Gast blogger

Voor de krant schreef ik een jaar of twee een vaste rubriek onder de naam ‘heilig huisje’, waarbij we wekelijks een inkijkje gaven bij mensen thuis. Over hun woning, hun favoriete kamers daarin, de inrichting ervan en ga zo maar door.

Een van de gezinnen die ik voor deze serie bezocht, was een zeer sympathiek samengesteld gezin in Etten-Leur. Gedurende mijn bezoek viel mijn oog op de speelhoek van een van de kinderen. De jongen van een jaar of tien had een duidelijke passie voor ridders. Nou is daar op zich niets opmerkelijks aan. Wat me in deze opviel, was de wijze waarop zijn middeleeuwse Playmobil-leger opgesteld stond. Allemaal keurig in het gelid voor het kasteel, soort bij soort en elk met het juiste helmpje en harnasje aan. Hetzelfde gold voor de garage met de auto’s waar alles perfect in lijn geparkeerd stond én de lego. ,,Dat is een beetje een afwijking van mij”, antwoorde de moeder toen ik haar hiernaar vroeg. ,,Elke avond zet ik alles precies zo neer. Dat geeft me rust.”

Opgeruimd staat netjes, Tekst : Martijn Schraven, Illustratie: Jules Calis

Nou heeft Lizzy inmiddels ook haar eerste dozen Playmobil gekregen. Dat is dat spul dat de week na 5 december zo vrolijk tikt in de stofzuigerslang. En nou moet ik eerlijk zeggen: ik snap die moeder best. Het opbouwen kan op zich best ontspannend zijn. Maar om nou elke dag zo’n exercitie te houden. Ik ben allang blij wanneer ik op werkdagen alles een beetje aan kant heb tegen de tijd dat Patricia thuis komt van haar werk. De grote rieten mand is daarbij mijn vriend. Sowieso is het handig dat we een nis onder de trap hebben waar al het speelgoed staat. Dat oogt al vrij snel opgeruimd.

Om de maand, twee maanden, ontkom ik er echter niet aan om ook die kast eens helemaal leeg te halen. Wanneer alle Little People foetsie zijn en de duploberg geslonken is tot een heuveltje, is het tijd alles weer eens uit te sorteren. Dat zou in een uurtje kunnen. Met de hulp van twee tweejarigen en een kleuter, duurt het een middag. De wil om te helpen is er, maar de drang om te spelen is simpelweg groter. Na een uur of drie zitten alle puzzelstukjes weer in de juiste dozen, is het junior-monopoliespel weer compleet en puilt de blokkendoos weer uit met uitsluitend blokken. Dat was eergisteren. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Zo’n opschoonactie geeft daags erna altijd weer een enorme speelimpuls. Laura, helemaal blij dat de Little People-familie weer compleet is, begint meteen het dorp op te bouwen. Leon, kampioen blokjestorenbouwen, gaat met de blokkenmand in de weer. Julia ontpopt zich als Ikea-speelkeukenprinsesje en begint enthousiast te kokkerellen. Na een minuut of twintig verschuift de focus en pakken Laura en Lizzy het vier-op-een-rij-spel, wil Leon met de duplo verdergaan en laat Julia per ongeluk het etui met de kleurpotloodjes uit de handen vallen. Daarna moet er gepuzzeld worden.

Ik moet nog wel eens denken aan die moeder in Etten-Leur. Die deed sommige dingen toch echt een stuk beter dan ik, denk ik terwijl ik naar de speelkast naast me kijk.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “In de supermarkt”, de volgende blog “Waar is het water gebleven?” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

In het dagelijkse leven is de supermarkt, maar ook de slager, de bakker en groenteboer zijn uitgegroeid tot centrale middel­pun­ten. Ieder­een moet er wel met enige regelmaat heen voor zijn of haar dagelijkse levensmiddelen. In de vakan­tietijd is het eigen­lijk al niet veel anders, want ook dan hebben de super­markt, de bakker, de slager en de groenteboer  in de vakantieplaats of park de­zelfde funktie als in de eigen woonplaats. Reeds in de vroege mor­gen steve­nen de vroege vogels naar die be­drijven, alwaar voor­raden kunnen worden gekocht ten be­hoeve van de versterking van de inwendige mens. De een meer uitgeslapen als de ander, maar allemaal met hetzelfde doel. Nauwelijks zijn de zaken open of de eerste klan­ten dienen zich al aan.

In de supermarkt. Klanten hebben stress tijdens het boodschappen doen. Zelfs tijdens de vakantie. De cassiere maakt zich niet druk en laat het gewoon gebeuren.

In de supermarkt worden boodschappenwagen voor zich uitge­duwd, lave­rend tussen stellin­gen, koelvitrines, bood­schappen­wagens van anderen, richting kassa. Alwaar zich, zelfs op dit voor vakantiegangers vroege tijd­stip, de eerste opstop­pingen voordoen. En dit ondanks de hoge aan­slagsnel­heid van de ge­routi­neerde caissière. Spoedig wordt de deze opstopping een kluwen van mensen, winkelwa­gens, tassen, die eigenlijk de gehele morgen niet meer op­lost.

In deze melee van wachtende klanten, jankende kinderen en blaffende honden ‑wiens toegang eigenlijk de zaak is ontzegd middels een duide­lijk bord op de deur‑ ontstaan bijzonder interessante gesprekken. Waarbij vooral het weer tijdens deze va­kantie en de vermeende onbetrouwbaarheid van het KNMI centraal staan. Een ander geliefd onderwerp is de lange rij voor de kassa, in de trant van “…bij ons in Huppeldepup staan er eigenlijk nooit zulke lange rijen. Maar ja daar heb­ben ze ook meer personeel”.

Men heeft dan wel vakantie, maar het feit dat men voor de boodschappen vroeg is opgestaan, heeft alles te maken met de verdere indeling van de dag. Daarom is ook in deze periode, die eigenlijk de mens tot rust zou moeten brengen, de tijd van groot belang. De vakantie is immers voorbij voor je er erg in hebt. (tekst gaat verder onder de advertentie).

