4 september was er een leuk festival gepland op het mooie eiland Schiermonnikoog. Woodstock Schier. Wij (Henk, Maartje en Serge) zijn gevraagd om tijdens het festival de videoregistratie te verzorgen. Wij mochten dus met camera en regie set de grote schermen naast het podium tijdens het gehele festival voorzien van de mooiste beelden. In samenwerking met Wadfantastisch en SchiermonnikoogTV mochten wij als Animaartje hier dus een aandeel in leveren. Nadat we de gehele video set tussen 09.00 uur en 13:00 uur hadden opgebouwd hadden we nog tot 14:00 uur de tijd om te testen want op dat moment ging het Festival beginnen.

Artiesten:

.

Onderstaande bands en een DJ zorgden voor de muzikale invulling van de dag. Liedjes van onder andere Jimmy Hendrix, Santana, CCR, The Who en Joe Cocker werden voor het publiek gespeeld.

  • Challenge & friends
  • Carpet Burns
  • Voice Over
  • Substitute
  • Mad Dogs and Englishmen

Opening

Nadat de DJ en de eerste band de mensen al hebben voorzien van de ontspannen klanken werd Woodstock Schier officieel door de burgemeester geopend waarna de muziek weer verder kon.

Sommige mensen uit het publiek lieten zien dat ze van de ontspannen sfeer van aan het genieten waren door lekker in het zand bij de Berkenplas te relaxen. Een aantal anderen lieten hun plezier zien door op de muziek mee te dansen. Een enkeling vond de sfeer zo ontspannend dat er lekker een middagdutje gedaan kon worden

Het weer

Het weer is altijd een dingetje wat mee of tegen kan zitten. Wij hebben het geluk gehad dat het weer fantastisch was de zon scheen heel erg mooi en de temperatuur was geweldig. De locatie, De Berkenplas, waar dit festival werd gehouden had meer dan goed voor iedereen gezorgd.

Naast de nodige verkoelende drankjes en lekkere hapjes hadden ze ook geregeld dat er voor iedereen meer dan genoeg zonnebrand was om naast de innerlijke mens ook de uiterlijke mens te verzorgen. Later op de dag ging de zon onder en koelde het enorm af. Om dat op te vangen was er, het festival duurde namelijk nog tot middernacht, ook nog eens gedacht aan dekentjes waar men gebruik van kon maken.

Aan alles komt een eind

Om middernacht klonken de laatste klanken waarna de menigte gezellig naar hun slaapverblijven konden gaan. Voor ons begon op dat het moment dat we konden gaan afbouwen. Na een uurtje of anderhalf was ales weer netjes opgeruimd en was er tijd om nog een klein drankje te doen. Daarna konden we, na een lange maar geweldig leuke dag, lekker naar bed en nagenieten van een mooie editie van Woodstock Schier.

Mooi verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “For the birds”, of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
For the birds. Tekst: Martijn Schraven. Illustratie: Jules Calis. Animaartje.nl

We hebben een vogelhuisje in de tuin hangen. Zo’n semi-trendy dingetje in de vorm van een beach-style caravan. Een impulsaankoop bij een bouwmarkt vorig jaar. Lange tijd bleef het caravanhuisje zo leeg als een strandtent met Kerstmis.

Tot halverwege maart van dit jaar dan. Ineens zie ik twee vogeltjes. In het huisje, uit het huisje. Erop, eraf. Op een afstandje zitten kijken en weer dichterbij. Hoe vrolijk is dat! Enthousiast wijs ik Laura op het tafereel. Verrukt slaan we het lente-tafereeltje gade. Pas dan valt het Patricia op wat de beestjes werkelijk aan het doen zijn. Ze zijn het hartstikke hippe vogelverblijf stukje bij beetje aan het slopen. Om de afgebroken stukjes hout vervolgens mee te nemen naar elders. Ongetwijfeld naar een of ander ongezellig, saai dertien-in-een-dozijn-holletje.

Anderhalve week verder moet ik erkennen dat ik de twee kwetteraars in de achtertuin geheel ten onrechte de vinkentering toegewenst heb. Niet in de laatste plaats omdat het, zoals Patricia me terecht corrigeerde, geen vinken maar koolmeesjes zijn. Maar meer nog omdat het slopen van het huisje geen daad van baldadigheid blijkt. Volgens Wikipedia hebben deze vogels de gewoonte hun holletje te markeren voor ze aan de inrichting beginnen. Een beetje zoals het bordje ‘verkocht’ dat de makelaar in je tuin kiepert terwijl de verhuiswagen voorrijdt.

Met Laura bespreek ik hoe dat nou allemaal gaat, in zo’n nestkastje. ,,Wat komt er uit een eitje?”, vraag ik naar de bekende weg. ,,Een vogeltje”, antwoordt ze. En als ik wil weten waar dat eitje vandaan komt, kan ze me feilloos vertellen dat dit ‘uit de billen van de mama’ komt. Als ik vervolgens nóg een stapje verder ga door te vragen hoe dat kuiken daar dan in komt, zegt ze zonder op of om te kijken dat kuikens door een meneer in het ei gestopt worden. ,,En dan doen ze het ei in de vogel”, besluit ze. Het lijkt mij een vervelend klusje en ook voor de vogel in kwestie geen pretje. Ik laat het er voor nu bij.

