Kleuterspijbelaar

Van de week hebben we Laura’s eerste 10-minuten-oudergesprek gehad. Ik moet heel eerlijk zeggen dat het me bijna ontschoten was. Niet in de laatste plaats omdat de juf er klakkeloos vanuit gaat dat ze dit soort afspraken met de moeder moet maken. Dat ik dagelijks aan de schoolpoort sta, is kennelijk onvoldoende om van het vastgeroeste patroon af te wijken. Ook het feit dat we bij inschrijving aangaven dat ik de eerste contactpersoon ben, verandert daar niets aan. Maar goed. Ook als ik wél rechtstreeks door de juf benaderd zou zijn, zou ik er niet heel erg mee bezig zijn geweest. Vooral omdat ze pas krap twee maanden op school zit. Voorafgaand aan haar vierde verjaardag zijn er een paar oefendagen.

Afscheid nemen.

Weken, zo niet maanden, heeft ze hier naartoe geleefd. Jaloers op grote zus Lizzy, die ze dagelijks mee weg gaat brengen. Ze gaat vanaf dag één met groeiend plezier naar school. Het afscheid bij de eerste dag deed mij meer dan haar, zo leek het. Ondanks dat ze nooit naar de kinderopvang of peuterspeelzaal ging, zegt ze stoer ‘doei’ om vervolgens samen met de juf haar jas en rugzakje op te gaan hangen. Dat gaat een stuk makkelijker dan bij een klasgenootje dat, afgaande op haar verzet, er vanuit lijkt te gaan dat ze binnen verplicht gaat worden de hele dvd-registratie van de Toppers in Concert te kijken. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Wanhopig klampt ze zich vast aan mama’s benen. Laura is inmiddels uit zicht verdwenen en ik ga naar huis. Het is ongelooflijk hoe rustig het kan zijn, bemerk ik. Niet dat Laura zo druk of lastig is wanneer ik thuis aan het werk ben. Maar de dynamiek verschilt nu eenmaal enorm. Twee of drie kinderen maakt nogal een verschil. Laura zit in ‘groepje nul’. Een bezemklasje voor alle kinderen die laat in het schooljaar jarig zijn. Zij maken gebruik van een klaslokaal in de uitbouw, en komen hier binnen via een eigen ingang. Volgend jaar gaat ze naar groep 1.

Wanneer ik haar ’s middags ophaal is ze er helemaal vol van. ,,En weet je papa”, vertelt ze met een twinkeling in haar ogen, ,,er was een jongen en die had een schéétje gelaten!” Tja, met dit soort hilariteit is het natuurlijk een feest om naar school te gaan.

Kleuterspijbelaar.

Volgens de juf doet ze het goed. Ze kan in de kringgesprekjes nog wat timide zijn, maar verder lijkt ze haar draai prima gevonden te hebben. Ze is dikke maatjes met Flynn en is dol op de huishoek en de blokkenzolder. ,,Alleen”, zegt de juf. ,,we zijn haar af en toe kwijt.” Pardon? Ik wil niet zo’n curling ouder zijn die alle oneffenheden voor zijn kroost wegpoetst en al helemaal niet zo’n bemoeipapa die denkt iets te moeten vinden van de lesstof en -methodiek of de wijze waarop het onderwijspersoneel haar werk doet. Maar het bijeen houden van de kinderen lijkt me, zeker bij deze kleinsten, toch best een stukje core business van een basisschool.  

Zo’n groepje nul bestaat nota bene uit amper vijftien kinderen. ,,Nou”, legt de juf uit, ,,ze loopt af en toe achter me langs de klas uit, of ze neemt wanneer ze naar het toilet is geweest expres een andere afslag. Verschillende leerkrachten zijn haar al tegengekomen op de gang. Ze heeft ontdekt hoe ze binnendoor bij de andere klassen kan komen. Laura gaat graag even bij de klas van Lizzy kijken en zwaaien. Onze kleuterspijbelaar is erg dol op haar zus.” M’n dochter is vier en spijbelt af en toe. De juf kijkt er wat moeilijk bij maar ik moet er stiekem erg om lachen.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel”, de volgende blog In de touwen of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

“Het is 02.30 uur ’s nachts als onze kleine man zich luidkeels meldt voor de nachtvoeding. Ik geef mijn vriendin een kus op haar voorhoofd en laat haar nog even slapen.

Terwijl ik de paar uurtjes slaap uit mijn ogen wrijf, loop ik met mijn zoontje naar beneden om de fles te maken voor hem. Als kersverse papa is dit inmiddels na een aantal weken ons ritueeltje geworden.

Ik zit even heel erg gelukkig te zijn met mijn pasgeboren zoon op mijn arm…

Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel....., Animaartje

Als de fles leeg is, breng ik hem terug naar boven en maak aanstalten om zelf ook weer een paar uur te kunnen slapen. Ik kijk nog even dromerig naar mijn zoon tot ik ruw uit deze droom gewekt word door het geluid van mijn telefoon. Het is de meldkamer… Tijd voor een realitycheck. Ik word geconfronteerd met de dualiteit waar wij in ons werk wel vaker mee te maken hebben. Nog aan het genieten van het fonkelnieuwe leventje in de kamer naast me noteer ik de gegevens van een voltooid leven.