Hier en daar ontstaan reeds de eerste irritaties over de leng­te van de wacht­tijd voor de kassa. De caissière krijgt hierbij meest­al de schuld. Ze treu­zelt te veel of is anderzijds niet snel ge­noeg. De irritaties lopen helemaal hoog op als ie­mand met slechts een pakje boter denkt voor te kunnen gaan. De een bijt de ander toe, dat ook zij op haar beurt moet wachten. De ander ontkent voor haar beurt te willen gaan. Het gekibbel groeit dan snel uit tot een ware klimax.

In de supermarkt. Klanten hebben stress tijdens het boodschappen doen. Zelfs tijdens de vakantie. De cassiere maakt zich niet druk en laat het gewoon gebeuren.

Maar verstandig als de caissière in mijn geval was, liet zij de beide kibbelen­de dames rustig hakketakken en begon met het afrekenen van een ander. U kent dat wel, waar twee honden vechten om een been, gaat de derde mee heen.

Maar o jee, een kapitale fout van de caissière. Beide kibbelen­de dames richten nu eendrachtig hun toorn tot de caissière. Wie denkt zij wel dat zij is. En dat zou in de supermarkt in de eigen woonplaats nooit zijn gebeurd. Zij wa­ren aan de beurt en niet die man, die achter hen had gestaan, met zijn ene flesje melk.

Het arme kind, ze deed zo haar best, maar ja tijd is tijd, ook voor vakantiegan­gers. In die periode schijnen velen nog gehaas­ter en prikkelbaarder te zijn, dan in het normale dagelijkse leven.

Maar ik heb er wel van genoten, want die klant met dat ene flesje melk was ikzelf.

Alleen ik had geen vakantie.

Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog zin om te lezen? Lees dan de vorige blog “Koning Leon”, de volgende blog “Opgeruimd staat netjes” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Koning Leon

Laura en Leon (koning Leon) zijn de dikste maatjes. Vanochtend zie ik echter hoe Leon onderzoekt wat het effect van een treintje op het hoofd is. Pets! ,,Leon! Dat doet pijn”, spreek ik mijn zoon vermanend toe. ,,Geef Laura maar gauw een kus en dan zeg je sorry.” Laura, nog wrijvend over haar gekwetste achterhoofd, krijgt in plaats van een kus een tweede ros met het duplo-treinstel. ,,Leon!” zeg ik nu nog strenger terwijl ik mijn meest boze blik opzet. ,,Niet doen. En geef nou maar eens héél gauw een kus.” Leon kijkt me aan en ziet dat ik het meen. Hij besluit gehoor te geven aan mijn sommatie.

Daar koopt ze weinig voor

Hij geeft alleen in plaats van Laura, het stuk peuterlego een kus. Ik probeer het nog één keer. ,,Nee, Leon. Láura een kusje geven.” Het mannetje kijkt me aan, en lijkt me te snappen. In de afwerking gaat het mis. In plaats van dat hij z’n zus een kus geeft, bedenkt hij dat zijn zus dat blokje maar moet kussen. Vol enthousiasme zwaait hij het stuk speelgoed vol in Laura’s gezicht, die nu dus voor de derde keer in twee minuten de pineut is. Dat er ditmaal een andere intentie aan ten grondslag ligt, daar koopt ze weinig voor.

Carièrre als voetballer?

Het zijn deze momenten waarop ik bedenk dat we het geld dat we nu aan de kant zetten voor Leons studie, misschien ook wel kunnen spenderen aan een nieuwe bank of een andere eettafel. Dat zelfde gevoel bekruipt me wanneer hij z’n broek over zijn hoofd probeert aan te trekken. Geeft niks. Er is meer in het leven dan studeren. Hij kan altijd nog in het Nederlands elftal belanden. Al zitten daar wat haken en ogen aan. Zo is hij nogal klein van stuk. Maar dat is Wesley Sneijder ook en die is ook leuk terechtgekomen. (En aangekomen, viel me vorige week op, maar dit terzijde). Groter obstakel voor hem is het feit dat ik eigenlijk geen ene fluit zin heb om elke week twee keer langs de zijlijn van het voetbalveld te staan. Ik weet dat ‘je zoon zien voetballen’ voor menig vader de ultieme invulling van het vaderschap is. Ik heb dat niet zo. Zelf nooit gevoetbald, dat zal het zijn. (tekst gaat verder onder de advertentie)

Modellenleven voor koning Leon?

Nou heeft Leon gelukkig de looks van zijn moeder meegekregen en heeft hij meer swag in zijn linker pinkje dan ik in mijn hele lijf. Natuurlijk verdienen mannelijke modellen iets minder dan de vrouwen (een glazen plafond waar je nooit iemand over hoort) en is het modellenleven er een van veel reizen, vluchtige relaties en lange werkdagen van soms wel vijf uur. Maar daar went hij wel aan.

Als sterren-chef zou hij in de weekenden moeten werken, maar dan zouden we wel altijd ergens terecht kunnen op Eerste Kerstdag. Hij heeft in elk geval nu al het lef om gewaagde voedselcombinaties op te zoeken. En het speels gemak waarmee hij afgelopen week bij het consultatiebureau maar liefst negen blokjes op elkaar stapelde zou zomaar kunnen duiden op een toekomst in de architectuur of in de kunstwereld. En hoewel ik er persoonlijk niet aan moet denken, zie ik zelfs nog wel een ministerpost in het verschiet. De wijze waarop hij zelfs met een pamper die bij de overburen te ruiken is, weet te ontkennen dat hij in de broek gedaan heeft, dat kunnen alleen de heel groten.