Wekenlang leven we in onzekerheid of er nu wel of geen eitjes in het huisje liggen. Het gaatje is nogal klein en ik kan moeilijk met dat ding gaan rammelen om te horen of er iets in zit. We gaan er vanwege alle bedrijvigheid wel vanuit. Pas sinds de eerste week van mei hebben we zekerheid. Niet alleen vliegen pa en ma koolmees af en aan met wurmpjes en andere insectjes, we horen ook het constante getjilp van hongerige vogeltjes.

Het gepiep zwelt aan, telkens wanneer paps mees met een versnapering aankomt. En wanneer een mondje gevuld is, zetten de andere bekjes nog een tandje bij. Ik aanschouw het hele tafereel vanaf een afstandje. Al kijkend vallen me enkele veranderingen op bij vadervogel. Zeker ten opzichte van begin maart. De heldergele borstveren lijken wat valer, de zwarte streep over de buik is een beetje grijzer. Het verenkleed is ook aanzienlijk minder vol en oogt rommelig. De veertjes op zijn kop zijn een janboel. Vanuit mijn tuinstoel kan ik niet zien of hij ook kleine wallen onder zijn vogeloogjes heeft. Ik vermoed echter van wel. Hoe het ook zij: ik heb, bij deze, vanochtend mijn totemdier gevonden!

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Troostende rituelen….”, de volgende blog “Woodstock“ of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Rituelen en gewoonten.

Ze bieden ons houvast. In iedere fase van het leven. Zo serveerden wij afgelopen jaar traditioneel beschuit met blauwe muisjes na de geboorte van onze jongste zoon. Een gewoonte… Totdat ik mij afgelopen week realiseerde dat ik de oorsprong hiervan niet kende. Nieuwsgierig ging ik op onderzoek uit en ontdekte enkele leuke en interessante inzichten. Wist je bijvoorbeeld dat het koningshuis een rol heeft gespeeld in de populariteit van deze zoete geboorte traktatie?

In dit zelfde artikel lees ik een parallel met de prachtige branche waarin ik werkzaam ben:

“Vroeger kregen bezoekers van begrafenissen ook geregeld beschuiten voorgeschoteld, als symbool voor de broosheid van het leven”

Diezelfde broosheid van het leven waarmee ik laatst weer zo intens werd geconfronteerd, toen er veel te vroeg afscheid genomen moest worden van een veel te jong leven. Slechts 14 jaar mocht zij stralen, voordat zij naar de andere kant van de regenboog vertrok. Intens verdrietig en even leek de regen te overheersen. Toch heb je als familie en vrienden op zo’n moment juist ook behoefte aan de helende kracht van het zonlicht. Zonnestralen die gevormd worden door heel veel troostende woorden, beelden, gebaren en ja, ook rituelen.

Aan mij als uitvaartverzorger de eervolle, maar niet altijd makkelijke, taak om dit kleurrijke meisje een even zo kleurrijk afscheid te geven. Niet makkelijk, omdat dit nooit routine of standaard zal worden. Hier heb ik geen draaiboek voor, sterker nog, hier wil ik geen standaard draaiboek voor hebben. En zo zijn we, haar familie en ik, samen gaan creëren. We hebben regen gezien, we hebben zonlicht gezien. En precies op het punt waar deze twee elkaar ontmoeten ontstaat de regenboog. En we hebben het meisje laten stralen onder deze regenboog. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Met respect voor het ritueel

Troostende rituelen

Met respect voor het ritueel hebben we haar naar haar laatste rustplaats begeleid. Een bekende gewoonte bij het afscheid nemen aan het graf, is een schepje zand laten vallen op de kist. Een van oorsprong religieus gebruik, dat gemeengoed is geworden. Vaak genoeg heb ik de doffe plof van het vallende zand op de kist gehoord. Voor velen een herkenbaar ritueel met bijpassend geluid. Toch is dit niet het ritueel dat ik voor ogen heb bij een 14-jarig meisje. Nee, ik besluit het anders te doen. We gaan haar bedekken met een zachte deken van troost. In plaats van zand, heb ik 7 manden met verschillende kleuren rozenblaadjes langs het graf staan. Iedereen die de verdrietige taak heeft om haar de laatste groet te brengen strooit een kleur naar keuze over haar uit. Een moment van bezinning en een moment van respectvol afscheid nemen.

Één voor één passeren de vele bezoekers het graf. Tranen, een handkus, een gedempte snik.

De rij slinkt, de mandjes worden leger, haar kleurrijke deken wordt alsmaar dikker.

Het zijn dit soort persoonlijke invullingen van troostende rituelen die ons werk dankbaar maken….

Tekst: Dennis Vrolijk

De cirkel van het leven. Zowel fonkelnieuw als voltooid. Het zijn de beide uitersten van deze levenscyclus die onze gastblogger van deze week ziet. Dennis Vrolijk, Uitvaartverzorger, deelt recht uit het hart zijn meest bijzondere momenten. 

Mooi verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “In de touwen”, of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.