Ik loop naar beneden zodat ik de nabestaanden in alle rust kan bellen. Aan de andere kant van de lijn krijg ik een man wiens vader zojuist op 89-jarige leeftijd rustig is ingeslapen. Ik condoleer hem en hoor rustig zijn verhaal aan. “Ja verdrietig, maar het zat er aan te komen. Op deze leeftijd hou je er toch rekening mee. We zijn blij dat hij niet al te veel pijn heeft gehad en dat hij in ons bijzijn is ingeslapen”. (verhaal gaat verder onder de advertentie)

Ik spreek met meneer af dat zijn vader vannacht nog wordt verzorgd door mijn collega’s en zelf maak ik de afspraak dat ik de volgende ochtend langskom om alle wensen voor de uitvaart door te spreken. Ik wens hem nog veel sterkte en hang op.

Met een onbestemd gevoel zit ik nog even voor me uit te staren. Ik kan en wíl de slaap nog niet vatten. Ik loop naar boven en in plaats van de deur naar onze slaapkamer open ik de deur naar de babykamer. Ruim een uur sta ik aan de rand van zijn bedje verliefd naar onze kleine held te staren. En spreek ik heel zachtjes de vurige wens uit dat ik ook minstens 89 jaar mag worden om nog zo lang mogelijk van hem te kunnen genieten….

Tekst: Dennis Vrolijk

De cirkel van het leven. Zowel fonkelnieuw als voltooid. Het zijn de beide uitersten van deze levenscyclus die onze gastblogger van deze week ziet. Dennis Vrolijk, Uitvaartverzorger, deelt recht uit het hart zijn meest bijzondere momenten. 

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Wij loomden een armband”, de volgende blog “Kleuterspijbelaar” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Deze column levert enige vertraging op. U, beste lezer, merkt daar niks van. Op het moment dat u dit leest is het verhaal immers geschreven. Maar voor mij ligt de hele planning van de dag enigszins overhoop. En in één moeite door help ik meteen ook de planning om zeep van degene die de tekeningen bij mijn verhaaltjes maakt.

Tekst: Martijn Schraven Illustratie: Jules Calis. Ik ben aan het loomen want Lizzy wil het leren. Wij loomden een armband

In mijn verdediging: daar is een goede reden voor. Ik ben namelijk aan het loomen. Lizzy wil het zo ontzettend graag leren en ik kan niet altijd m’n werk op de eerste plaats zetten, vind ik. Kleine bijkomstigheid is dat ik nog niet eerder geloomd heb. Voor diegene die het even gemist heeft: loomen is de eigentijdse variant van punniken. Een loomset bestaat, in ons geval, uit een plastic bewaardoos verdeeld in vijftig kleine vakjes, een soort van mini-haaknaaldje, een plastic plankje met pinnetjes en ongeveer 3,2 miljoen felgekleurde kleine elastiekjes. Er zit ook een instructiebeschrijving bij. Maar deze is even bruikbaar als een in het Swahili opgestelde magnetronhandleiding.

Online hulp inschakelen.

Ik zoek mijn heil online en kom uit bij een vlogstertje van een jaar of elf die een beginnerscursus geeft. Ik worstel me, met een paar keer een stukje terugkijken, dat geef ik toe, door een kwartier aan tienergekwebbel heen en denk het basisprincipe te snappen. Had ik al eens gezegd dat ik niet geschikt ben voor klein gefriemel? Zo niet, dan bij deze. Ik heb voor dit soort dingetjes eigenlijk ook helemaal geen geduld. Maar goed, na een hoop gezucht en enig binnensmonds gevloek is het zover. Mijn eerste loom-armbandje is een feit. Of ik trots was? Meer dan ik ooit toe zal geven. Hierna komt deel twee. Lizzy leren loomen. Lizzy heeft haar vaders ongeduld en enthousiasme. ,,Ja, nou snap ik het wel. Ik heb m’n bril op hoor!”, zegt ze nadat ik de handeling – een kwestie van de elastiekjes op een bepaalde manier in elkaar haken – amper anderhalve keer heb voorgedaan. Ik laat haar even aanklooien en doe het daarna nog een paar keer voor. (tekst gaat verder onder de reclame)

Na drie lusjes laat ik haar even zelf verdergaan zodat ik de tweeling uit bed kan halen. Ik ben bezig met Julia’s pamper als ik een luid ‘papááá’ van beneden hoor komen. ,,Ik weet niet meer waar ik ben.” Als ik vijf minuten later beneden kom zie ik dat dit klopt en dat ze lukraak lusjes over de pinnetjes heeft gehaald. We beginnen gewoon even opnieuw. En even later nog een keer.

En dan gaat de telefoon..

Ik mag dan het werk even op de tweede plek gezet hebben, dit gaat over mogelijke opdrachten voor komend weekend. Ik neem op en Lizzy zegt dat ik het niet te lang mag maken. Acht minuten later draai ik me weer om en zie dat de bak met loombandjes de aandacht van Leon en Julia heeft getrokken.  De 3,2 miljoen felgekleurde bandjes die pre-telefoongesprek nog netjes gesorteerd in de bakjes zaten, liggen nu in een grote bonte berg op en onder de tafel. Ik zal het schrijven nog even uitstellen tot na het stofzuigen. Twee uur nadat Lizzy vroeg of we alsje-alsje-alsjeblieft konden gaan loomen, bevestig ik het sluitinkje aan haar eerste zelfgemaakte loomarmbandje. Lizzy glundert van trots. Eindelijk kan ook zij loomen. ,,En zullen we nu een ring en een ketting gaan maken?”, stelt ze voor. ,,Een volgende keer”, antwoord ik. ,,Met mama.”

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Waar is het water gebleven?”, de volgende blog “Een blog uit 2017. Toch nog steeds actueel” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.