Ach, we zien vanzelf wel hoe de studieloopbaan verloopt en wat zijn carrière pad zal zijn. Als hij later gewoon zichzelf is, dan is hij wat mij betreft perfect.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Gegrild”, de volgende blog “In de supermarkt” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

De definitieve belastingaanslag is binnen. Voor veel mensen geen reden voor een feestje. Maar voor een ZZP’er die een deel van zijn inkomsten via een payroll bedrijf binnenkrijgt, die door het jaar heen geen aanspraak maakt op hypotheekrenteaftrek en die ook nog eens in het bezit is van vier kinderen, is dit geen vervelende dag.

Ik zie dat het geld op de rekening staat, het is heerlijk weer en ik besluit dat dit een uitgelezen gelegenheid is om iets extra’s te doen. Bij de Primera trakteer ik mezelf op het boek over Thierry B. dat me hier al weken aan staat te kijken. Daarbij besluit ik, ook al is het gewoon een kale dinsdag, alles in huis te halen voor een barbecue. Patricia werkt vandaag in Den Bosch en dan is het leuk thuiskomen wanneer ze alleen maar aan hoeft te schuiven. Ik haal zelfs een fles Hugo, inclusief verse munt. En doe eens gek: ik neem meteen twee bellenblazen mee à 36 cent per stuk.

Elektrische barbecue. Er kan eindelijk gegrild worden

Gegrild. Tekst: Martijn Schraven Illustratie: Jules Calis

Goed plan, vond ik zelf. Maar dat was buiten enkele praktische details gerekend. Te beginnen verkeek ik me even op de tijd die het kost om een viertal zwembadje-zwemmers uit het badje te krijgen, onder de douche te zetten en weer fris en fruitig beneden te krijgen. Ik besluit het voornemen om de tafel aan te kleden met tafelkleed en in stijl op te dekken, te laten varen. De recent aangeschafte elektrische barbecue blijkt een tafelgrill op loszittende pootjes te zijn. Van het type: poot a, b, en c zitten vast waarna bij de bevestiging van poot d, eerst b en daarna a weer losschieten. In de twintig minuten dat ik bezig ben met dit onding, dringen zich verschillende opties op waar ik de poten van dat apparaat zou willen steken, mocht ik de ontwerper tegenkomen.

De productontwikkelaar van deze barbecue mag wat mij betreft samen met de bedenker van Bumba, de man die geluidspeelgoed-zonder-uitknop op de markt bracht én de man die ooit gedacht heeft dat wit en lichtroze prima kleuren voor peuters zijn, met pek en veren besmeurd bij Roosendaal de grens over geflikkerd worden. (Tekst gaat verder onder de advertentie)

Patricia helpt.

Als Patricia thuis komt staat er dus nog niks geen gezellige tafel klaar en moet de meloen nog gesneden worden. Als het Patricia, met iets meer geduld dan ik had, even later wél is gelukt de bbq min of meer stabiel weg te zetten, kunnen we alsnog beginnen.

Lekker lang tafelen, ongedwongen en zonder haast, staat een beetje haaks op peuter- en kleuterplannen. Terwijl ze zich volproppen met stokbrood en meloen, vragen ze elke twintig seconden of de worstjes al klaar zijn. Om zich vervolgens te beklagen dat deze te heet zijn wanneer ze eindelijk op het bord liggen.

Nu dan ontspannen eten?

Laura heeft moeite met de tuinstoel naar achteren schuiven en komt daardoor nét te laat bij het toilet. Gestrand in het zicht van de haven, zeg maar. Ik bedenk dat ik mijn ambitie om de biefstukpuntjes rosé te garen moet laten varen, terwijl ik met een handdoek de wc droogdep en dochterlief naar de douche dirigeer. Wanneer ik weer beneden kom, geeft Julia aan te willen gaan rennen en is Leon zijn vlees, salade en stokbrood aan Max aan het voeren. Een rondje hamburgers en wat geruzie over sausjes verder maakt de tweeling, elk op hun eigen manier, duidelijk dat het bedtijd is. Twee pampers en een slaapliedje verder, constateer ik dat de shaslick iets verder doorgegaard is dan oorspronkelijk bedoeld. Lizzy geeft aan van tafel te willen. Terwijl ik me af zit te vragen waarom we deze primitieve wijze van voedselbereiding niet in de oertijd achter ons hebben gelaten, hoor ik haar roepen vanuit de gang. ,,Papááá, ik heb gepoehóépt…!”

Barbecue. Leuker kunnen we het niet maken.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Meeuwen”, de volgende “Koning Leon” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Meeuwen bij de Berkenplas Schiermonnikoog

Uit het niets komen ze tevoorschijn, als er op de terrassen maaltijden worden opgediend. Meeuwen. In getallen, zoals men dat verwacht achter vissende vissersboten. Als aasgieren op een kadaver, maken zij cirkels en duikvluchten boven de tafels. Tafels alwaar juist de bestelde maaltijden zijn opgediend. Terwijl hun soortgenoten op de dakrand, de terrasramen, de parasols en de naast gelegen lege tafels paraat staan om toe te slaan.

Als ware militaire vliegtuigen bombarderen zij ongegeneerd de gasten op het terras met hun uitwerpselen. Alfred Hitscock zou, bij leven, zo een vervolg op de beroemde horrorfilm Birds kunnen maken.

Geen rust door de meeuwen.

Van rustig, gezellig genietend eten is dan plots geen sprake meer. Kinderen reageren zeer angstig op de krijsende laag vliegende, soms nep aanvallen op de gevulde borden uitvoerende vogels. Ouderen houden angstvallig hun etenswaar in de gaten. Beducht op een niet gewenste kwak in of diefstal van etenswaar uit het bord.

Van tijd tot tijd weten de vliegende steeds brutaler wordende rovers zelfs iets van hun gading te bemachtigen als de gast even niet oplet of de tafel verlaat.

