niet het goede woord) met de gekleurde rozenblaadjes. Toch biedt het op de een of andere manier een beetje troost. Als iemand met zoveel gevoel het afscheid op die manier begeleidt. Ik schiet gewoon weer vol. Pfff.

Nienke van oosten
Nienke van oosten
1 maand geleden

Wauw, wat een prachtige manier om afscheid te nemen van een veel te jong leven. Ik heb tranen moeten wegslikken. Fijn dat je op zo’n manier het zo persoonlijk kunt maken.

Rosalyn
1 maand geleden

Inderdaad bijzonder. Voor de nabestaanden lijkt me dit ook een ‘fijner’ alternatief, omdat dat geluid je vaak lang achtervolgt.

nicole orriens
1 maand geleden

Ik houd ook erg van rituelen en routines. Ze bieden houvast in lastige tijden. Ik zou ze niet kunnen missen.

Fallon
1 maand geleden

Bijzonder en ook een verdrietig verhaal. Ook de rituelen besproken. En wat je zegt, iets wat men houvast geeft.

Gemma
1 maand geleden

Mooi geschreven! Hier geven rituelen ook HOUVAST…

Thomas
1 maand geleden

Respect ❤️💪🏻