“Het is 02.30 uur ’s nachts als onze kleine man zich luidkeels meldt voor de nachtvoeding. Ik geef mijn vriendin een kus op haar voorhoofd en laat haar nog even slapen.

Terwijl ik de paar uurtjes slaap uit mijn ogen wrijf, loop ik met mijn zoontje naar beneden om de fles te maken voor hem. Als kersverse papa is dit inmiddels na een aantal weken ons ritueeltje geworden.

Ik zit even heel erg gelukkig te zijn met mijn pasgeboren zoon op mijn arm…

Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel....., Animaartje

Als de fles leeg is, breng ik hem terug naar boven en maak aanstalten om zelf ook weer een paar uur te kunnen slapen. Ik kijk nog even dromerig naar mijn zoon tot ik ruw uit deze droom gewekt word door het geluid van mijn telefoon. Het is de meldkamer… Tijd voor een realitycheck. Ik word geconfronteerd met de dualiteit waar wij in ons werk wel vaker mee te maken hebben. Nog aan het genieten van het fonkelnieuwe leventje in de kamer naast me noteer ik de gegevens van een voltooid leven.

Ik loop naar beneden zodat ik de nabestaanden in alle rust kan bellen. Aan de andere kant van de lijn krijg ik een man wiens vader zojuist op 89-jarige leeftijd rustig is ingeslapen. Ik condoleer hem en hoor rustig zijn verhaal aan. “Ja verdrietig, maar het zat er aan te komen. Op deze leeftijd hou je er toch rekening mee. We zijn blij dat hij niet al te veel pijn heeft gehad en dat hij in ons bijzijn is ingeslapen”. (verhaal gaat verder onder de advertentie)

Ik spreek met meneer af dat zijn vader vannacht nog wordt verzorgd door mijn collega’s en zelf maak ik de afspraak dat ik de volgende ochtend langskom om alle wensen voor de uitvaart door te spreken. Ik wens hem nog veel sterkte en hang op.

Met een onbestemd gevoel zit ik nog even voor me uit te staren. Ik kan en wíl de slaap nog niet vatten. Ik loop naar boven en in plaats van de deur naar onze slaapkamer open ik de deur naar de babykamer. Ruim een uur sta ik aan de rand van zijn bedje verliefd naar onze kleine held te staren. En spreek ik heel zachtjes de vurige wens uit dat ik ook minstens 89 jaar mag worden om nog zo lang mogelijk van hem te kunnen genieten….

Tekst: Dennis Vrolijk

De cirkel van het leven. Zowel fonkelnieuw als voltooid. Het zijn de beide uitersten van deze levenscyclus die onze gastblogger van deze week ziet. Dennis Vrolijk, Uitvaartverzorger, deelt recht uit het hart zijn meest bijzondere momenten. 

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Wij loomden een armband”, de volgende blog “Kleuterspijbelaar” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
16 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Mitchel
2 maanden geleden

Het verhaal heb je prachtig omschreven. En inderdaad nog steeds actueel. Al denk ik niet dat je ’s nachts nog een flesje hoeft op te warmen, toch?

admin
Beheerder
2 maanden geleden
Antwoord aan  Mitchel

In 2017 een flesje voor de oudste. Nu voor de jongste

Rosalyn
2 maanden geleden

Ja, dat zijn twee uitersten. Maar het laat ons ook weer beseffen hoe kostbaar het leven is!

admin
Beheerder
2 maanden geleden
Antwoord aan  Rosalyn

Je blijft beseffen hoe kostbaar t werk van Dennis is en hoe dicht begin en einde bij elkaar staan. Zijn verhalen weten dat mooi te verwoorden.

Marjolijn
Marjolijn
2 maanden geleden

Mooi omschreven en het blijft actueel…

Lindaschrijftop
Lindaschrijftop
2 maanden geleden

Het leven kan opeens veranderen, zo sta je in het een en zo in het ander

ingrid
ingrid
2 maanden geleden

dat zijn inderdaad twee uiterste maar zo is het leven

nicole orriens
2 maanden geleden

Leven en dood kunnen inderdaad soms heel dichtbij elkaar staan. Dat lijkt me bijzonder aan je vak.

Joyce
2 maanden geleden

Vorig jaar door mijn ziekte werd het mij weer eens duidelijk hoe kostbaar het leven is. Ik hoop met je mee dat je 89 wordt.

admin
Beheerder
2 maanden geleden
Antwoord aan  Joyce

❤️

dennis
2 maanden geleden

Hier een reactie van de blogger zelf ;). Dank voor jullie mooie reacties!

Nienke van oosten
Nienke van oosten
2 maanden geleden

Wat prachtig omschreven, het raakt me! Lijkt me heel dubbel.

Linda
Linda
1 maand geleden

Heel mooi geschreven, vanuit een ander perspectief gezien. Ik denk hierbij ook aan de familie van mijn collega die afgelopen week een dodelijk ongeluk heeft gehad.. ze mocht maar 30 jaar worden.. Zo zie je maar: Pluk de dag!

Rory
1 maand geleden

Poeh, bij de laatste alinea schoot ik vol. Met veel gevoel omschreven en gewoon heel erg mooi. En het raakt mij natuurlijk ook – ongetwijfeld net als vele anderen – omdat we allemaal zo lang mogelijk willen genieten van onze dierbaren. En ook mooi (klinkt gek, maar je begrijpt waarschijnlijk wel wat ik bedoel) omdat je zo ook weer ziet dat het een naast het ander kan bestaan…

Giulia
1 maand geleden

Wauw, wat een bijzonder verhaal. Absoluut de cirkel van het leven!

Gemma
1 maand geleden

twee werelden; zo ver weg en toch ook zo dichtbij elkaar…