En zoals zij gekomen zijn, zo zijn zij ook weer verdwenen. Verdwenen als er geen etenswaar meer op het terras is te vinden. Uit het niets verschijnen zij, in het niets verdwijnen ze weer, om bij de volgende ronde weer op te duiken. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)

Bescherming van de meeuwen

Een ware plaag is het geworden, die verschillende soorten zeemeeuwen. Beschermd door allerlei wetten e.d. is het aantal dusdanig gegroeid. Het vinden van voldoende voedsel in de natuurlijke omgeving vrijwel onmogelijk is geworden om al die snavels te vullen. Na het wegkapen van vele jonge eendenkuikens in het voorseizoen zijn nu de verschillende terrassen in en buiten het dorp hun  ‘jachtterrein’ geworden.

meeuw op paal Schiermonnikoog

Bescherming van deze vogelsoort met z’n mantel- en kapmeeuwen. Dat lijkt een averechts effect te hebben op het eigenlijke doel van die bescherming. Velen ergeren zich al jaren aan de enorme roofzucht naar voedsel van deze dieren. Roofzucht waardoor andere vogelsoorten in hun voortbestaan sterk bovennatuurlijk worden uitgedund. Zoals bijvoorbeeld de eendenkuikens, waar slechts een bijzonder klein percentage zal uitgroeien tot volwassen eenden. De bergeenden in het bijzonder. Eens, zo verzekeren de biologen, komt de tijd dat de meeuwen door natuurlijke zelfregulatie weer een normaal aanvaardbare populatie zullen vormen. Doch niet gesproken wordt over de schade aan andere diersoorten en hun voortbestaan. Ook niet over de groeiende overlast, die de mens hiervan gaat ondervinden of reeds ondervindt. Het lijkt er op dat op verschillende plaatsen de meeuwen de plek hebben ingenomen van de traditioneel aanwezige huismussen.

Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog zin om te lezen? Lees dan de vorige blog “10 leukste huisdierenfoto’s”, de volgende “gegrild” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Holy Cow. Ik haal Lizzy op van school. Met de auto (holy cow). Laura, op de achterbank, vraagt of ik het dak opendoe. ,,Tuurlijk doet papa dat”, zeg ik. Met één druk op de knop schuift het zonnescherm naar achteren. ,,Wauw!”

Ik haal Lizzy op van school. Met de auto (holy cow). Laura, op de achterbank, vraagt of ik het dak opendoe. ,,Tuurlijk doet papa dat”, zeg ik. Met één druk op de knop schuift het zonnescherm naar achteren. ,,Wauw!” klinkt het verrukt vanaf de achterbank. Hartstikke gaaf natuurlijk, zo’n auto met zonnescherm en dakraam. Daar maakt deze papa graag de blits mee. Ik kom aan bij school en voor me stopt de papa van een van Lizzy’s klasgenootjes. Ik zie hoe het portier van de Lamborghini Aventador, bouwjaar 2021, zich verticaal opent. Ook een leuk snufje om op je auto te hebben, bedenk ik me. ‘Bzzzzzzzzt’, doet het zonnescherm boven me.

BNY’er

Thuis voor de aardigheid toch even gecheckt. De BPM alleen al van deze auto is ongeveer even hoog als het bedrag dat ik momenteel nog open heb staan aan hypotheek. Ik zie meteen ook dat het geen heel zuinige auto is. Eén op vijf, rijdt ‘ie gemiddeld. De papa van Lizzy’s klasgenootje is een BN’er. Dat wil zeggen: BNY’er. Bekende Nederlandse Youtuber. Mo Bicep is zijn artiestennaam. De Lamborghini is één van zijn auto’s. Voor de herkenbaarheid heeft hij ze wel allemaal in dezelfde goudkleur laten spuiten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik Mo nog niet kende. Maar dat komt vooral omdat hij zijn fortuin vergaart met sportschoolvoedingssupplementen en filmpjes over fitness. Niet mijn eerste interessegebied, zeg maar. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)

Gunnen of niet?

Ik ken via Lizzy de familievloggers De Bellinga’s. Ook de Zoete Zusjes hoor ik met regelmaat voorbijkomen, net zoals ene Bibi. Buiten hen, en misschien nog een paar andere vloggers die op de een of andere manier bovengemiddeld de mainstreammedia haalden, bestaat er een heel cordon bekende Nederlanders van wie ik nog nooit gehoord heb. Wanneer Mo Bicep zijn zoontje op komt halen, hangt de helft van de klas boven die van Lizzy uit het raam om te kijken. Zij kennen hem in elk geval. Dennis, een van mijn beste vrienden, heeft twee tienerjongens en wist ook meteen over wie ik het had. Of ik de vlogger zijn rijkdom gun? Ja, natuurlijk. Hij zal er hard genoeg voor werken. Ik heb meer respect voor iemand die zijn geld zwetend in de sportschool verdient dan voor een gluiperd als Sywert van Lienden die de Nederlandse staat voor 100 miljoen oplicht. Of ik zou willen dat ik genoeg geld zou hebben om zo’n wagenpark als dat van Mo aan te schaffen? Absoluut. Ik zou het alleen niet aan auto’s uitgeven.

Barbie auto is ook een “holy cow”

Mijn eigen wagenpark telt twee auto’s. Naast de fiat 500L die ik deze dag bij me heb – aangeschaft vanwege de dubbele achterbank, heb ik een dertien jaar oude Volkswagen Fox. Een roze. En dan niet een beetje roze maar heel erg roze. Denk aan de boodschappenwagen van Barbie, een beetje dat idee. Kleine meiden vinden de prinsessenauto fantastisch. Zelf vind ik het ’t mooist wanneer er een kereltje van een jaar of acht, negen, komt vragen of dat echt mijn auto is. Vooral het getroebleerde gezicht wanneer ik volmondig ‘ja’ zeg en vraag: ,,Vind je hem mooi?” Je ziet ze denken: dit kán toch niet..

