Het onweer buiten weerspiegelde haar gevoel. Bij elke flits die de lucht deed kleuren in een ondefinieerbare kleur voelde zij haar machteloosheid, elke donder stond voor haar woede. Is hij echt vermist en komt hij nog terug? Ze keek naar het raam waar regendruppels wedstrijdjes deden, een strijd wie er het eerst de vensterbank zou raken en zou opgaan in een plas. De auto’s in de straat reden langzaam. Ook de bestuurders van deze voertuigen hadden hinder van deze weersomstandigheden.

De melodie van haar telefoon deed haar opschrikken. Met trillende handen zocht ze naar de knop zodat ze deze herrie kon inruilen voor het gesprek waarop ze wachtte.

“ja, weet je waar hij is?”

vermist. komt hij ooit nog terug? animaartje.nl, verdietig
vermist. komt hij ooit nog terug? animaartje.nl

“nee…”

Radeloos

Haar telefoon viel uit haar handen, en ze verloor de controle over haar emoties. Ze huilde onbedaarlijk terwijl haar gesprekspartner ook het stilzwijgen toe deed. Waarschijnlijk voelde hij hetzelfde. De onmacht liet haar tranen stromen.

Waar was hij heen?

Vragen flitste door haar hoofd, wat was er gebeurd? Waar was hij? Ineens de realisatie over wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Het werd al vroeg donker, de grote klok in de hal sloeg een maal, de wijzers van haar horloge wees de tijd eveneens aan. Half zes. Weer tranen, hij was al bijna vier uur weg. De drang om het stille huis te verlaten was groot, ze wilde ook gaan zoeken. Een engeltje en een duiveltje op haar schouder vochten om het gelijk. Weggaan en de kans hebben om hem te vinden of thuisblijven zodat ze aanwezig was als hij de weg naar huis zou vinden. Hij was nog zo klein. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)

Is hij echt vermist? komt jij ooit nog terug?

Avond

De straatverlichting sprong aan. In de stralen van de lantaarn zag je eigenlijk pas hoe hard het regende. Daarnaast de wind die door de bomen woei. Ze liet poorten klapperen, takken breken als luciferhoutjes en floot angstaanjagend. Een rilling ging over haar hele lichaam en haar blik dwaalde weer af naar de straat, opzoek naar een glimp, een teken van leven.

Haar gedachtes dwaalde weer af. Wat als het zo echt donker begint te worden, dan zou hij zijn huis helemaal niet meer kunnen vinden. Misschien was hij wel bij iemand anders binnen gegaan, zolang hij maar veilig is. Als hij maar niet meegenomen was, dan werden de jaren zorg voor hem overgenomen door iemand anders. Ze las ooit een boek over een soort gelijke situatie. De bezorgdheid verdween door de twijfel. De twijfel over haar zorg. Was dit haar schuld geweest, was het een vrije keuze geweest om te gaan. Misschien had ze beter op moeten letten. Wellicht had ze hem meer aandacht moeten geven, als hij daarom vroeg. Veel tijd nam deze gedachtegang niet in beslag, haar mijmeringen werden woest onderbroken door het indringende geluid van de deurbel.

Haar hart leek een keer over te slaan.

Politie

Als verdoofd staat ze op en met onstabiele passen liep ze naar de voordeur. Door de matglazen ruiten is een silhouet van een volwassen man te herkennen. Langzaam opende ze de deur. De emotionele achtbaan waarin ze de afgelopen uren in gezeten had kwam door het zien van deze man abrupt tot stilstand. De wereld leek stil te staan…

“mevrouw van Lunteren?” vroeg de man kalm.

Ze knikte nauwelijks zichtbaar.

“Het is niet de duur van de vermissing, het is de ernst.”

“Pieterse, politie Centrum.” Hij zwaaide met een gouden embleem. ”Ik heb begrepen dat u vanmiddag telefonisch contact heeft gehad met een van mijn collega’s?” de man keek haar indringend aan, hij verwachte een bevestigend antwoord.

“ja, dat klopt”, zei ze timide, “maar zij vertelde me dat jullie niets voor mij kunnen doen…het duurt nog niet lang genoeg.”

“Nee, mevrouw, het is niet de duur van de vermissing, het is de ernst.”

De woede nam overhand, met schelle stem schreeuwde ze naar de handhaver van de wet. “de ernst? Het is je werk..” De wereld die zojuist stil leek te staan nam nu dreigende vormen aan, ze leek het bewustzijn te verliezen.

Net op dat moment riep agent Pieterse zijn collega. Verbaasd door deze actie vermande ze zichzelf en keek dezelfde richting op als de persoon voor haar. Ze zag daar een tweede agent, hij droeg iets. Haar hart maakte een sprongetje van geluk en ze vergat alles, ze rende op de man af niets kon haar tegen houden.

