‘Hoe ben ik hier in ’s hemelsnaam terecht gekomen?’, vraag ik mezelf af. Het is half elf zondagochtend. Ik hang zo’n drie meter boven de grond, op m’n sokken,  tussen kruiselings gespannen rubberen banden. Dit zijn wat mij betreft de momenten waarop ik al mijn life choices nog eens de revue laat passeren. Het korte antwoord is echter: ik hang hier omdat Patricia met het vrolijke idee kwam om weer eens naar een binnenspeeltuin te gaan. Vinden ze leuk. De kinderen.

in de touwen

Patricia gaat met de tweeling naar de peuterhoek en ik hou een oogje in het zeil bij Lizzy en Laura. Gretig verkennen ze het klim- en speeldoolhof. Glijbaan 1, glijbaan 2, omhoog, omlaag links, rechts. ,,Papa, hier zijn we”, klinkt het van tijd tot tijd. Ik zwaai dan even omhoog en dan kunnen ze weer verder. Op enig moment heeft Lizzy haar zinnen gezet op de glijbaan het verst verwijderd van de ingang. Laura is te lijmen met een natte vinger en zou haar zus volgen tot aan de poorten van de hel. Maar voor de poorten van de hel zitten geen kruiselings gespannen rubberen banden. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Papááá!

En hier, op een paar meter van de beoogde glijbaan, wel. Lizzy wurmt zich door de bovenste laag banden heen, en klimt naar een ondergelegen plateau van waaruit ze naar beneden kan roetsjen. Laura zet zichzelf vast en hoewel ze zich zonder gevaar door de zes etages aan rubber zou kunnen laten zakken, heeft ze het gevoel niet voor of achteruit te kunnen. ,,Papááá!”, roept ze met een piepende stem. ,,Papa komt”, zucht ik. Maar dat is makkelijker verzucht dan gedaan.

Op reddingsjacht

Goed, daar ga ik. Klimwand op, makkelijk zat. Gangetje door, een beetje bukken, hier en daar kruipen. Misschien goed om hierbij even te vermelden dat deze speelpaleizen op maat gemaakt zijn voor kinderen. Niet direct voor papa’s van een meter negentig. Ik ploeter verder. Door het driehoekje omhoog, weer een gangetje en dan over een touwbrug. Leuk. Hierna volgt een gele buis die een bocht van 180 graden maakt. Ik wurm me tussen twee rollen door en dan weer zo’n buis waarbij ik er nog niet achter ben of ik er nu slim aan doe om te tijgeren of om met de voeten vooruit te gaan. Duidelijk is me wel dat er géén manier is om dit met enig behoud van waardigheid te doen. Jeroen, een jeugdvriend die ik erg hoog acht, heeft de opleiding van het Korps Mariniers gevolgd. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Ik ben er bijna

U zult me niet horen zeggen dat deze opleiding een eitje is. Ik merk alleen op dat ik hem nooit heb horen praten over jezelf door felgele buizen of knalrode rollers proppen. Enfin. Ik ben er bijna. Even voorbij de kabelbaanboksbal en voorbij het laatste zigzagpad en ik bereik mijn oogappeltje met valangst. Ik laat me door de bovenste laag rubbers zakken, beland bijna twee verdiepingen lager en trek mezelf weer omhoog naar haar niveau. Ik geef Laura een klein kontje in de richting van de glijbaan. Ze zoeft naar beneden, waar Lizzy op haar wacht. Ze besluiten een spring/klimkussen aan de andere kant van de hal op te zoeken. Daar gaan ze. En hier hang ik. ,,Meneer, kunt u even aan de kant gaan”, hoor ik achter me. ,,Ik wil er graag even langs”, zegt een of andere snotneus van een jaar of tien.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Kleuterspijbelaar”, de volgende blog Troostende rituelen…. of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Kleuterspijbelaar

Van de week hebben we Laura’s eerste 10-minuten-oudergesprek gehad. Ik moet heel eerlijk zeggen dat het me bijna ontschoten was. Niet in de laatste plaats omdat de juf er klakkeloos vanuit gaat dat ze dit soort afspraken met de moeder moet maken. Dat ik dagelijks aan de schoolpoort sta, is kennelijk onvoldoende om van het vastgeroeste patroon af te wijken. Ook het feit dat we bij inschrijving aangaven dat ik de eerste contactpersoon ben, verandert daar niets aan. Maar goed. Ook als ik wél rechtstreeks door de juf benaderd zou zijn, zou ik er niet heel erg mee bezig zijn geweest. Vooral omdat ze pas krap twee maanden op school zit. Voorafgaand aan haar vierde verjaardag zijn er een paar oefendagen.

Afscheid nemen.