Ik rij zelf liever in de Fox dan in de Fiat. Hij (ze) trekt lekkerder op, heeft de eerste krassen al lang en breed in de lak en is makkelijk in te parkeren (en terug te vinden). Bijkomend voordeel is dat ‘ie niet meteen begint te piepen wanneer ik na vijftig meter onderweg de gordel nog niet om heb. Hij begint overigens ook niet te piepen wanneer ik bij thuiskomst de lichten aan laat staan. Gelukkig heb ik wat dit betreft alerte buren. De Fox heeft geen elektrisch schuifdak. Dat niet. Maar ja, dat heeft de Lambo van Mo ook niet. Met z’n opklapdeuren.

Tekst: Martijn Schraven
Illustratie: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Liefdesnestjes” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Een van de voornaamste bezigheden van de jeugdige vakan­tie­gas­ten was een bezoek aan de plaatselijke disco. Tot in de late uurtjes en soms zelfs nog langer, vierde de jeugd in grote getale feest op de harde muziek, house, rap, disco, hiphop enzovoort van de gevierde populaire muziekgroepen, moder­ne zangers en zangeressen uit alle windstre­ken van onze aard­kloot. Ook het maken van liefdesnestjes was zeer gebruikelijk.

Niet zelden vinden tijdens deze avonden interessante ont­moe­tingen plaats. Ont­moetin­gen, die in de loop van nacht worden bezegeld met het elkaar overladen van de meest uiteen­lopende liefdesuitingen. Van tijd tot tijd monden deze uitwis­selingen van genegen­heid uit in een dringende behoefte aan een intense vrij­partij.

En dan komen de eerste problemen om de hoek kijken… waar doen we het ? Voor velen is toch de meest traditionele plaats, het bed, de aangewezen omge­ving voor deze vorm van een innig samenzijn. Doch anderen kiezen om diverse redenen min­der voor de hand liggende plaatsen en maken hun eigen liefdesnestjes.

brandnetels. Zo bemerkte Kees, toen hij in de vroege morgenuren een begin wilde maken met het verwijderen van een zich steeds verder uitdijende bossage van brandne­tels op een deel van zijn tuin. Te midden van deze brandnetels trof hij een ware hoeveelheid liefdesnestjes aan

Brandnetels

Zo bemerkte Kees, toen hij in de vroege morgenuren een begin wilde maken met het verwijderen van een zich steeds verder uitdijende bossage van brandne­tels op een deel van zijn tuin. Te midden van deze brandnetels trof hij een ware hoeveelheid liefdesnestjes aan. De brandnetels waren platgelegd en blij­kens een achter­geble­ven rubber was niet moeilijk vast te stellen, welk een activiteit hier had plaats­gevonden. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)


Jachtopziener niet blij met de liefdesnestjes.

Dat de nood soms wel erg hoog kan zijn bemerkte ook de jacht­mees­ter, toen hij op het door hem beheerde landgoed een jong, bijzonder schaars gekleed paartje in de meest intieme vorm van het samenzijn aantrof. Geheel in overeenstemming met zijn taak wees hij het mannelijk deel van het stel op het feit, dat betre­ding van deze grond strafbaar was gesteld. Vervolgens verzocht hij hen het landgoed te verlaten en het liefdesnestje te ontruimen.

Terwijl de jachtmeester zijn verhaal afstak onderbrak de jon­geman geen enkele ogenblik zijn bezigheid. Dit tot zicht- en hoorbaar genoegen van de dame onder hem. De jonge­man pau­zeerde even, nadat de jachtmeester was uitgesproken en sprak tot diens verbijs­tering de woorden; “Oké, we gaan zo, even dit afmaken”.

Bossages zijn ook gewilde plek voor liefdesnestjes.

Vlak bij de dancing bevond zich bossage met slecht groeiend struikgewas. Dit laatste was vooral te wijten aan het feit, dat de bossage met enige regelmaat als fietsenstalling diende voor de barbezoekers. Een jong stel had deze plaats zonder enige schroom gekozen voor het bedrijven van de liefde. De in de bossage gestalde fietsen schenen geen belemmering op te leve­ren. Tijdens de vrijage werden door andere barbezoekers hun tweewielers opgehaald. Natuurlijk bleven opmerkingen in de richting van het parende stel niet achterwege. Onverschrok­ken ging het stel echter verder. Opmerkingen en vragen, zoals ‘lukt het een beetje?’ werd door hen keurig beantwoord, zonder ook maar even de vrijpartij te onderbreken.

Dit relaas zou nog oneindig kunnen worden voortgezet met soortgelijke voorval­len. Bovenstaande is weer een duidelijk bewijs, dat brandende liefde zich soms op de meest vreemde plaatsen laat beantwoorden. in liefdesnestjes.

Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Trauma TV”, de volgende blog “Meeuwen” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.
Trauma TV ,,Papa, Bumba kijken”, is een van de vaste drie-woorden-zinnetjes die Leon zich eigen heeft gemaakt. En daar kan hij heel gedecideerd in zijn. Mocht mijn vrouw me ooit verlaten voor een jongere, knappere en/of rijkere man, dan hertrouw ik waarschijnlijk met Juf Roos. Voor diegenen die haar niet kennen: Juf Roos is een frisblonde verschijning in een rood jurkje

,,Papa, Bumba kijken”, is een van de vaste drie-woorden-zinnetjes die Leon zich eigen heeft gemaakt. En daar kan hij heel gedecideerd in zijn. Mocht mijn vrouw me ooit verlaten voor een jongere, knappere en/of rijkere man, dan hertrouw ik waarschijnlijk met Juf Roos. Voor diegenen die haar niet kennen: Juf Roos is een frisblonde verschijning in een rood jurkje. Ze beschikt over een eigen woonruimte, een molen om precies te zijn, en ze kan erg mooi zingen. Juist vanwege dat laatste voel ik zoveel affectie voor haar. Voor eenieder die haar niet kent: Juf Roos is op Youtube te vinden. Ze zingt bekende kinderliedjes, voorafgegaan door een kort inleidend filmpje, samen met haar vaste sidekick Gijs. Leuk gemaakt, kleurrijk en prima aan te horen. Maar het allerbelangrijkste: Juf Roos is een van de weinige dingen die ik voor Leon op kan zetten als alternatief voor Bumba.