Terug

De regen kletterde neer op haar maar ze voelde niets. De adrenaline gierde door haar lichaam. Op een afstand van een meter hield ze in, ze stond stil en reikte haar armen uit. Voorzichtig haalde ze de deken waarmee hij bedekt was weg. Twee donker bruine ogen keken haar aan, wederom stond de wereld stil. Het moment van de hereniging nam de overhand.

“Bobby…”stamelde ze..

“Mevrouw van Lunteren, ik neem aan dat dit uw hondje is?”

vermist. komt deze familievriend ooit nog terug? animaartje.nl
vermist. komt deze familievriend ooit nog terug? animaartje.nl


Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? lees ook mijn vorige blog “Prietpraat” , de volgende blog “Mensenleven is een herhaling in ontwikkel stadia” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Kinderen zeggen veel leuke, rare, grappige, lieve, brutale, bijdehante en onbedoeld slimme dingen. Prietpraat. Soms zijn ze zo grappig dat je hun uitspraken voor altijd wilt vastleggen. Hieronder een aantal van dit soort gesprekjes met mijn kinderen op het moment dat het nog kleine kinderen waren.


Dat moet van de politie

Prietpraat. Dat moet van de politie. Kinderen zeggen veel leuke, rare, grappige, lieve, brutale, bijdehante en onbedoeld slimme dingen

Kind 1 was ongeveer drie jaar en wilde heel graag zelf lopen. Vaak mocht ze dat maar op plaatsen waar het veel te druk was moest ze vast in de buggy. Onze peuter was het daar niet altijd mee eens maar met de woorden “Dat moet van de politie” was ze vaak wel te porren voor een ritje. Later die middag wilde vader televisie kijken.

“Papa, mag ik televisie kijken?”
“Zo meteen, papa wilt even sport kijken.”
“Nee papa, nu!”
“pardon?”
“Ja, dat moet van de politie!”
Vervelend als je met je eigen prietpraat geconfronteerd wordt


Grote zus worden.

“Kind 1, we willen je iets vertellen.”
“Oh, wat dan?”
“Jij wordt grote zus, je krijgt een broertje of zusje.”
“Oh”
“vind je het niet leuk dan?”
“Jawel, maar een broertje hoeft niet hoor, gooi die maar in de kliko.”


“Mamaaa, mama kom nou vlug!!”

Kind 2 is aan het spelen in zandbak als hij in eens begint te gillen, het was duidelijk een schreeuw om hulp.
“Mamaaa, mama kom nou vlug!!”
Toch een beetje geschrokken van deze paniekerige gil, ren ik naar mijn mannetje toe.
“Wat is er jongen?”
“Niets, ik miste je! Wil jij ook zandtaart eten?”


Biologie prietpraat

-Mama, we hebben vandaag biologie gehad op school!
-Oh echt waar kind, krijg je dat tegenwoordig ook in groep vier?
-Jaha, we hebben het over naaktslakken gehad.
-Wat hebben jullie besproken dan?
-Nou niet zoveel besproken eigenlijk
-Niet? Wat hebben jullie gedaan dan?
-Het waren meer proefjes…
-Zo zo, proefjes wat moest je doen dan?
-We hadden verschillende glazen bakjes en daar moesten we van alles in doen…mam luister je wel?
-ja… ja…ik  moet ook opletten, dit is een druk kruispunt.
-kan het weer?
-huh?

kan ik weer verder vertellen?
-Ja natuurlijk, vertel verder.
-We kregen allerlei bakjes allemaal gevuld met iets, een met water enne eentje met zout
-Moesten jullie daar de slak in doen?
-Nee dat is zielig, we moesten alleen een slak doen in het bakje waar de wol in zat
-Wol?
-Ja en weet je wat hij dan doet?
-Nee maar dat ga jij mij zeker vertellen of niet soms?
-Ja
-Nou vertel het me dan.
-O ja als je een slak in een potje met wol doet dan breidt hij een truitje, is hij niet meer naakt! Leuk hè?

En geef daar maar eens antwoord op!!

(Meer prietpraat onder de advertentie)



Scheiden

In de klas van kind 1 vormt zij samen met nog maar één ander meisje een vreemd verschijnsel, van deze twee meiden zijn de ouders nog steeds bij elkaar. De overige ouders zijn gescheiden, uit elkaar of simpel weg nooit bij elkaar geweest.
“Mam…wanneer gaan jullie scheiden?”
“Wat ga ik doen? Scheiden? Nou nee, liever niet…waarom?”
“Dat moet toch zo? Iedereen doet het!”