Weken, zo niet maanden, heeft ze hier naartoe geleefd. Jaloers op grote zus Lizzy, die ze dagelijks mee weg gaat brengen. Ze gaat vanaf dag één met groeiend plezier naar school. Het afscheid bij de eerste dag deed mij meer dan haar, zo leek het. Ondanks dat ze nooit naar de kinderopvang of peuterspeelzaal ging, zegt ze stoer ‘doei’ om vervolgens samen met de juf haar jas en rugzakje op te gaan hangen. Dat gaat een stuk makkelijker dan bij een klasgenootje dat, afgaande op haar verzet, er vanuit lijkt te gaan dat ze binnen verplicht gaat worden de hele dvd-registratie van de Toppers in Concert te kijken. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Wanhopig klampt ze zich vast aan mama’s benen. Laura is inmiddels uit zicht verdwenen en ik ga naar huis. Het is ongelooflijk hoe rustig het kan zijn, bemerk ik. Niet dat Laura zo druk of lastig is wanneer ik thuis aan het werk ben. Maar de dynamiek verschilt nu eenmaal enorm. Twee of drie kinderen maakt nogal een verschil. Laura zit in ‘groepje nul’. Een bezemklasje voor alle kinderen die laat in het schooljaar jarig zijn. Zij maken gebruik van een klaslokaal in de uitbouw, en komen hier binnen via een eigen ingang. Volgend jaar gaat ze naar groep 1.

Wanneer ik haar ’s middags ophaal is ze er helemaal vol van. ,,En weet je papa”, vertelt ze met een twinkeling in haar ogen, ,,er was een jongen en die had een schéétje gelaten!” Tja, met dit soort hilariteit is het natuurlijk een feest om naar school te gaan.

Kleuterspijbelaar.

Volgens de juf doet ze het goed. Ze kan in de kringgesprekjes nog wat timide zijn, maar verder lijkt ze haar draai prima gevonden te hebben. Ze is dikke maatjes met Flynn en is dol op de huishoek en de blokkenzolder. ,,Alleen”, zegt de juf. ,,we zijn haar af en toe kwijt.” Pardon? Ik wil niet zo’n curling ouder zijn die alle oneffenheden voor zijn kroost wegpoetst en al helemaal niet zo’n bemoeipapa die denkt iets te moeten vinden van de lesstof en -methodiek of de wijze waarop het onderwijspersoneel haar werk doet. Maar het bijeen houden van de kinderen lijkt me, zeker bij deze kleinsten, toch best een stukje core business van een basisschool.  

Zo’n groepje nul bestaat nota bene uit amper vijftien kinderen. ,,Nou”, legt de juf uit, ,,ze loopt af en toe achter me langs de klas uit, of ze neemt wanneer ze naar het toilet is geweest expres een andere afslag. Verschillende leerkrachten zijn haar al tegengekomen op de gang. Ze heeft ontdekt hoe ze binnendoor bij de andere klassen kan komen. Laura gaat graag even bij de klas van Lizzy kijken en zwaaien. Onze kleuterspijbelaar is erg dol op haar zus.” M’n dochter is vier en spijbelt af en toe. De juf kijkt er wat moeilijk bij maar ik moet er stiekem erg om lachen.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel”, de volgende blog In de touwen of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

“Het is 02.30 uur ’s nachts als onze kleine man zich luidkeels meldt voor de nachtvoeding. Ik geef mijn vriendin een kus op haar voorhoofd en laat haar nog even slapen.

Terwijl ik de paar uurtjes slaap uit mijn ogen wrijf, loop ik met mijn zoontje naar beneden om de fles te maken voor hem. Als kersverse papa is dit inmiddels na een aantal weken ons ritueeltje geworden.

Ik zit even heel erg gelukkig te zijn met mijn pasgeboren zoon op mijn arm…

Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel....., Animaartje

Als de fles leeg is, breng ik hem terug naar boven en maak aanstalten om zelf ook weer een paar uur te kunnen slapen. Ik kijk nog even dromerig naar mijn zoon tot ik ruw uit deze droom gewekt word door het geluid van mijn telefoon. Het is de meldkamer… Tijd voor een realitycheck. Ik word geconfronteerd met de dualiteit waar wij in ons werk wel vaker mee te maken hebben. Nog aan het genieten van het fonkelnieuwe leventje in de kamer naast me noteer ik de gegevens van een voltooid leven.

Ik loop naar beneden zodat ik de nabestaanden in alle rust kan bellen. Aan de andere kant van de lijn krijg ik een man wiens vader zojuist op 89-jarige leeftijd rustig is ingeslapen. Ik condoleer hem en hoor rustig zijn verhaal aan. “Ja verdrietig, maar het zat er aan te komen. Op deze leeftijd hou je er toch rekening mee. We zijn blij dat hij niet al te veel pijn heeft gehad en dat hij in ons bijzijn is ingeslapen”. (verhaal gaat verder onder de advertentie)

Ik spreek met meneer af dat zijn vader vannacht nog wordt verzorgd door mijn collega’s en zelf maak ik de afspraak dat ik de volgende ochtend langskom om alle wensen voor de uitvaart door te spreken. Ik wens hem nog veel sterkte en hang op.

Met een onbestemd gevoel zit ik nog even voor me uit te staren. Ik kan en wíl de slaap nog niet vatten. Ik loop naar boven en in plaats van de deur naar onze slaapkamer open ik de deur naar de babykamer. Ruim een uur sta ik aan de rand van zijn bedje verliefd naar onze kleine held te staren. En spreek ik heel zachtjes de vurige wens uit dat ik ook minstens 89 jaar mag worden om nog zo lang mogelijk van hem te kunnen genieten….

Tekst: Dennis Vrolijk

De cirkel van het leven. Zowel fonkelnieuw als voltooid. Het zijn de beide uitersten van deze levenscyclus die onze gastblogger van deze week ziet. Dennis Vrolijk, Uitvaartverzorger, deelt recht uit het hart zijn meest bijzondere momenten. 

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Wij loomden een armband”, de volgende blog “Kleuterspijbelaar” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.