Kleuterclown

Wie denkt dat de Teletubbies infantiel zijn, kent deze kleine Belgische clown nog niet. Het programma Tik Tak, eveneens ooit door onze zuiderburen de ether ingepoept, blijkt in retrospectief een vorm van abstracte kunst. Geen idee wie er achter de vormgeving van de kleuterclown zit, maar er moet ernstig gevreesd worden voor het psychisch welbevinden van de beste man of vrouw.

Ik heb in mijn jonge jaren (en ook in mijn niet zo jonge jaren) de nodige pretsigaretten gerookt. Maar geen skunk, geen rode libanon en geen purple had ooit tot gevolg dat ik tot een dergelijke waanvoorstelling kwam.

Bijna alles aan Bumba is misselijkmakend. Van de enge beentjes tot de onverstaanbare klanken die hij (het?) uitstoot. De olifant die gebruikt wordt, is nachtmerriemateriaal bestaande uit twee mannen in een pak. Voor de tijgers daarentegen worden pluche exemplaren gebruikt die volgens de makers niet brullen maar een vreemd gorgelgeluid uitstoten. In latere series gaan Bumba en de andere misbaksels naar Afrika, Australië en de Noordpool. Het blijft gissen waarom zelfs de meest fanatieke Kick Out Zwarte Piet-aanhangers niet aan zijn geslagen op de karikaturen die hierin voorbij komen. Waarschijnlijk omdat ze gedacht hebben in de zeik genomen te worden. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)

Sprookjesvertellingen

De Belgen zonden jarenlang met liefde gemaakte sprookjesvertellingen uit. Ze maakten een zeer geslaagde en gewaardeerde poppenserie van Suske en Wiske. En als ik zeg ‘parafix’ verzucht een hele generatie nostalgisch: Merlina. En nu komen ze dus met deze beeldterreur. Overigens was vroeger niet alles per definitie beter. Wie herinnert zich nog Het Liegebeest. Ronduit nasty waren de op de BBC-serie Spitting Image lijkende papier-maché poppen met echte mensenhanden. En dan zo’n nare groene handpop die het gruwelfeest compleet maakt. Maar dat was begin jaren tachtig. Google op Sesamstraat afbeeldingen uit die tijd en te zien is dat vroeger beduidend meer van het incasseringsvermogen van kinderen verwacht werd. De vroegste Pino zou anno 2021 het kijkwijzeradvies 12+ krijgen. Minimaal.

Studio 100

Bumba komt uit de koker van Studio 100. De kleuterexploitatiefabriek van Gert – die van Samson – Verhulst. Met Pieten Piraten, Ploppende kabouters, Prinsessia’s en Mega Mindy’s slaagt de voormalige klunzige hondenbezitter er handig in zijn kindermerchandising aan de man te brengen, met de bijbehorende tv-series als ondergeschikt bijproduct. Het Verhulst imperium is immens. Met pretparken, musicals en wat al niet meer. Het zij hem gegund, business is business, zeggen ze dan. Maar wat mij betreft kunnen we gerust stellen dat Gert in dertig jaar aan gewiekste conceptmarketing niet alleen verschillende meiden van K3, maar in één moeite door alle ouders en opvoeders van Vlaanderen en Nederland genaaid heeft.

Trauma TV,,Papa, Bumba kijken”, is een van de vaste drie-woorden-zinnetjes die Leon zich eigen heeft gemaakt. En daar kan hij heel gedecideerd in zijn. Mocht mijn vrouw me ooit verlaten voor een jongere, knappere en/of rijkere man, dan hertrouw ik waarschijnlijk met Juf Roos. Voor diegenen die haar niet kennen: Juf Roos is een frisblonde verschijning in een rood jurkje

Tekst: Martijn Schraven
Illustraties: Jules Calis / Pix4Profs
Zundert.nieuws.nl

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Efteling Kaatsheuvel”, ”, de volgende blog “Liefdesnestjes”  of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen. Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Het grootste attractiepark van Europa

1993 – ‘Het grootste attractiepark van Europa’. ‘Het leukste dagje uit van Europa, een wereld voor jong en oud, vol fantasie, avon­tuur en plezier’. Aldus pre­senteerde het attractiepark De Efte­ling te Kaats­heu­vel zichzelf.

De niets aflatende directe en indirecte (via bijvoorbeeld tv pro­gram­ma’s) reclame maken je er telkens op attent, dat dit park opnieuw is uitgebreid met nieuwe, nog spectaculairdere attracties en bezienswaardigheden. En is het niet die vorm van reclame, dan zijn het wel je kinde­ren die je er gaarne op at­tent maken, dat het eens tijd wordt een bezoek aan het park te bren­gen. Op een zeker moment is de menselijke nieu­ws­gierigheid zo groot geworden, dat men er zelf eenvoudig ook niet meer on­deruit kan komen.

September. Nu zal het wel niet zo druk zijn

En dan………op een zaterdagmorgen midden in de maand sep­tem­ber, de drukke vakan­tieperiode achter de rug, vroeg in de auto. En ruim tweehonderd kilome­ter voor de boeg op naar het Bra­bantse land. Onderweg wordt nog even een tanksta­tion be­zoek om zodoende ook de altijd dorstige motor van ons ver­voer­mid­del van voldoende brandstof voor deze reis te kunnen voorzien.  Tot je grote schrik bemerk je dan, dat de literprijs opnieuw is gestegen. Als gevolg van de ‘Golf-crisis’ kost een litertje benzi­ne al bijna twee gulden. De oliehan­dela­ren lijken garen te spin­nen bij de agressie van Iraaks presi­dent Saddam Hussein. Voor 33 liter, een paar blikjes fris­drank en vier brood­jes moet bij het tankstation, dan reeds de eerste vijfen­zeventig gulden worden achtergelaten.