Knippen

knippen, prietpraat. Kinderen zeggen veel leuke, rare, grappige, lieve, brutale, bijdehante en onbedoeld slimme dingen

-Mama?
-Ja, jongen?
-mama ik mag niet knippen he?
-nee, alleen met mama samen mag jij knippen.
-ja dat weet ik.
-waarom vraag je dat?
-zomaar
-nee daar trap ik niet in, heb jij net geknipt?
– beetje maar .hoor niet veel..
-o jee waar?
-boven..
Ik ren de trap op…
-Whatttt!!!!
-neehee….
Mijn leuk, lief, schattig, vriendelijk sloopmonster had alle, oprol-kralen-touwen-van-de-rolgordijnen ( hebben die dingen een naam) doorgeknipt…


Rust

Kind 2 (2 jaar oud en ook al een echte prietpraat expert) speelt samen met een vriendinnetje (ook2) in de tuin, vertederd kijk ik toe hoe dat kind 1 (6 jaar) aan het zorgen is voor die twee. Ze is al zeker twintig minuten bezig met het bouwen van een tent en verzorgen van een hapje en een drankje voor de peuters.
“Vind je het zo leuk om te zorgen voor de kleintjes?” vraag ik dan ook nadat ze eventjes komt uitpuffen bij mij op de bank.
Kind 1 kijkt me even aan, slaakt een zucht en zegt dan tot mijn verbazing;
“Nou, mama, kijk als ze nu gaan spelen in het tentje en dan even eten, laten ze mij misschien weer even met rust!”

(Meer prietpraat onder de advertentie)


Broer of zus?


Ook als je zwanger bent van je tweede kindje kan je met prietpraat geconfronteerd worden
“Mijn mama heeft een baby in der buik!”
De mevrouw waar kind 1 deze uitspraak tegen deed staat haar vertederd aan te kijken, geeft een aai over haar bol en vraagt;
“Zo dat vind jij wel leuk zeker? Ik denk dat jij een hele goede grote zus wordt!”
“Nou ja! De baby is een jongetje hoor! Ik word een grote broer.”
Tja, het is lastig hè? Een broertje krijgen of er een worden.


Godfried Bomans

Godfried Bomans. Ik probeer zo pedagogisch verantwoord te vloeken in huis. 
Kinderen zeggen veel leuke, rare, grappige, lieve, brutale, bijdehante en onbedoeld slimme dingen

Ik probeer zo pedagogisch verantwoord te vloeken in huis, dat betekend dus zelden en als er dan toch eens per ongeluk een scheldwoord ontsnapt is het niet meer dan een “pot vol…” of als ik erg opdreef ben een “Godfried Bomans”.
Terwijl ik aan het stofzuigen ben, stoot ik mijn scheenbeen tegen de salontafel. Dit deed echt verschrikkelijk veel pijn en Godfried’s naam vloog door de kamer.
Kind 1 kijkt vanuit haar boek op en zegt ineens:
“ja , da’s een k*t tafel hoor, mama!”
Ik wist dat ze veel zouden leren op school maar dit….



Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? lees ook mijn vorige blog “Cryptisch omschreven” , de volgende blog “Vermist! komt hij ooit nog terug?” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Ik omschrijf de ruimte waar ik in schrijf maar benoem niets.

Kan jij achterhalen wat er cryptisch omschreven staat?

een klok. weet jij hoe deze in de tekst cryptisch is omschreven?
Flat design icon for web design

Een wolk van gouden stof vult de ruimte waarin in ik ben. Ik bevind me in een zachte omgeving, verschillende structuren en andere vormen, maar alle voelen als een verademing voor mijn anatomie. Het bovenste deel van mijn kuierlatten wordt verwarmd door elektronische genialiteit, deze begaafde doos snort als een speelse poezentelg. Om mij heen de geluiden, komende uit een zwarte lijst met kleuren gevuld staande op een wit vlak gekleurd met duisternis. Omarmd door een nog maagdelijk witte steun van de verzameling vertrekken.

Zoete geurende pasteltinten in een onnatuurlijke omgeving naast mij. Vanaf het verlengde onderdeel van het, door industrie vervaardigde kader, hebben ze een uitzicht op het grijze vlak wat gesierd wordt met her en der een groene vlek. Wat ooit een symbool van wijsheid en ouderdom was siert nu de bodem van de wijdte. Zwemen van aroma’s vullen mijn hoofd. Een kleine beer ontwaakt in een interne holte en gromt hoorbaar. Ik kijk op de op zuur gevulde plaat en zie hoe de tijdspanne plaats moet maken voor actie. Ik moet de verzamelplaats van mijn liefdes gaan camoufleren, zodat we het avontuur van de afgelopen uren kunnen gaan recenseren. Terwijl we diversen schatten van de aarde gebruiken horen we elkaar aan en nemen woorden een nieuwe vorm aan in mijn hersenen.

Kan jij achterhalen wat er cryptisch omschreven staat?

Benieuwd hoeveel je goed hebt begrepen? Als je mij, via de link hieronder, mailt wat jij van dit bericht hebt begrepen dan krijg je van mij de uitleg terug zoal ik die bedacht had. Wellicht zitten onze verhalen dicht bij elkaar.

Stuur Email


Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? lees ook mijn vorige blog “Foutje bij de kapper”, de volgende blog “Prietpraat” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.