Met vrijwel constant honderdtwintig op de tel­ler glijden de kilome­ters snel onder de banden door. Het wegenplan, in het volgens de politiek met auto’s overvolle Nederland, lijkt op deze weekenddag toereikend genoeg te zijn voor het inten­sieve gebruik van onze ‘heilige koeien’ op vier wie­len.

De aangekon­digde strengere controle op de maximum snel­heid ten spijt, wordt je constant ingehaald door medewegge­bruikers, die meer haast lijken te hebben dan wij.

En dan, ‘Afslag Raamsdonkveer tijdelijk afgesloten volg de N 100’. M­aar helaas onze bekendheid in deze omgeving is van dien aard, dat de alternatieve afslag wordt gemist. Geen pro­bleem zo blijkt uit een korte blik op de Falkplankaart, dan maar langs Breda via Tilburg. Een ommetje van pakweg zo rond de vijfen­twintig kilome­ter en een tijdver­lies van ongeveer twintig minuten. Maar dat mag de pret niet drukken, was de algemene stemming ‘aan boord’. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)

We zijn bijna bij de Efteling

Deze stemming werd alras gedrukt, toen bleek dat ook in deze route werkzaam­heden aan de wegen werden uitgevoerd. Hier­door ontstond op de vierbaansweg richting Til­burg filevorming. En ja hoor, wij belandden dan ook weer alras in het midden van een lange file. Twintig minuten stoppen, optrekken, stop­pen, stap­voets rijden met een maximum van twintig kilometer viel ons en onze mede ‘filisten’ ten deel. En dan geluk­kig einde file, even de voet zwaar op het gaspe­daal. ‘Afslag Tilburg, Kaats­heuvel, Efteling’, maar anders dan de wegenkaart van Falkplan lijkt aan te geven, voert deze weg niet om de stad maar door de buitenwijken van Tilburg. Veertien stop­lichten lijken allen de opdracht te hebben gekregen ons te pesten. Rood, Rood en nog eens Rood. Slechts de stoplichten bij de rotonde, waaraan de Bolletje Beschuitfabriek staat, hadden het goed met ons voor. Groen. Voor ons ligt de vierbaansweg rich­ting Kaatsheuvel open.

We zijn er nu bijna, houden wij onze kinderen, naar beste we­ten voor.

FOUT !!!

Nauwelijks twee minuten na het ronden van de rotonde….. een file. Weer gaan wij stapvoets voort, gissend naar de oorzaak van dit nieuwe obstakel in ons reisplan naar de Efteling. Onge­veer vijfen­twintig minuten later, na afstand van ten hoogste vijf kilometer te hebben afgelegd, laat een immens groot ANWB-bord ons weten dat na 600 meter de afslag Efteling zal worden bereikt. En ruim tien minuten later blijkt, dit nog waar te zijn ook. Nu ook kunnen wij vaststel­len, wat de reden van deze dubbelrijige file was: bezoekers van de Efteling.

Weer schoven wij verder, maar nu op naar het parkeerterrein van het park. We naderden ons doel.

Bijna twee uren later dan op redelijke gronden door ons was berekend waren we gearriveerd. Wij passeerden na betaling van vijf gulden parkeergeld en eenentwintig gulden entreegeld, de poorten van het park.

Europees grootste attractiepark.

Duizenden anderen, waaronder velen uit andere landen, hebben duidelijk hetzelfde gedacht als wij. “In september zal de groot­ste drukte wel over zijn”. Niet dus!

Eerst even iets eten in de Efteling

Het is ongeveer half een als onze magen laten weten enige brandstof te willen hebben. Eetgelegenheden te over, zo maakt de plattegrond ons duidelijk. Maar overal lange rijen eveneens vreetlustige mensen. Zonder overdrijven wordt de gemiddelde wachttijd geschat op ruim een half uur. Dus laten wij onze magen maar even knorren.

Efteling blog animaartje.nl

Het Westerpark in, alwaar de Fakir nog steeds op zijn vliegend tapijt heen en weer vliegt. Het mooie sprookjesbos (het oerbe­gin van het park) met langnek en andere sprookjesfiguren zijn te zien. De Indische waterlelies op muziek ontluiken en de licht­geraakte draak zijn vuur spuwt. Nieuw in dit deel waren voor ons de holle boom met zijne koninklijke hoogheid Koning Trol, die de goegemeente even toesprak. Langs de dansende schoen­tjes het Zuiderpark ingelopen om de Fata Morgana (nieuw voor ons) te bezoeken. De eigenlijke reden van ons tweede bezoek aan de Efteling, die wij in 1982 ook al eens bezochten.

Bij een worstebroodjestent was het even rustig, het waarom van deze rust werd ons na de aanschaf van een viertal van die broodjes al snel duidelijk. Ze waren duur en ook nog onsmake­lijk. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)


Weer in de rij.

De Fata Morgana dan maar. Voor de ingang stond reeds een rij wachtenden, waarop menige slager of bakker jaloers zou wor­den. Halverwege de rij stond een bord. ‘Vanaf hier een wacht­tijd van 40 minu­ten’. Na vluchtig schatwerk en rijp beraad wordt besloten niet nog eens ruim tachtig minuten in een men­se­lij­ke file te gaan staan.

Zoonlief stelde voor dan maar een ritje te maken met de bob­slee. Daaraan gekomen, moesten wij opnieuw vaststellen, dat ook hier op een wachttijd van meer als veertig minuten moest worden ge­rekend. De mens laat in zo’n park maar weer eens zien, dat zij een echt kuddedier is. Zij staat rustig een uur in de rij te wach­ten. Wachten om van een attractie gebruik te mogen maken, die minder dan twee minuten duurt. Opnieuw lieten de magen weten dat enige aanvoer van brand­stof zou worden gewaar­deerd. De zoon offerde zich op, om de etens­waren te gaan halen. Na ruim vijf­endertig minuten komt hij terug met een aantal bakjes met half rauwe, in te oud vet gebakken patat, frikadellen en fris­drank. Dit alles tegen de niet geringe prijs van bijna twintig gulden. Hongerige magen kun je er echter wel met vullen of het nu smaakt of niet.Ruim veertig minuten werden besteed om te wachten op een rit met de Reuzen­py­thon. Deze achtbaan doet de juist gevulde maag doet draaien.

Pagode

Efteling Kaatsheuvel holle bolle Gijs,

De lol om andere attracties te bezoeken was enigszins weggeë­bd, door de lange rijen wachtenden overal. Maar de Pagoda trok toch met zijn hoogte en daarmee de ruime uitkijk  moge­lijkhe­den over het Brabant­se land, onze aandacht. Als makke schapen schaarden wij ons de rij wachtenden, om na ruim veer­tig minu­ten wachten, drie minuten te kunnen genieten van het uitzicht. Het Carnavalfes­ti­val van Joop Geessink en Mon­sieur Cannibale lieten wij maar links liggen, omwille van de tijd. Wel brachten wij een bezoek aan het Land van Laaf, waar het volk van Laaf ons een kijkje liet nemen in hun doen en laten. Prach­tig in een woord en …..geen wachttijden!!

Na een laatste bezoek aan de toiletten werd de thuisreis weer aangevan­gen. Wij hadden bijna zes volle uren in de Efteling doorge­bracht en toch weinig gezien. Al snel bereken­den wij onderweg, dat wil je aan alle attracties deelnemen, je minimaal het viervoudige aan uren nodig hebt. Zelfs in de maand septem­ber.

Ja, een ervaring rijker en ruim tweehonderdvijfentwintig gulden armer, kwamen wij weer thuis en zagen ’s avonds op de televi­sie naar de TROS, die hoogte­punten uit zond van haar zomer­programma Ter Land, Ter Zee en in de Lucht, dat was opge­nomen in …………… de Efteling.

Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “sJanssen en dansen; De horeca betaalt”, de volgende blog “Trauma TV” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.

Het weer was zoals de doorsnee vakantieganger het zichzelf zo gaarne toewenst. Zon, aangename temperatuur, weinig wind. Opgeruimd staat netjes.

Enkele honderden toeristen bevolkten deze mooie dag dan ook het strand, het natuurge­bied en de straten van het toeris­tisch georiënteerde dorpje. De plaatse­lijke middenstand voer er wel bij. Zichtbaar duidelijk tevreden hoorden de onder­ne­mers het veelvuldig gerinkel van hun kassa’s aan.

Op de diverse terrassen was vrijwel geen enkele stoel meer onbezet. De cafeta­ria’s, cafés en snackbars in het pittores­ke dorpje ­puil­den bijna uit met gasten die de inwendige mens even wilden versterken, een ijsjes of een drankje wilden nut­tigen. De meesten namen als zij het door hen gewenste had­den bemach­tigd de waar mee naar buiten, om het op straat, in de berm of op de schaarse bankjes tot zich te nemen. De Ne­derlander ty­peert dit met het begrip: gezellige drukte.

Gedragen op de sterke schouders van een jonge­man

Iedereen leek te genieten van deze toch wel uitzonderlijk mooie dag. Van tijd tot tijd werd de sfeer, die uitging van deze drukte doorklieft met een oorverdovend lawaai. Lawaai ge­produceerd door zogeheten soundblasters van bijna extreme afmetingen. Gedragen op de sterke schouders van een jonge­man, die zich wist omringt door enkele soortgenoten. Het volume van het voortgebrachte geluid deed het ergste vrezen voor de toe­komst van jongemans gehoor. De hoeveelheid decibels was van dien aard, dat slechts met moeite hieruit het geluid van mu­ziek kon worden vastgesteld. Muziek overigens die met een lager volume zeer zeker meer tot zijn recht zou zijn gekomen. Daar de jon­gelui tot het mobiele soort bleken te behoren en weer verder trokken verstomde het geluid alras. Zodat een ieder na een korte verstoring van de rust weer op een prettige wijze zijn dag van genieten kon voortzetten. Opgeruimd staat netjes. (Verhaal gaat verder onder de advertentie)

Afval

Opgeruimd staat netjes. de natuur hoort mooi en schoon te zijn. als ieder zijn eigen rotzooi opruimd zou het stukken mooier zijn.

Maar aan alles komt een eind en dus ook aan een dagje uit. Tegen zevenen was de rust in het dorpje weer terug op het oude niveau. Tijd voor de ondernemers om hun zaken weer op orde te brengen voor de komende dag en de tussenstand op de kassa af te lezen. Om afvalbakken te legen, die rondom hun bedrijven waren gesitueerd. En het afval, dat in zeer grote hoeveelhe­den -de veelheid afvalbak­ken ten spijt- argeloos op straat was gede­poneerd.

Bij het zien van de veelheid van het onverschillig weggewor­pen afval -in veel gevallen binnen één meter van een afvalbak- gaat men onwillekeurig zich af­vragen, hoe het er thuis bij diegenen die het afval achterlieten, uitziet. Maar daar zal het vast wel netjes zijn.

“Laat niet als dank” is voor velen schijnbaar nog een onbekend be­grip.
Opgeruimd staat netjes.

Geschreven door gast blogger “De Eilander”

Leuk verhaal? Laat hieronder dan een reactie achter.

Nog meer zin om te lezen? Lees ook de vorige blog “Zes bier”, de volgende blog “Betalen om te schieten. Dat gebeurt.” of kijk in het overzicht voor meer leuke verhalen.

Wil je dat jouw vrienden dit ook lezen? Delen is makkelijk via de knoppen hieronder.